Eenzijdigheid kan je regisseur Assayas zeker niet verwijten. Na onder meer het integere L’Eau Froide, de onkreukbaar onderkoelde epoquefilm Les Destinées Sentimentales en de super coole zware komedie Irma Vep, pakte deze ex-filmcriticus uit met Demonlover, een niet alledaagse thriller over het provocatieve wereldje van de snuff movies.
De Franse cineast Assayas zoomt in deze controversiële polar in op het doorgaans complexe, maar uiterst actuele thema van ‘industriële’ spionage. Alles draait rond TokyoAnime, een Japanse multinational die poen schept met illegale 3D-porno-internetbeelden. Mangatronics en Demonlover zijn twee economisch sterke bedrijven die in de coulissen van de chaotische beurs, heftig met elkaar in de clinch gaan en tot alles bereid zijn om TokyoAnime uit de vrije markt te rukken.
Mangatronics denkt alles onder controle te hebben omdat ze de knappe Diana vet betaalt als uitgekookte spionne. Zij slaagt er inderdaad moeiteloos in om alle initiatieven van de gevreesde rivalen de kop in te drukken. Loos want er zit uiteraard meer dan één addertje te veel onder het groene gras. Beetje bij beetje ontdekt de snode infiltrant dat de schijnbaar aardige collega’s niet zo naïef zijn als ze laten uitschijnen en dat er diverse verborgen agenda’s op hun respectieve nachtkastjes liggen.
Het wantrouwen groeit, de machtsspelletjes worden bikkelhard en de gecompliceerde intriges lijken onontwarbaar. Diana loopt de geldgeile raiders te veel voor de voeten en meteen geeft men op het hoogste niveau en zonder schroom, een dramatisch faliekante wending aan haar fatum. Het doel heiligt nog altijd de ‘noodzakelijke’ middelen, zo blijkt.
Demonlover is een ietwat verwarrende en soms te nodeloos gecompliceerde, maar evenwel toch intelligente reflectie over de alarmerende en manipulerende machtspositie van de visuele media binnen onze huidige maatschappelijke context.
Assayas verpakt zijn niet mis te begrijpen statement in een wervelende, energieke, blits gemonteerde en uiterst sfeer- en stijlvolle cyberthriller en bewijst bovendien door zijn eigengereide en virtuoze mise-en-scène, alweer zijn ontegensprekelijk talent. Op de snedige elektronische sounds van de eigenzinnige Big Apple Band Sonic Youth, trekken zowel Connie – Gladiator – Nielsen als Charles – Comment j’ai Tué mon Père – Berling op een verrassende en originele manier van ‘leer’.
Genre: drama, thriller
Jaar: 2002
Regisseur: Olivier Assayas
Cast: Connie Nielsen, Charles Berling, Chloë Sevigny, Gina Gershon, Jean-Baptiste Malartre, Dominique Reymond
Land: Frankrijk, Mexico
Speelduur: 129 minuten
