Nicole Kidman (Babygirl) 

Vorig jaar vielen de internationale A-listers en iconische vedetten over elkaars voeten op het mondaine en glamoureuze Lido tijdens het filmfestival van Venetië. Een van de diva’s die naar de zon overgoten Mostra afzakte, was niemand minder dan de fel bleke, opvallend gebotoxte, boomlange en graatmagere beroemdste Aussie en Hollywood-beauty Nicole Kidman, omdat ze als aanbeden ijskoningin in Babygirl de bijzonder aangebrande hoofdrol vertolkt in deze al even gekruide en veel besproken seksthriller van de Nederlandse scenariste/cineaste Halina Reijn. Drommen bakvissen, horden hoopvolle handtekeningjagers, vastberaden selfie-hunters, luid kwelende fans en coole die-hard-aficiado’s van de beroemde Tinseltown-ster, duwden, schreeuwden en vochten zich bijna een weg door een dicht op elkaar geplakte ongedurige menigte om toch maar iets dichter bij hun filmidool te raken of een glimp op te vangen van La Kidman.

Als journalist was het eveneens duwen en stampen, maar dan figuurlijk, om een eventueel interview met deze coryfee te versieren, doch een one-on-one-gesprek op de kop tikken, was even moeilijk als de onmogelijke opdracht van de eeuwig hoopvolle doch legendarische sisyfus die er maar niet in slaagt om zijn loodzware bal tot aan de top van de berg te duwen.

Toch lieten we ons niet in een hoekje drummen en noteerden wij gedurende de enkele dagen dat de 57-jarige, doch fel opgedirkte en Barbie-achtige Nicole in de historische dogenstad vertoefde, quotes die ze achter haar lange blonde lokken liet vallen of verfijnd uitsprak tijdens de persconferentie of op de rode loper kort meegaf over Babygirl. Haar quotes en reply’s die we bijeensprokkelden, willen we onze trouwe lezers zeker niet onthouden.

Kidman verklaarde tijdens de persconferentie op het filmfestival: “Ik voelde me geroepen om de seksueel onderdanige ceo te vertolken omdat het een fascinerend personage is omwille van haar complexiteit. Een imperfecte vrouw die zowel kwetsbaarheid als kracht belichaamt. Wat Halina Reijn mij voorstelde, voelde als een unieke kans om een vrouw te spelen die haar eigen verlangens onderzoekt in een wereld die haar vaak heeft beperkt. Romy, de ceo, is iemand die haar professionele macht gebruikt als schild, maar daaronder zit een diepe hunkering naar vrijheid en connectie. Wat me ook aantrok, was de manier waarop Halina het verhaal vertelt. Ze creëert geen eenduidige helden of schurken, maar laat de ambiguïteit van menselijke relaties zien. Voor mij voelde dat heel echt en herkenbaar aan.”

Tijdens de bloedhete en verstikkende samenkomst in de perszaal werd geponeerd dat Babygirl speelt met genderrollen en machtsdynamiek, vooral in een moderne, post-#MeToo context. Op de vraag hoe Kidman haar personage ziet in dit groter kader, verklaarde ze vlotjes: “Ik denk dat Romy’s verhaal veel vragen oproept over macht en seksualiteit. In de film zien we een vrouw die iets doet wat traditioneel vaker wordt toegeschreven aan mannelijke personages: ze neemt risico’s, ze is soms onethisch en ze onderzoekt haar eigen verlangens zonder excuses. Dat maakt haar zowel intrigerend als uitdagend om te spelen. Voor vrouwen, vooral in machtsposities, is het vaak moeilijk om emotionele of seksuele complexiteit te tonen zonder veroordeeld te worden. Romy doorbreekt die normen, maar niet zonder gevolgen. Dat maakt haar verhaal belangrijk: het daagt ons uit om te reflecteren op hoe we naar vrouwen en macht kijken, zowel in de film als in de samenleving.”

Over haar samenwerking met Halina Reijn, wou Kidman nog het volgende kwijt: “Halina is ongelooflijk scherpzinnig en gepassioneerd. Ze durft verhalen te vertellen die rauw en ongemakkelijk zijn, maar ook prachtig menselijk. Ze bracht een vrouwelijke blik naar een genre dat vaak vanuit een mannelijke lens wordt benaderd en dat vond ik heel revolutionair. Halina gaf me als actrice de ruimte om Romy volledig te ontdekken, zonder angst om ‘niet leuk’ gevonden te worden. Dat vertrouwen vond ik wel essentieel.”

Langs de lijn van de rode loper vingen we de volgende vraag op: “Wat wil je dat het publiek mee huiswaarts neemt, na het zien van Babygirl?” Na even aarzelen voor een persoonlijk intermezzo met Halina Reijn, antwoordde ze toch nog: “Ik hoop dat mensen openstaan voor de complexiteit van de personages en de thema’s. Misschien voelen vrouwen zich aangemoedigd om hun eigen verlangens en behoeften zonder schaamte te erkennen. En misschien helpt de film ons allemaal om machtsdynamieken in relaties op een meer genuanceerder manier te begrijpen. Uiteindelijk gaat het om menselijkheid en ik denk dat precies dat de kern is van wat Halina wilde vertellen.”

Hoe ze zich ten slotte zelf voelde tijdens haar vertolking van Romy, wou ze toch nog snel het volgende kwijt: “In de huid van Romy voelde ik me als persoon ‘exposed and vulnerable’, maar dit gemengde gevoel versterkte het kwetsbare personage. Hitsig voegde ze er nog snel en flegmatiek aan toe: “Door de seksueel onderdanige ceo te spelen, was ik sterk emotioneel geprikkeld, doch emoties die uiteindelijk de diepte en complexiteit van Romy en de thematiek nog meer benadrukten.” En weg was Nicole om zich eerst minutenlang op de rode loper en in alle mogelijke poses te laten fotograferen om zich vervolgens via de trappen in het immense paleis aan het oog van de joelende massa enigmatisch te onttrekken.