The Manchurian Candidate 

John Frankenheimer leverde in 1962 – een periode van communistische huiver, hersenspoelingen, politieke moord en de Koude Oorlog – met The Manchurian Candidate een voltreffer af die in alle filmencyclopedieën nog steeds met stip staat genoteerd. In 2004 verscheen een update van Frankenheimers briljante politieke thriller.

De camera focust zich op Marco Bennett, een op een dikke sigaar bijtende Amerikaanse legerofficier, wiens peloton onverwacht zwaar onder vuur wordt genomen tijdens de eerste Golfoorlog (1991). Het gevecht verloopt chaotisch en Bennett wordt bewusteloos geslagen. Meer dan tien jaar later is Bennett een geëerde en rustige majoor die zijn heroïsche daden in academies toelicht. Althans ogenschijnlijk, want hij lijdt aan alle denkbare oorlogstrauma’s, slikt kilo’s pillen, heeft last van nachtmerries en wordt intens begeleid door een psychiater. Wanneer hij op een dag zijn oude wapenbroeder Raymond Shaw op televisie bezig ziet als oprukkend vice-presidentskandidaat, flitsten er opnieuw tal van vage en onverklaarbare herinneringen door zijn getormenteerde brein. Hoewel hij beseft dat Shaw door zijn heldhaftig gedrag in de woestijn van Koeweit tal van manschappen heeft gered, trekt hij deze ‘realiteit’ angstvallig in twijfel. Wanneer een aantal politici op ‘onnatuurlijke’ wijze uit de politieke arena verdwijnen, zoekt Bennett contact met Shaw. De confrontatie loopt stevig uit de hand. Blijkbaar is Shaw niet helemaal zichzelf, maar een onnatuurlijk en slaafs speeltje van senator Eleanor Prentiss Shaw, zijn dominante en megalomane moeder. Bennett laat zich niet afschrikken en onderneemt zelf een hachelijk onderzoek. Hij komt in een spiraal terecht van bruut geweld en verderf. Naarmate de paranoïde complotten worden ontrafeld, is Shaws zitje in het Witte Huis gereserveerd en ziet het ernaar uit dat de alvermogende multinationals de politieke macht naar zich toetrekken.

Hoewel het een bijna onmogelijke uitdaging is om de cultreputatie van het originele te overtreffen, slaagde regisseur Jonathan The Silence of the Lambs Demme er toch in om van deze remake een spannende, kritische, analytische en vooral waarschuwende politieke thriller te maken met een hoge graad aan entertainment. Ofschoon de prent nog steeds is gebaseerd op de roman van Richard Condon, werden er uiteraard enkele handige en noodzakelijke scriptwijzigingen doorgevoerd – de Koreaanse oorlog is vervangen door operatie Desert Storm en hightech microchips komen in de plaats van de gedateerde hypnose – waardoor een naargeestige realiteitswaarde wordt bekomen. Bovendien is de wat miskende, maar getalenteerde acteur Liev Schreiber bangelijk overtuigend als de marionetpoliticus, lijkt Denzel Washington met brilletje wel heel verrassend veel op Colin Powell, maar is het uiteindelijk toch Meryl Streep die als de koelbloedige politica én ontembare bitch met overduidelijke incestueuze neigingen, onnavolgbaar de show steelt.

Leuk ter afronding is het weetje dat Frank Sinatra – hij was de eigenaar van de filmrechten – in 1963 de prent bijna een kwarteeuw uit de bioscopen hield omwille van de moord op J.F. Kennedy. De remake daarenboven kon worden gerealiseerd dankzij Tina Sinatra, producer en dochterlief van jawel. Frank Sinatra, dé originele Manchurian Candidate.

Genre: Politieke thriller, drama, mysterie, scifi
Jaar: 2004
Regisseur: Jonathan Demme
Cast: Denzel Washington, Liev Schreiber, Meryl Streep, Jeffrey Wright, Anthony Mackie
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 129 minuten