Eagles of the Republic 

Ze noemen hem de farao van het witte doek: George Fahmy (Fares Fares), de allergrootste filmster van de Egyptische cinema. Rijzig gestalte, altijd vriendelijk, brede glimlach, zonnebril, charisma, alles aan hem schreeuwt glamour. Tot hij door een pijnlijke echtscheiding op de radar van de streng islamitische regering belandt. Plots is hij niet langer de lieveling van het volk, maar een mogelijk gevaar voor het establishment.

Zijn redding? Een staatsopdracht aannemen om in een met overheidsgeld gesponsorde biopic de voormalige president en volksheld Gamal Abdel Nasser te vertolken. Ferm tegen zijn zin en (politieke) principes, maar propaganda als ‘gedwongen’ carrièreplan, wat kan er misgaan?

Regisseur Tarik Saleh, bekend van The Nile Hilton Incident en Boy from Heaven, weet het antwoord: zijn nieuwe film Eagles of the Republic, het sluitstuk van zijn zogenaamde Caïro-trilogie. Een politieke thriller die eerder kruipt dan sprint, maar die des te venijniger onder je huid kruipt. Geen explosies of achtervolgingen, wel een slim opgebouwde cocktail van macht, hypocrisie en mannelijke trots, knap verpakt in een filmproductie die gaandeweg een intrigerend schaakspel blijkt te zijn.

De altijd indrukwekkende Zweeds-Libanese Fares Fares (Safe House, Zero Dark Thirty, The Contractor, Journal 64, Westworld) en tevens fetisj-acteur van Saleh, speelt met panache George als een man die tegelijk charmant, ijdel en ontstellend naïef is. Je zou hem soms met plezier een muilpeer verkopen, maar toch kijk je gefascineerd toe hoe hij zichzelf steeds dieper vastdraait in een web van leugens.

Protagonist Amr Waked (Urchin, Firebrand, Lucy) is ronduit ijskoud als Dr. Mansour, de stille en mysterieuze regeringsman die George op de filmset volgt met het scherp gezichtsvermogen van een kat die weet dat de muis geen ontsnappingsmogelijkheid heeft. Hij staat symbool voor dat type functionarissen die men liever niet persoonlijk leert kennen.

Dit jaar in Cannes was de wereldpremière omgeven door strikte veiligheidsmaatregelen zoals onder meer het verbod om met rugzakken de zaal te betreden. Niet ongewoon bij films die kritisch staan tegenover islamitische regimes – Saleh spaart inderdaad zijn vlijmscherpe pijlen niet – of zich godslasterlijke grapjes permitteert. Hij prikt met bijtende humor in het ego van autoritaire machthebbers én religieuze hypocrisie. Enkele blasfemische grappen over Viagra en homo-erotiek zorgen zelfs voor verrassend komische momenten tot Saleh in de tweede helft van de prent de spanningsschroef langzaam maar zeker aandraait richting ongemak.

De plot van Eagles of the Republic blijft wel iets te lang onduidelijk. Sommige scènes zijn wat overgeconstrueerd en uitleggerig en de politieke boodschap is iets te doorzichtig en moraliserend gebracht. Daarenboven is dit Arabisch drama ook geen zenuwslopende thriller die je op het puntje van je stoel houdt, maar wel een slim opgebouwd web van intrigerende politieke intriges, sfeervol en intrigerend geconstrueerd, met een hoogst explosieve ondertoon.

Eagles of the Republic maakt een straffe indruk en blijft nog dagen echoën in je hoofd. Tarik Saleh toont bovendien opnieuw waarom hij een van de weinige regisseurs is die erin slaagt om het Midden-Oosten niet als decor, maar als moreel mijnenveld te verfilmen. Of om het met een knipoog te zeggen: in Egypte kan zelfs een film-in-de-film ‘dodelijk’ serieus zijn.

Genre: drama, politiek, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Tarik Saleh
Cast: Fares Fares, Amr Waked, Cherien Dabis, Donia Massoud, Hesham Abdel Hamid
Land: Egypte, Zweden, Frankrijk, Denemarken, Finland, Duitsland
Speelduur: 129 minuten