Dr. Zack Straker is het gelukkigste achter een klavier, in gecontroleerde labo’s. Wanneer zijn baas hem naar de Namibische woestijn stuurt voor veldwerk, staat hij daar niet meteen voor te springen. En dan weet hij niet welke horrors er onder het zand op hem wachten. Opgedragen om uit te zoeken wat met enkele geologen is gebeurd, ontdekt hij samen met een lokaal team enkel maar menselijke beenderen en een eeuwenoude bedreiging.
Met de duizenden releases die per jaar verschijnen, zullen er altijd zijn die snel onder de radar vliegen, om vervolgens begraven geraken onder het zand van de tijd. Met het schepje in de hand gingen wij eens gaan grasduinen in de direct-naar-dvd markt van 2003 en stootten we op de vergeten internationale monsterfilm: The Bone Snatcher.
Zonder bekende namen en zonder veel franjes om op te vallen, ging deze b-film makkelijk op in de massa, maar was er ooit een kans op een beetje cultliefde? We vrezen ervoor. De grootste plus die we kunnen optekenen voor The Bone Snatcher is het monster uit de titel. Een origineel creatuur met een complexe achtergrond en leuke methode van jagen, de Esikhulu zoals de entiteit wordt genoemd, is de ster van deze woestijnvertoning.
Ze maakt haar naam als zandmoeder én als bottenvanger zeker waard en neemt hiervoor enkele gedaantes aan die bijblijven. Al even verrassend is de opvallend solide CGI waarop dit lowbudgetprobeersel mag rekenen. Zelfs meer dan 20 jaar later oogt die echt niet verkeerd. En dan is er nog de gore. Als een echt roofdier weet het monster haar slachtoffers vlot te vinden, maar dat is het enige fase van hun lijdensweg die snel verloopt.
De body horror die op tafel wordt gelegd, blijft op het netvlies hangen. Op dat vlak weet de film wel punten te scoren. De effecten ogen goed. Ook over de locatie zelf ga je ons niet horen klagen. De woestijnsetting biedt niet veel omgevingsvariatie, maar heeft wel potentieel.
Maar het is met het verhaal en de cast dat film toch wat begint te verzanden. Ondanks de toffe – zij het ietwat cliché – start valt het tempo al heel snel volledig weg. Compleet onnodig gaan we mee om wandelende moderamp Dr. Zack Straker ophalen in zijn lab waar hij net een compleet ongerelateerde – en oninteressante- crisis heeft bedwongen, voor hij in Namibië gedumpt wordt zonder veel uitleg.
Aan het gevangenisoranje hemd waarmee hij in Afrika toekomt, zou je bijna denken dat hij naar Zuiden is verbannen door de modepolitie wegens het afschuwelijke ding dat hij droeg op de werkvloer. Maar nee, hij blijkt er te zijn om te zoeken naar vermist personeel en hun missie af te werken, waarvoor we eerst heel wat onnodig machogedoe en vreemd geflirt moeten verteren, kwestie van nog een beetje karakterontwikkeling te hebben, alvorens op weg te gaan.
Daarna is het vooral gekibbel en koppigheid, met slechts occassioneel een slimme beslissing. De weg naar echte actie voelt erg lang. Een weg zonder veel spanning of sfeer maar met heel wat clichés: voorbarig getrokken conclusies, lokaal bijgeloof dat wordt weglachen en het stranden in de middle-of-nowhere. Het warm water wordt hier niet meteen uitgevonden.
Sommige films zijn overkeken en verdienen een tweede kans. The Bone Snatcher is er niét één van. Met uitzondering van een cultwaardige bedreiging onder het zand en de toch echt gedenkwaardige effecten, heeft de prent gewoon veel te weinig vlees op z’n botten om memorabel te worden.
Genre: horror, thriller, mysterie
Jaar: 2003
Regisseur: Jason Wulfsohn
Cast: Scott Bairstow, Rachel Shelley, Patrick Shai, Adrienne Pearce
Land: Verenigd Koninkrijk, Canada, Zuid-Afrika
Speelduur: 89 minuten
Hamnet
PEOPLE WE MEET ON VACATION
Qui Brille Au Combat
Ma Frère
