Voor wie begin deze eeuw de heisa rond het omstreden concept volgde of vorig jaar David Osits documentaire Predators zag, kent Primetime weinig geheimen meer. In zijn fictiedebuut neemt Lance Oppenheim ons mee achter de schermen van een van de meest controversiële tv-programma’s ooit: To Catch a Predator. In deze spin-off van Dateline NBC werden pedofielen met de belofte van seksueel contact naar een met verborgen camera’s volgestouwde woning gelokt. Op het moment dat ze dachten aan hun daad te kunnen beginnen, werden ze geconfronteerd met Chris Hansen (Robert Pattinson), de emotieloze presentator. Verbouwereerd ondergingen ze een kort interview, waarna de lokale politie hen in de boeien sloeg.
Achter de schermen deed producente Andie (Merritt Wever) er alles aan om het programma draaiende te houden, aan de wensen van Hansen tegemoet te komen en tegelijk haar eigen ambities waar te maken. In de coulissen zaten ondertussen de lokvogels – volwassenen die dankzij hun babyface nog geloofwaardig voor tieners kunnen doorgaan – Del (Phoebe Bridgers) en Dan (Skyler Gisondo) te wachten om de volgende predator in de val te lokken. ‘Decoy Dan’ hoopt via het programma bovendien erkenning te krijgen als acteur en de grote stap richting Hollywood te kunnen zetten.
Oppenheim – van wie we binnenkort ook nog de gehypete documentaire You Can See Everything over Theranos-oprichtster Elizabeth Holmes mogen verwachten – presenteert met Primetime een psychologisch drama dat slechts gedeeltelijk werkt. Hij probeert te veel ballen tegelijk in de lucht te houden en graaft daardoor in geen enkel subplot diep genoeg. De film is tegelijk intrigerend en chaotisch, maar vormt nooit echt een coherent geheel. Het is veeleer stijl boven inhoud, met losstaande segmenten die de esthetiek van video-opnames rond de eeuwwisseling uitstekend benaderen. In combinatie met de ongemakkelijke close-ups en het bevreemdende sfeertje levert dat bij momenten een regelrechte koortsdroom van een film op. Het production design is daarbij bijzonder sterk.
Pattinson is angstaanjagend goed als Chris Hansen. Hij belichaamt de ontspoorde presentator die hongerig is naar succes en erkenning met verontrustende overtuigingskracht. Het is dan ook begrijpelijk dat de echte Hansen zich stevig verzette tegen de film. Omdat hij weigerde een geheimhoudingsverklaring te ondertekenen, kreeg hij Primetime zelfs nooit vooraf te zien.
Ook Wever en Gisondo zijn uitstekend op dreef en bieden de kijker elk een ander, maar onvoldoende uitgewerkt perspectief op de zaak. Gisondo’s personage staat daarbij het dichtst bij de kijker en vormt de meest menselijke toegangspoort tot de verwerpelijke wereld waarin Oppenheim ons onderdompelt.
Uiteindelijk verveelt het allesbehalve subtiele Primetime geen moment en zoomt Oppenheim in op een markante episode uit de televisiegeschiedenis. Een meesterwerk is het echter verre van. De gestileerde visuals en sterke vertolkingen kunnen niet verbergen dat de lijm tussen de fascinerende ideeën en dito scènes onvoldoende pakt en dat Oppenheim nooit echt tot de kern van de zaak doordringt. Toch is dit een film die je zelf op het grote scherm moet ervaren.
Genre: biografie, misdaad, drama, thriller
Jaar: 2026
Regisseur: Lance Oppenheim
Cast: Robert Pattinson, Merritt Wever, Skyler Gisondo, Phoebe Bridgers
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 109 minuten
