AKIRA 

Dertig jaar na de vernietiging van Tokio, waarmee WO III in 1988 werd afgetrapt, vechten motorbendes het uit in de straten van Neo-Tokio, waaronder de Capsules die het steevast aan de stok hebben met hun rivalen de Clowns. Een uiterst gewelddadige clash volgt tussen beide partijen wanneer één van de leden van de Capsules, Tetsuo Shima, de beste vriend van gangleider Shōtarō Kaneda, crasht op een voetganger die een Esper (nvdr.: een paranormaal begaafde kind) blijkt te zijn met connecties met het leger.

Ondertussen is anime al een hele tijd ingeburgerd in de Westerse popcultuur met hele filmfestivals en -beurzen gewijd aan Japanse animatie en beperkt de aantrekking van deze filmstroming zich allang niet meer tot een kleine niche, ook grotere festivals durven vaker een plaatsje te reserveren voor anime.

Een belangrijke titel in deze revolutie is zonder twijfel Akira uit 1988. Gebaseerd op de gelijknamige manga, was het deze film die overal de deur wist te openen voor animatie uit het land van de rijzende zon. Het is een mijlpaal in het cyberpunkgenre alsook in adult animation, veel Westerse films en nog meer animatieprojecten hebben in de jaren die volgden duidelijke inspiratie gevonden in deze klassieker.

Eén van de grootste verkooppunten van Akira, wat in een oogwenk duidelijk wordt, is de erg scherpe, gedetailleerde animatie waarmee de prent kan uitpakken. Neo-Tokio oogt als een dystopische retrofuturische metropool die leeft en ondanks misdaadcijfers die waarschijnlijk door het dak moeten gaan, toch enige aantrekking weten uit te oefenen op de kijker.

En dan worden we geïntroduceerd aan de bendes die van Neo-Tokio hun speeltuin hebben gemaakt en elkaar naar het leven staan. In een geweldige demonstratie van ‘show, don’t tell’ geeft de prent al een voorsmaakje van de pittige, stijlvolle actie waaraan we ons voor de komende twee uur mogen verwachten.

Met opwindende straatraces en brute straatgevechten tonen de gangsters zich gedurfd en onbezonnen, net alvorens er voor hen (en ons) een nieuwe surrealistische wereld zal opengaan met de introductie van Espers.

De hallucinante nachtmerries die daarmee in het leven wordt geroepen zijn mogelijks nog beter en zetten de deur verder open voor één van de groteske vertoningen van body horror, vastgelegd in animatie. Ja, Akira is van alle markten thuis en ook thematisch weet het leuke noten aan te slaan.

Met ideeën rond de corruptie van macht, het afwenden van rampspoed, de wens het lot in eigen handen te nemen en te bepalen, en de offers voor grotere goed, zorgt er voor een ijzersterk verhaal dat van begin tot einde weet te boeien. Het excellente stemwerk en nog meer de muziek maken het geheel dan ook af. De atmosfeer die bijvoorbeeld wordt gecreëerd met de combinatie van invloeden van Japanse nohmuziek en Indonesische gamelanklanken is niet te versmaden.

Wel kan de film wat overweldigend zijn, in het bijzonder als je niet bekend met het bronmateriaal, door een tempo dat erg hoog ligt. Ook wil het wel eens tonaal erg abrupt te schakelen, wat het er niet makkelijker op maakt. Verder verzet het verhaal, los bekeken van het geheel, ook geen bergen en is dit, samen met een gebrekkige diepgang bij de personages, één van de weinige vlakken waar de prent niet als een pionier hoeft gezien worden.

Maar zelfs 36 jaar na datum blijf Akira een aanrader om te zien. En als u hem wilt zien op het grote scherm, check deze en heel wat andere klassiekers dan zeker op Kuma Anime Festival in Brugge op zondag 27 oktober ’24.

Genre: cyberpunk, actie, anime
Jaar: 1988
Regisseur: Katsuhiro Otomo
Cast: Mitsuo Iwata, Nozomu Sasaki, Mami Koyama, Yuriko Fuchizaki
Land: Japan
Speelduur: 124 minuten