People I Know 

Hoewel klein van gestalte, is Al Pacino een groot acteur. In tegenstelling tot zijn evenknie Robert De Niro, blijft Pacino gelukkig sterk geïnteresseerd in het neerzetten van duistere, geflipte en niet altijd sympathieke gozers in niet direct commerciële prenten. Net als in The Recruit en Insomnia kijken we in People I Know, door de ogen van een vermoeide, uitgerangeerde en misnoegde Einzelganger (Pacino), naar een corrupte gebeurtenis binnen een dubieus milieu.

Het verhaal focust zich op Eli Wurman, een sjofel persagent op zijn retour, die gedurende een hectisch etmaal doorheen een duister Manhattan slaapwandelt en her en der wat graantjes probeert mee te pikken. Terwijl hij krampachtig promotie voert voor raciale gerechtigheid, krijgt hij van Cary Launer, een geliefd acteur met politieke ambities en Eli’s enige klant, een urgent en verdacht telefoontje. Hij moet Launers ondeugende drugshoertje uit de gevangenis halen om haar daarna discreet maar dringend te laten ‘verdwijnen’. Wat aanvankelijk een routineklusje blijkt te zijn, loopt totaal uit de hand. Bovendien is Eli’s perceptievermogen gestoord op het moment dat de lichtekooi in de hotelkamer brutaal wordt vermoord. Zonder dat hij goed beseft wat er allemaal is gebeurd, komt hij terecht in een spiraal van drugs, corruptie en gevaarlijke politieke verborgen agenda’s. De gehaaide Eli voelt het water aan zijn lippen en probeert zich handig uit deze wervelende draaikolk te redden.

People I Know is een politieke anti-establishment-thriller die zich afspeelt in een door Algrant bangelijk neerslachtig getekend Manhattan. Ook het politiek niet correcte milieu wordt raak getypeerd, maar daar blijft het ook bij. Verder komt deze praatzieke en niet altijd even waarheidscorrecte stijloefening – Algrant vergist zich wel eens in tijd en de cruciale moordscène is enerverend slecht in beeld gebracht en amateuristisch getimed – immers over als een sfeervol, maar niet fascinerend Off-Broadway-toneelstuk.

Omwille van het feit dat deze cerebrale suspensefilm met een matig gedreven Pacino als een soort mannelijke Janis Joplin, zich integraal afspeelt in een groezelig milieu dat correleert met de uiterst gevoelige Ground Zero-leegte, werd de release maar liefst met twee jaar uitgesteld. Onbegrijpelijk, althans voor de people I know.

Genre: misdaad, drama, mysterie
Jaar: 2002
Regisseur: Daniel Algrant
Cast: Al Pacino, Téa Leoni, Ryan O’Neal, Kim Basinger
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 100 minuten