Wat betekent het vandaag nog om ‘moeder’ te zijn? In het sobere, maar geladen psychologisch drama Love me Tender, geregisseerd door Anna Cazenave Cambet en geselecteerd in de Un Certain Regard-competitie in Cannes editie 2025, wordt die vraag niet met grote gebaren beantwoord, maar met een stille, hardnekkige strijd die onder de huid kruipt.
Centraal staat Clémence, een vrouw die haar huwelijk achter zich laat in een poging dichter bij zichzelf te komen. Die keuze blijkt echter de aanleiding voor een bittere juridische en emotionele veldslag: haar ex-man Laurent (Antoine – Anatomie d’une Chute – Reinartz) ontneemt haar het gedeelde hoederecht over hun 8-jarig zoontje Paul (Viggo Ferreira-Redier) en zet alles op alles om haar als moeder in diskrediet te brengen.
Wat volgt, is geen klassiek rechtbankdrama vol retorische uithalen, maar een verstilde dissectie van macht, perceptie en institutionele vooringenomenheid. Cambet die ook co-scenariste is, kiest resoluut voor het perspectief van Clémence en laat de kijker mee verdwalen in een proces waarin rationaliteit en emotie voortdurend botsen. De kracht van de film schuilt daarbij in zijn terughoudendheid: grote catharsissen blijven uit en daardoor voelt het onrecht nog schrijnender.
Vicky Krieps, de Luxemburgse actrice die we ons zeker herinneren uit Phantom Thread, Corsage, Hot Milk en Father Mother Sister Brother, speelt haar rol met een ingehouden intensiteit die zelden omslaat in melodrama, maar des te meer nazindert. ‘Haar’ Clémence is koppig, kwetsbaar en principieel, een vrouw die weigert te kiezen tussen haar identiteit en haar moederschap.
Tegelijk legt dit humaan drama een aantal ongemakkelijke maatschappelijke reflexen bloot. Clémence’s keuze om haar veilige, maar onbetaalde job als advocate in te ruilen voor een onzeker schrijversbestaan én haar uitgesproken homo-identiteit, worden door haar ex-partner geslepen uitgespeeld als bewijs van instabiliteit. Het zijn argumenten die in een andere context wellicht futiel zouden lijken, maar binnen het juridische kader plots zwaar doorwegen. Zonder expliciet pamflettair te worden, toont Love me Tender hoe diepgewortelde ideeën over genderrollen en het educatief bekwaam zijn als ouder nog altijd meespelen in ogenschijnlijk neutrale systemen.
Toch wringt daar ook wel het schoentje. De prent blijft doorgaans zo dicht bij Clémence’s beleving en intense emoties dat andere perspectieven nauwelijks worden uitgewerkt. Laurent blijft een enigszins schimmige antagonist wiens motieven nooit volledig worden uitgediept. Dat versterkt weliswaar het gevoel van vervreemding en onbegrip, maar maakt het conflict te eendimensionaal. Bovendien zorgt de nadruk op introspectie en herhaling ervoor dat het tempo op momenten soms inzakt. De voice-over, waarin Clémence reflecteert op het moederschap als concept, voelt eerder als een overbodige duiding dan als een verrijking van wat de beelden al suggereren.
Visueel kiest de filmmaker voor een sobere, bijna klinische stijl die de emotionele afstand tussen de personages onderstreept. Dat werkt bijzonder goed in de rechtbank- en de confrontatiescènes waar elk detail geladen lijkt, maar minder in de meer contemplatieve passages die soms blijven steken in een zekere stilstand. Het resultaat is een film die inhoudelijk prikkelt en moreel schuurt, maar formeel niet altijd even meeslepend blijft.
Als karakterstudie is Love me Tender wel onmiskenbaar raak. Het drama toont hoe een vrouw die haar autonomie opeist in een juridisch en maatschappelijk keurslijf wordt geduwd waarin nuance zelden ruimte krijgt. Dat maakt Cambets – na De l’or pour les Chiens – tweede langspeelfilm een intrigerend, zij het niet volledig uitgepuurd feminien document: scherp in observatie en gedragen door een indrukwekkende hoofdrol, maar soms te terughoudend om zijn eigen thematische ambities volledig waar te maken. En wie een link naar de gelijknamige song van Elvis Presley verwacht, wordt tijdens de eindgeneriek – zij het in een minimalistische en sobere instrumentale versie – toch min of meer beloond.
Genre: drama, gender
Jaar: 2025
Regisseur: Anna Cazenave Cambet
Cast: Vicky Krieps, Antoine Reinartz, Viggo Ferreira-Redier, Monia Chokri, Féodor Atkine
Land: Frankrijk, Luxemburg
Speelduur: 134 minuten
