Subscribe Now
Trending News
Soudain (All of a Sudden)
ALL OF A SUDDEN / SOUDAIN (c) Cinefrance Studios
Bioscoop

Soudain (All of a Sudden) 

Onze absolute favoriet van het voorbije Film Fest Gent draait nu in de zalen. Soudain, ook uitgebracht onder de Engelstalige titel All of a Sudden, is het zoveelste kleinood van de Japanse regisseur Ryūsuke Hamaguchi (Drive My Car, Evil Doesn’t Exist). Ditmaal weeft hij een parabel rond empathie, menselijkheid, sterfelijkheid, oude dag en omgaan met een terminale ziekte. Als u dit jaar maar een film in de bioscoop bekijkt, laat het alstublieft dan deze zijn.

Ditmaal inspireerde Hamaguchi zich voor zijn script (dat hij samen met Léa Le Dimna schreef, die ook als vertaler fungeerde) op de correspondentie tussen de Japanse filosofe Makiko Miyano en haar landgenote, de medische antropologe Maho Isono, uitgegeven als When Life Suddenly Takes A Turn bij Shobunsha Editions. U leest er alles over op (https://mahoisono.com/en/publications/when-life-suddenly-takes-a-turn/).

Hamaguchi verplaatste het verhaal grotendeels naar Frankrijk, waar de nog vrij jonge Marie-Lou een woonzorgcentrum in Parijs leidt. Daarbij ondervindt ze weerstand wanneer ze tracht te innoveren met Humanitude, een methode om met de bewoners om te gaan door hen blijvend als mensen te behandelen ondanks het achteruitgaan van hun cognitieve of andere vermogens. Dat is volgens de (oudere) zorg- en verpleegkundigen praktisch niet haalbaar, mede wegens een gebrek aan tijd en personeel en collega’s die onbeschikbaar zullen zijn tijdens de studie van deze methode.

ALL OF A SUDDEN / SOUDAIN (c) September Film
ALL OF A SUDDEN / SOUDAIN (c) September Film

Wanneer Marie-Lou onverwachts een jongen met autisme bijstaat, doet die ontmoeting haar in een theaterstuk van de Japanse regisseuse Mari belanden, waarna een vriendschap tussen beide vrouwen ontstaat die hun kijk op zorg en omgaan met mensen in het algemeen ingrijpend verder doet evolueren.

Noodlot en toeval bevolken zowat alle films en scripts van Hamaguchi en dat is bij Soudain niet anders.

Door alledaagse taferelen haarscherp te analyseren en te observeren en zijn tijd te nemen om gesprekken lang te laten wezen, ook op het witte doek, lanceert Hamaguchi impliciet een oproep naar meer empathie en minder blind winstbejag. Wie hier niet voor openstaat, zal de film misschien als naïef of zweverig benoemen, maar daar heeft Hamaguchi al in zijn film een antwoord op. De scène waarin Mari op een bord een theorie uittekent die aantoont hoe kapitalisme niet zonder democratie kan en vice versa , en hoe daarbij de planeet er onherroepelijk aan gaat, toont dat het zwart-wit denken van onze huidige tijden langs beide kanten van de belachelijke opdeling links-rechts nooit een afdoend antwoord zal bieden op de noden van de huidige samenleving waar polarisatie empathie hopeloos blijft verdringen. Zo kan je wat er gebeurt in de microkosmos van het woonzorgcentrum moeiteloos omzetten naar de macrokosmos van de volledige maatschappij. Voor het eerst filmt Ryūsuke Hamaguchi in Frankrijk en met de vermenging van Oost en West krijgen we een extra thema in het rijke palet dat de maestro al jaren hanteert. Soudain vraagt zowel aan zijn personages als zijn kijkers om open te staan voor vernieuwing, ook als andere culturen die aanreiken. Wedden dat u zin krijgt in een voetmassage na het zien van deze film?

De thematieken zijn dus eindeloos interessant maar levert dat ook een boeiende, geslaagde film op. Het antwoord luidt volmondig ‘ja’. Visueel oogt Soudain top en dat voor een film die zich grotendeels in een wat steriele setting huisvest. De scènes in de natuur (zowel de Japanse bergen vlakbij Kyoto als de tuin van het woonzorgcentrum) kunnen we moeiteloos blijvend voor de geest halen, meer nog, ze doen ons instant glimlachen.

SOUDAIN (c) The Movie Database (TMDB)
SOUDAIN (c) The Movie Database (TMDB)

Hamaguchi werkt niet met een vaste componist, maar opteerde vaak voor iets minder bekende artiesten die steevast scores afleverden die zijn films naar een nog indrukwekkender niveau tilden. Ditmaal kreeg de Canadese componist, singer-songwriter, dichter en pedagoog Samuel Andreyev die eer. Hij deed op zijn beurt wel beroep op ouwe getrouwe medewerkers en koos voor een minimale bezetting met naast Andreyev op de toetsen, Ayako Okubo op fluit en Olivier Maurel op percussie. Het resultaat is weergaloos in al zijn minimalisme met onder andere een instrumentale nog net herkenbare versie van de Franse lullaby, A la Claire Fortune (u weet wel met de zinsnede: ‘ Il y a longtemps que je t’aime jamais je ne t’oublierai’). Andermaal vinden Oost en West elkaar.

Dat doen ook de twee protagonisten. Een dergelijke film staat en valt met de acteerprestaties en de chemie tussen beide actrices in dit geval. Niet voor niets werden de Belgische Virginie Efira en de Japanse Tao Akamoto samen bekroond met de Palm voor beste actrice in Cannes. Efira begon ooit als presentatrice van uiterst populaire uitzendingen op commerciële televisiezenders. Ze maakte een enorme carrièreswitch en haar onmiskenbare talent merkten onder anderen Paul Verhoeven op die haar in Elle een bijrol gaf en in Benedetta de hoofdrol. Ze reeg inmiddels de nominaties voor Césars en Magrittes aan elkaar door vaak voor pittige psychologische rollen te kiezen, met de ultieme bekroning in Cannes tot gevolg. De bij ons minder bekende Tao Okamoto trok net als Efira ook mede door haar looks al eerder de aandacht. Ze was model voor Ralph Lauren en kan al bogen op een heuse Hollywoodcarrière met bijrollen in films als The Wolverine en series als Hannibal en Westworld. Fantastisch hoe beide actrices in een wereld vol vooroordelen er toch in slaagden serieuze rollen vast te krijgen en de kritikasters het zwijgen konden opleggen. Een waar exploot wat beide actrices hier neerzetten en hoe ze speciaal voor Soudain ook elkaars taal leerden.

We geven zelden of nooit een maximumscore aan een film, net om die absolute uitzonderingen extra te kunnen onderscheiden. Ditmaal is Belgisch belastingsgeld wel goed besteed, want we mogen fier zijn dat via de Tax Shelter deze film ook een tikkeltje Belgisch is. Maatschappelijk is Soudain waarschijnlijk de belangrijkste en relevantste film van het jaar want de thema’s belangen werkelijk iedereen aan. Laat u vooral niet afschrikken door de duur van 3u en 16 minuten. Soudain wordt nergens loodzwaar en het ritme zit zo juist dat hij nergens slabakt. Ja, het is grotendeels een praatfilm maar wel eentje die de juiste snaren weet te raken en de stiltes zijn minstens zo imposant met beelden die woordenloos alles openbaren. Soudain zorgt bij wie het toelaat nu eens voor een meditatieve ervaring dan weer voor reflectie, waarbij je lang na het verlaten van de zaal nog blijft nadenken over de huidige maatschappij en over hoe jij tijdens jouw oude dag wenst verzorgd te worden in een hopelijk op alle vlak meer respectvolle samenleving? Ideaal om jouw geloof in de mensheid terug te vinden.


Genre: drama, filosofische parabel
Jaar: 2026
Regisseur: Ryusuke Hamaguchi
Cast: Virginie Efira, Tao Okamoto, Kyozo Nagatsuka, Kodai Kurosaki, Jean-Charles Clichet Marie Bunel
Land: Japan, Frankrijk, België, Duitsland
Duur: 196 minuten

Bioscoop

Soudain (All of a Sudden)

Related posts