The Blue Trail 

Brazilië 2027, een nabije toekomst, waar de overheid de 75-plussers beloont en van hun laatste levensjaren wil laten genieten in een afgelegen kolonie. De echte reden is minder rooskleurig. Omdat ze in de maatschappij geen toegevoegde waarde meer hebben, geen productiviteit meer leveren en de zorg voor ouderen eerder als een last op het economisch systeem beschouwd wordt, neemt men al hun rechten af. Ze krijgen een voogd aangesteld en moeten zich voor iedere stap verantwoorden en goedkeuring vragen. Aan de uitnodiging, lees verbanning, naar de kolonie valt niet te ontkomen.

Maar daar legt de kranige 77-jarige Tereza, die zeker nog niet uitgerangeerd is en nog alle dagen werkt in een slachthuis, zich niet zomaar bij neer. Ze wil voor haar reis naar de nederzetting nog die ene droom verwezenlijken. Dit is de start voor Tereza om een roadtrip aan te vangen, niet over land maar op de majestueuze Amazone. De weg naar die ene droom ligt bezaaid met obstakels tot zelfs mensonterende situaties, maar er kruisen ook enkele kleurrijke figuren haar pad.

De cast bestaat uit Miriam Socarras (Roberta), als de vogelvrij verklaarde schipper, en de smokkelaa Rodrigo Santoro (Cadu), bekend van de bejubelde HBO reeks Westworld. Maar het is Denise Weinberg die uitblinkt als de rebelse Tereza. Een krachtige vertolking van een vrouw met levenservaring, die weet wat ze wil en er alles voor over heeft om haar droom te verwezenlijken. De chemie tussen Roberta en Tereza is bijna tastbaar en levert mooie cinema op.

De tocht langs de Amazone en haar zijstromen is simultaan adembenemend en claustrofobisch. De ondoordringbare natuur is prachtig in beeld gebracht door Guillermo Garza (Desert Warrior, Don’t Tell a Soul). Hij speelt met licht en kleur. In die dichte natuur is een van de kleinste schepsels verantwoordelijk voor enkele van de bizarre, dromerige, psychedelische scènes van The Blue Trail. De fijngevoelige instrumentale soundscapes van de Braziliaanse componist Memo Guerro samen met inheemse rituelen en poëzie maken de reis op de Amazone tot een visueel sprookje. The Blue Trail ( O Último Azul ) is een film die zich afspeelt in een nabije toekomst en akelig realistisch aanvoelt. Een dystopische film over jezelf heruitvinden op een oudere leeftijd, over vrijheid en het beleven van dromen, waar de plaats van ouderen in de maatschappij en de vergrijzing een urgent thema vormen.

De Braziliaanse cinema scheert de afgelopen jaren hoge toppen met Oscarwinnaar I’m Still Here (2024) en het recente Cannes-prijsbeest O Agente Secreto ( The Secret Agent ). The Blue Trail, de vierde langspeler van Gabriël Mascaro, mag dit lijstje aanvullen. De film kreeg zijn wereldpremière op het filmfestival van Berlijn waar de cineast/scenarist driemaal in de prijzen viel, waaronder de zilveren beer. Van de drooglegging van de culturele sector onder het bewind van Bolsonaro lijkt niet veel meer te bespeuren en dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Gabriel Mascaro begon zijn carrière als documentairemaker en brak door met het prachtige Neon Bull (2015). In O Último Azul speelt de cineast met verschillende genres, wat de film een heel boeiende kijkervaring maakt die zich niet in één bepaald hokje laat duwen. In een interview liet Gabriël Mascaro verstaan dat hij de inspiratie voor zijn nieuwste langspeelfilm haalde hij bij zijn oma die na de dood van haar man ineens begon te schilderen. In tegenstelling tot vele andere films is het thema ouderdom het beginpunt van The Blue Trail, coming-of-age op late leeftijd.

Genre: drama, scifi
Jaar: 2025
Regisseur: Gabriel Mascaro
Cast: Denise Weinberg, Rodrigo Santoro, Miriam Socarras
Land: Braziliê, Mexico, Nederland, Chili
Speelduur: 85 minuten