Subscribe Now
Trending News
Camembert
CAMEMBERT (c) Cinéart
Bioscoop

Camembert 

We hebben veel waardering voor de Franse kaastraditie. Een spie Normandische camembert in smakelijke combinatie met een knappend stukje stokbrood en een ‘ballon’ grand cru-wijntje slaan we dan ook zeker niet af. Wanneer plots een gechambreerde camembert op het filmmenu verschijnt, prikkelt dat uiteraard niet alleen onze smaakpapillen, maar vooral onze nieuwsgierigheid.

Al vrij vlug ontdek je echter dat het in Camembert, het langspeelfilmdebuut van Nicolas Slomka en Matthieu Rumani, niet om kaasrijping of beschermde oorsprongsbenamingen draait. Een circeldiagram heet in het Frans immers gewoonweg een ‘diagramme en camembert’ of kortweg ‘camembert’. De huilende kaassoort die in deze dramatische komedie op tafel komt, is dus van een heel andere orde: eentje waarbij vooral de familierelaties behoorlijk beginnen te schimmelen.

De titel verwijst naar Trivial Pursuit, het gezelschapsspel dat de ene speler tot genie en de andere tot wandelende encyclopedie zonder inhoud promoveert. Het doel is als eerste alle vragen correct te beantwoorden. Maar in deze prent kom je met zelfoverschatting, snobisme en een flinke dosis venijn minstens even ver. Camembert ontpopt zich tot een onderhoudende tragikomedie waarin een familie op de verjaardag van haar meest briljante lid niet alleen kaarsjes uitblaast, maar ook oude koeien uit de sloot haalt. En die beesten blijken flink te stinken.

Het verhaal draait om Cléo, die haar nieuwe vriend Stan pas op de verjaardag van haar moeder France aan de familie voorstelt. France is een grote naam in de internationale kunstwereld. Stan daarentegen is een eenvoudige barman die zich in deze bourgeois omgeving ongeveer even welkom voelt als een plastic bekertje op een champagneveiling. Na het diner wordt traditiegetrouw Trivial Pursuit bovengehaald. Vier teams binden de strijd aan, met als inzet een kostbaar schilderij: een zwart-witcanvas van Léon Spilliaert. Achter de spelletjes en snedige opmerkingen schuilen echter onverwerkte familievetes en onduidelijkheden over de erfenis. Plots gaat het niet langer om algemene kennis, maar om persoonlijke afrekeningen.

Aanvankelijk lijkt de belangrijkste vraag of Stan wel in het zorgvuldig afgeschermde wereldje van Cléo’s familie past. Trivial Pursuit vormt daarvoor het ideale instrument: een spel dat vooral oppervlakkige kennis vereist, maar niet noodzakelijk tot diep nadenken aanzet. Je hoeft niet te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit om te weten wie Napoleon was. Al zijn in Camembert heel wat vragen nadrukkelijk gelinkt aan de politieke geschiedenis van Frankrijk. Het volstaat het juiste antwoord te kennen en dat bij voorkeur op een toon te brengen die je gesprekspartner het gevoel geeft er helemaal niets van te begrijpen.

CAMEMBERT (c) Cinéart
CAMEMBERT (c) Cinéart

Al gauw worden de spelregels dan ook met de nodige creativiteit geïnterpreteerd. De ene wil niet doorgaan voor een dommerik die meer van wijn dan van mineraalwater weet (de snedige verspreking tussen Bordeaux en Evian!), de andere probeert zijn vermeende superioriteit te bewijzen tegenover een gezelschap dat buiten deze benauwende omgeving nauwelijks enige betekenis heeft. Iedereen wil de slimste zijn, maar niemand loopt het risico om zelf nog iets bij te leren.

Anderhalf uur lang houdt het regisseursduo het tempo behoorlijk hoog. Vlijmscherpe replieken vliegen je om de oren en de acteurs geven met zichtbaar plezier de hete aardappel aan elkaar door. De sfeer schommelt voortdurend tussen hautain theater en genadeloze karaktermoord. De ene sneer is nog niet verteerd of de volgende wordt alweer geserveerd. Slomka en Rumani balanceren daarbij handig tussen grotesk vertoon en venijnige laagheden.

Dat de cineastentandem het warm water niet uitvindt, hoeft op zich geen ramp te zijn. Hun prent sluit aan bij de traditie van Franse komedies als Le Prénom van Matthieu Delaporte en Alexandre De La Patellière en Le Jeu van Fred Cavayé: scherpe verhalen waarin een ogenschijnlijk gezellig samenzijn onvermijdelijk eindigt in een sociaal-relationeel slagveld. Wie verwacht dat iedereen achteraf nog vrolijk samen op de familiefoto poseert, heeft duidelijk nooit Trivial Pursuit gespeeld met familie.

Lekker meegenomen is de ensemblecast die zich met zichtbaar genoegen in het verbale steekspel stort. Kristin Scott Thomas krijgt een glansrol als een geraffineerde bourgeois dame die haar broze kanten liever achter een zorgvuldig aangebracht laagje superioriteit verbergt. Ze speelt zulke gesofisticeerde krengen met een vanzelfsprekendheid die bijna bewondering afdwingt.

Ook Pascale Arbillot (French Lover, Haute couture, Balle perdue-franchise), César-winnaar Bernard Le Coq (Caché, Van Gogh, Les héros du Louvre) en Alex Lutz (Une Nuit, Connemara, Le tableau volé) laten zich van hun minder voorspelbare kant zien. De jongere garde doet evenmin onder. Panayotis Pascot (Banger) maakt van zijn personage een aandoenlijke, maar irritant pedante betweter, terwijl Guillermo Guiz (Les filles du ciel) als barman die pretendeert museumconservator te zijn, een aanzienlijk deel van het gewicht van deze klucht draagt. De Brusselse Jérémy Gillet (Les héritières) mag het gezelschap uiteindelijk onderkotsen na een ongelukkige combinatie van profiteroles en wiet.

CAMEMBERT (c) Cinéart
CAMEMBERT (c) Cinéart

De grote uitdaging van Camembert bestaat erin de juiste balans te vinden tussen groteske overdrijving en de menselijke waarheid achter al dat gekrakeel. Voor hun eerste langspeelfilm slagen Slomka en Rumani vrij behoorlijk in die evenwichtsoefening. De spanningen worden geleidelijk opgevoerd en de film valt zelden stil, al dreigt hij af en toe wat oververhit te raken. Elk personage moet immers zijn moment de gloire krijgen, ook wanneer het daarvoor nauwelijks meer in huis heeft dan een zure opmerking en een gekrenkt ego. Daardoor verliest het grotere verhaal soms zijn samenhang. Waar moet deze avond eigenlijk naartoe, behalve naar een collectieve zenuwinzinking?

Precies wanneer de spanningen zouden moeten uitmonden in een dramatische wurggreep, verliest Camembert paradoxaal genoeg een deel van zijn scherpte. De familie brokkelt steeds verder af, maar de film volgt die implosie niet altijd even overtuigend. In de tweede helft verschuift de aandacht van de vraag wie het spel wint naar de pijnlijke geheimen uit het familieverleden. De toon wordt ernstiger en de overgang tussen komedie en drama verloopt minder soepel. Toch levert die verschuiving enkele sterke momenten op, vooral wanneer de kleinzielige wreedheden van de avond plots in een ander perspectief worden geplaatst.

Jammerlijk genoeg lonkt Camembert nadrukkelijk naar het theater en komt de prent geregeld over als een toneelstuk dat letterlijk naar het witte doek is verhuisd. Nochtans gaat het om een origineel filmscenario. Ook de kunst van de spanningsopbouw blijkt niet meteen de sterkste troef van de regisseurs.

Toch zou het zonde zijn om van deze Camembert niet te proeven. Dankzij de vlotte regie, de snedige dialogen en het plezier waarmee de acteurs elkaar verbaal fileren, blijft deze familieklucht grotendeels overeind. Het is geen meesterwerk en evenmin een satire met de diepgang van de grote Franse sociale komedies, maar deze snedige komedie weet wel hoe hij een avondje entertainment moet serveren.

Mocht je na afloop zin krijgen in een stukje camembert, dan raden we aan het bij de kaas te houden. Die heeft tenminste geen ammoniaknasmaak, al valt over zijn geur soms ook wel een en ander op te merken.


Genre: komedie
Jaar: 2026
Regisseur: Nicolas Slomka, Matthieu Rumani
Cast: Kristin Scott Thomas, Pascale Arbillot, Bernard Le Coq, Alex Lutz, Jérémy Gillet
Land: Frankrijk, België
Speelduur: 91 minuten

Related posts