Song Sung Blue 

Tribute bands – niet te verwarren met coverbands – zijn big business geworden. Ze zetten shows neer die tot in de puntjes zijn afgewerkt en soms nauwelijks te onderscheiden zijn van het echte werk. Fans wanen zich even op een écht concert van hun idool en gaan er volledig in op. In eigen land scheren de nu-metal-tribute band Bizkit Park en Rage Against the Machine-klonen Bulls On Parade hoge toppen, terwijl internationale acts zoals de Taylor Swift-adepten Love Story of The Bootleg Beatles met de regelmaat van de klok opduiken op onze festivalaffiches.

Gefaalde rocker Mike Sardina (Hugh Jackman) heeft het niet hoog op met zulke ‘novelty acts’ en brengt liever eigen nummers onder zijn artiestennaam Lightning. Dat verandert wanneer de herstellende alcoholist en Vietnamveteraan op een plaatselijke pensenkermis kapster Claire Stengl (Kate Hudson) aan het werk ziet als Patsy Cline-imitator. De romantische én muzikale klik is vrijwel meteen een feit en Claire weet Mike te overtuigen om voortaan Neil Diamond-songs te ‘interpreteren’, met haarzelf als tweede stem. Lightning staat er niet langer alleen voor: Lightning and Thunder zijn geboren. Met zijn tandarts (Fisher Stevens) als manager en nog wat kleurrijke figuren in hun entourage vatten ze het avontuur aan. Al snel gaat de bal aan het rollen en groeit hun fanbase zienderogen, tot het noodlot toeslaat.

Regisseur Craig Brewer (Hustle & Flow, Dolemite Is My Name) verzon het verhaal over vallen en opstaan niet uit het niets, maar baseerde zich op het waargebeurde verhaal van het echt bestaande muzikale echtpaar. Hij zag Greg Kohs’ documentaire met dezelfde titel al in 2008 op het Slamdance Film Festival – waar die ook in de prijzen viel – maar het idee voor een adaptatie bleef nog vijftien jaar sudderen. Brewer permitteert zich enkele Hollywoodvrijheden, maar de kern van de film blijft opvallend waarheidsgetrouw: van de gammele toerbus en de onnatuurlijk aandoende videomonologen van Mike tot de grote doorbraak in het voorprogramma van Pearl Jam (met een door John Beckwith weinig overtuigend neergezette Eddie Vedder).

Met Hugh Jackman en Kate Hudson wist Brewer twee geknipte namen voor zijn muzikale biopic Song Sung Blue te strikken. Jackman fleurt helemaal op wanneer hij zijn dans- en zangtalenten mag etaleren, en ook Kate Hudson bewees in het verleden (onder meer in Nine en de geflopte Sia-musical Music) al over een degelijk paar stembanden te beschikken. Vorig jaar bracht ze zelfs haar debuutalbum Glorious uit, gevolgd door de kerstsingle Have Yourself a Merry Little Christmas. Ze zet de hoogte- en dieptepunten van Claire overtuigend neer en werd daarvoor beloond met een Golden Globe-nominatie, al gokken we dat ze bij de aankondiging van de kanshebbers op een Academy Award uit de boot zal vallen.

Ze worden ondersteund door fijne bijrollen van onder anderen Jim Belushi als tourmanager/toergids, Fisher Stevens als de bijklussende tandarts en Ella Anderson, King Princess en Hudson Hensley als de kinderen uit het nieuw samengestelde gezin. Het talent van Michael Imperioli wordt daarentegen onderbenut: het grootste deel van Song Sung Blue staat hij wat op een gitaar te tokkelen in de achtergrond.

Ondanks de vele dramatische wendingen wordt Song Sung Blue met een grote lichtheid gebracht, en daarin schuilt meteen ook het grootste euvel. Vooral het subplot rond Claires dochter Rachel mist het nodige gewicht. Zonder te willen spoilen: zo’n ingrijpende gebeurtenis hoort niet terloops en met een glimlach op de gezichten te worden afgehandeld.

Die minpunten terzijde is Song Sung Blue een iets te lange, maar verder ideale film voor de kerstperiode en voor een jongere generatie bovendien een aangename kennismaking met het oeuvre van Neil Diamond. Een repertoire dat – tot Mikes frustratie – vaak wordt herleid tot de klassieker Sweet Caroline, maar in deze muzikale feelgoodfilm uitgebreid in de spotlights staat.

Genre: biografie, drama, historie, music, musical
Jaar: 2025
Regisseur: Craig Brewer
Cast: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 133 minuten