![](\"https:\/\/fastforwardfilm.be\/wp-content\/themes\/gillion\/img\/3FF.jpg\")
\n\n\n\nDeze ode aan de zomerkampslasher uit de jaren tachtig, verpakt in een Gen Z-jasje, werd geschreven en geregisseerd door het duo Billy Bryk en Finn Wolfhard. Beide namen kennen we natuurlijk al uit Ghostbusters: Afterlife<\/em>, waarin ze de spookfranchise nieuw leven inbliezen. Wolfhard is daarnaast uiteraard onlosmakelijk verbonden met het Netflixfenomeen Stranger Things<\/em>.<\/p>\n\n\n\n In 2023 sloegen de twee acteurs de handen in elkaar voor een horrorfilm waarin ze ook zelf voor de camera verschijnen. Een ambitieuze onderneming, maar met een sterk script en een goede cast zeker geen onmogelijke opgave. Alleen doet de term ‘sterk script’ wel h\u00e9\u00e9l veel van het zware werk in die vorige zin, en dat is nu net waar Hell of a Summer<\/em> schromelijk tekortschiet.<\/p>\n\n\n\n Verkocht als een hybride van zwarte komedie en horror valt er eigenlijk even weinig te lachen als te griezelen in deze dertien-in-een-dozijn-zomerkampslasher. Een slasher vernieuwen is geen eenvoudige opdracht, maar iets meer originaliteit dan een goedkope kruising tussen twee van de bekendste genreklassiekers uit de jaren tachtig en negentig had toch haalbaar moeten zijn. Al zou een gebrek aan creativiteit de film hoogstens wat punten hebben gekost, zonder hem meteen over de richel te duwen.<\/p>\n\n\n\n Voor dat laatste duwtje richting afgrond zorgt een duivels filmtriumviraat: een hoop offscreenactie, tenenkrullende dialogen en al even flauwe personages. Dat eerste weet de film, zij het veel te laat, nog enigszins bij te sturen. Voor de dialogen en karakteriseringen duwt men het gaspedaal echter volledig in, recht de afgrond in.<\/p>\n\n\n\n Voor de cast van kampbegeleiders blijft geen enkel modern Gen Z-clich\u00e9 onbenut. Erger nog: hun volledige persoonlijkheid lijkt beperkt tot dat ene clich\u00e9 dat hen werd toebedeeld. De influencer die papa’s prinses is, de campy homoseksuele toneelmeester, de veganiste, de spiritualiste, de dramaqueen met een notenallergie, het volwassen kind dat zijn jeugdkamp maar niet kan loslaten\u2026<\/p>\n\n\n\n Misschien is dit bedoeld als humoristische zelfspot van de jonge makers – wier eigen personages overigens ook niet bepaald als heldhaftig kunnen worden omschreven, al zijn ze vooral erg doorsnee – maar het voelt eerder alsof ze een grondige hekel hebben aan hun eigen generatie. Het zegt genoeg dat het haast een opluchting is dat er, althans niet letterlijk, niet ook nog eens over ‘woke’ wordt gezeurd.<\/p>\n\n\n\n De laatste nagels in een toch al stevig dichtgespijkerde doodskist zijn uiteindelijk de sc\u00e8neovergangen en de bijzonder donkere fotografie. Overgangen van de ene sc\u00e8ne naar de andere voelen abrupt, willekeurig en bovenal inspiratieloos aan. En niemand zit erop te wachten om tijdens nachtelijke bossc\u00e8nes naar een donker scherm te turen in de hoop de personages nog van elkaar te kunnen onderscheiden.<\/p>\n\n\n\n Nee, ondanks zijn korte speelduur is Hell of a Summer<\/em> een hel om uit te zitten. We blijven volledig achter jonge makers binnen het horrorgenre staan, maar wie op zoek is naar de perfecte afsluiter van een zomerdag met wat vermakelijk bankgriezelen, kan beter teruggrijpen naar de gevestigde klassiekers of een van de recente genretoppers die we eerder al hebben besproken.<\/p>\n\n\n\n![\"\"\/](\"https:\/\/image.tmdb.org\/t\/p\/original\/yV6Aszg32zr7MuNy8DSLchxQqhN.jpg\")