Bjorn Vandermarliere

Een kind van de jaren ’90 zijn, het heeft zo zijn voordelen. Toch als je je zal ontwikkelen als een filmliefhebber. Je bent net geboren en er staat al zoiets prachtig op je te wachten als “Jurassic Park” (1993) dat net op VHS-cassette is uitgekomen. Je gaat naar de basisschool en daar draait “Harry Potter and the Philospher’s Stone” (2001) in de zalen, wat meteen ook de lezer in mij zal ontwaken. Maar niks was zo bepalend als een Halloweenactie van de lokale krant nog enkele jaren later die mij liet kennen maken met de iconen die mijn leven voor altijd zouden veranderen. Freddy Krueger, Pinhead, Michael Myers en één hele boze kampbezoeker, leidde mijn jonge geest naar het genre waarin ik mij nog steeds het meest welkom voel: het horrorgenre. Maar horror mag dan wel mijn eerste echte en nog steeds mijn grootste filmliefde zijn, kiezen is verliezen en ik ontzeg mij dan ook nooit de parels (de echte én als ik pech heb de valse) in genres als sciencefiction, fantasy, actie, komedie en de occasionele comicfilm. En omdat verandering van spijs doet eten, vind je mij ook wel af en toe volledig uit mijn comfortzone.