![](\"https:\/\/fastforwardfilm.be\/wp-content\/themes\/gillion\/img\/6FF.jpg\")
\n\n\n\nDe Amerikaanse adaptatie van het Noorse I Onde Dager<\/em> (internationaal uitgebracht als The Trip<\/em>) laat dan wel de horroraccenten van het origineel achterwege en verruilt Netflix voor Amazon Prime, maar brengt een gelijkaardige premisse. Dan (Jason Segel) en Lisa (Samara Weaving) vormen een ongelukkig echtpaar dat het na jaren van verbittering nog slechts over \u00e9\u00e9n ding eens is: het zou beter zijn als de ander dood was.<\/p>\n\n\n\n Met moord in hun hoofd trekken ze eropuit voor een weekendje weg, klaar om een strop aan te trekken, de trekker over te halen en de levensverzekering te innen. Geen van beiden is echter een professionele moordenaar. Hun onverwachte, geldbeluste bezoekers zijn dat w\u00e9l. Over Your Dead Body<\/em> serveert een duister komisch samenspel van vergane liefde, gevoed door moordlust en visceraal geweld.<\/p>\n\n\n\n Tommy Wirkola, de regisseur van I Onde Dager<\/em>, mag zijn regiestoel dan wel hebben ingeruild voor die van executive producer, zijn liefde voor ultrageweld is duidelijk gebleven. De cast blijkt daar bovendien uitstekend geschikt voor. Vooral Samara Weaving heeft er ondertussen haast haar handelsmerk van gemaakt om geconfronteerd te worden met psychopaten die even vlot overweg kunnen met vuurwapens als met scherpe voorwerpen. Met haar droge timing en sarcastische oneliners geeft ze haar fans dan ook precies wat haar zo geliefd heeft gemaakt binnen het genre.<\/p>\n\n\n\n Niet dat tegenspeler Jason Segel voor haar moet onderdoen als de sullige pantoffelheld Dan. Veel ruggengraat heeft zijn personage niet, en zijn wanhopige pogingen om zijn daden goed te praten zouden hem in een rechtbank hooguit kunnen helpen om ontoerekeningsvatbaar verklaard te worden. Toch slaagt de film erin om je ergens te laten begrijpen waar hij vandaan komt, zonder zijn gedrag goed te praten. Ook het boeventrio, met een heerlijk manische Juliette Lewis voorop, zorgt voor de nodige entertainmentwaarde.<\/p>\n\n\n\n De grootste ster van de film is echter de uitstekende voorspelbaarheid in de positieve zin van het woord. Ogenschijnlijk triviale opmerkingen en onbenullige voorvallen blijken in een van de vele flashbacks vaak veel betekenisvoller dan aanvankelijk gedacht. Het zijn nergens baanbrekende onthullingen, maar wel voorbeelden van slim opgebouwde scenario- en verteltechniek.<\/p>\n\n\n\n De eerste twintig minuten zijn daarentegen wat moeilijker om door te komen. De film wordt dan vooral gekenmerkt door de pure bitsigheid tussen de twee hoofdpersonages. Als kijker voel je je haast het kind van een koppel in een imploderende relatie, en dat is ongeveer even aangenaam als het klinkt. Ook de humor mist hier nog geregeld haar doel, waarbij vooral Dans pogingen om een alibi op te bouwen eerder plaatsvervangende schaamte dan lachsalvo’s oproepen.<\/p>\n\n\n\n Zodra die opstartfase achter de rug is, dient zich echter al snel een volgend struikelblok aan: de meeste personages blijken ongeveer even onverwoestbaar als Jason Voorhees. Potentieel dodelijke verwondingen leiden vaak niet veel verder dan een pijnlijke grimas, waardoor heel wat impact en spanning verloren gaan. Adrenaline mag dan wel wonderen verrichten, met een paar geperforeerde organen blijf je doorgaans niet zo mobiel. Voor kijkers die simpelweg op zoek zijn naar een luchtige actiekomedie zal dat waarschijnlijk weinig uitmaken. En net hen zouden we niet willen scheiden van deze verder best onderhoudende streamer.<\/p>\n\n\n\n![\"\"\/](\"https:\/\/image.tmdb.org\/t\/p\/original\/lwPIk4YgP36Ew1G7z3jPktjP3sp.jpg\")