{"id":37264,"date":"2024-11-01T11:59:00","date_gmt":"2024-11-01T10:59:00","guid":{"rendered":"https:\/\/fastforwardfilm.be\/?p=37264"},"modified":"2024-10-31T11:35:36","modified_gmt":"2024-10-31T10:35:36","slug":"the-keep","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/fastforwardfilm.be\/?p=37264","title":{"rendered":"THE KEEP"},"content":{"rendered":"\n\n\n\n

Een van de meest besproken titels uit de filmgeschiedenis blijft The Keep <\/em>van Michael Mann uit 1983. Daar zijn veel redenen voor. Enerzijds voor verzamelaars die hun films fysiek in de kast willen, omdat deze horrorfilm wel was uitgebracht op VHS en LaserDisc, maar tot voor kort nooit op Blu-ray, met woekerprijzen als gevolg. De reden ligt anderzijds bij de auteursrechten van de soundtrack van Tangerine Dream, maar ook omdat Michael Mann zich verzette tegen het uitbrengen ervan. Ondertussen is The Keep<\/em> wel fysiek te vinden op bijvoorbeeld Umbrella Entertainment.
<\/p>\n\n\n\n

\"THE
THE KEEP (c) The Movie Database (TMDB)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

De kritieken waren dan ook niet mals over deze bovennatuurlijke horrorfilm waarin Nazi’s een oud, mysterieus Roemeens fort moeten bewaken en geconfronteerd worden met onbekende krachten. F. Paul Wilson, die de roman schreef, vond dat Mann zijn werk had verknoeid, terwijl hoofdrolspeler Ian McKellen het als de slechtste filmervaring uit zijn carri\u00e8re beschouwde en vanaf de eerste draaidag in de clinch lag met Mann. Ook de critici waren er niet over te spreken. Mann, die daarvoor de fenomenale misdaadfilm Thief<\/em> regisseerde, weerde zich door te stellen dat de originele versie drie en een half uur duurde in plaats van de theatrical cut die afklokte op anderhalf uur. Hierdoor werd Michael Mann verbannen naar de televisiewereld om keihard terug te slaan met de door het MTV-be\u00efnvloede Miami Vice<\/em>, wat hem tot \u00e9\u00e9n van de meest invloedrijke Amerikaanse regisseurs ooit zou maken.<\/p>\n\n\n\n

The Keep <\/em>is weliswaar wel een film die je moet gezien hebben, maar niet zozeer wegens zijn artistieke reden. De film slaat immers nergens op, maar door het “niet kunnen geloven wat je ziet”-principe verveelt de titel geen seconde. Een belachelijk verhaal met ditto special effects. Mann, die zich later zou profileren als een perfecte acteerregisseur, wist duidelijk zijn acteurs niet in te tomen. Zij vallen \u00e9\u00e9n voor in de val van slechte overacting. De enige die wat geloofwaardig overkomt is J\u00fcrgen Prochnow, die gecast werd na zijn internationale doorbraak in Das Boot<\/em>. Ook de bombastische synthesizersoundtrack van Tangerine Dream zorgt voor een dilemma. Enerzijds heeft het zijn charme, anderzijds maakt het de film nog meer gedateerd. Dit maar om te zeggen dat zelfs de grootmeesters durven ontsporen…<\/p>\n\n\n\n

\n