Caramelo 

Netflix blijft gretig putten uit het wereldcinema-aanbod en serveert met Caramelo nu een luchtig Braziliaans drama dat duidelijk mikt op het hart. Of nog liever op de traanklieren. Centraal staat Pedro (Rafael Vitti), een talentvolle opkomende jonge kok met een verfijnd smaakpalet en een ogenschijnlijk ordelijk leven. Discipline, toewijding en passie, het hoort allemaal bij zijn métier. Tot Caramelo zijn pad kruist: een natgeregende en uitgehongerde zwerfhond die Pedro zonder veel nadenken in huis haalt en die zijn zorgvuldig opgebouwde bestaan prompt herleidt tot een chaotisch zooitje ongeregeld.

Het uitgangspunt is eenvoudig en beproefd: een man in crisis, een hond als reddingsboei. Dat werkt vaak want honden hebben nu eenmaal een bijna universeel emotioneel krediet. Regisseur en scenarist Diego Freitas (Burning Betrayal, Beyond the Universe) rekent daar ook nadrukkelijk op. Caramelo mag slopen, blaffen en ravotten: zijn charme is volgens deze prent onweerlegbaar. En ja, de scènes waarin Pedro en zijn viervoeter samen over het strand hollen of elkaar bijstaan, zijn onmiskenbaar aandoenlijk.

Maar Caramelo wil meer zijn dan een feelgoodfilm met natte hondenogen. Freitas lijkt te mikken op een tragikomedie, al blijft het komische luik opvallend karig. De chaos die de hond veroorzaakt, moet voor luchtigheid zorgen, maar leidt zelden tot echte humor. Glimlachen? Misschien. Lachen? Nauwelijks. De film neemt zichzelf daarvoor te ernstig en dit als voorbode van wat nog volgt.

Wanneer het verhaal een dramatische bocht neemt en Pedro geconfronteerd wordt met een ernstige ziekte (we besparen je de details, maar subtiliteit is hier ver te zoeken), schakelt Caramelo moeiteloos over op zwaar geschut. Denk: aanzwellende strijkers, veelbetekenende blikken en een opeenstapeling van ellende die vooral één effect nastreeft: emotionele overrompeling. Manipulatief is een groot woord, maar het dringt zich toch op. Het drama wordt niet opgebouwd, het wordt opgedrongen.

Ironisch genoeg verdwijnt in dat alles de hond, nota bene de titelheld, geruime tijd naar de achtergrond. Wanneer Caramelo opnieuw opduikt, gebeurt dat op een manier die eerder goedkoop dan betekenisvol aanvoelt. Alsof de film zelf even vergeten was waar hij eigenlijk over ging. Origineel wordt het nergens: Freitas werkt een checklist van clichés af zonder ze ooit te bevragen of te ondermijnen.

Dat alles maakt Caramelo geen ramp, maar wel een gemiste kans. De vingerwijzende boodschap: haal het beste uit het leven, hoe broos en kort het ook is, is op zich lovenswaardig, maar wordt hier gereduceerd tot een reeks goedbedoelde doch oppervlakkige oneliners die je geen meter schelen. Diepgang ontbreekt, nuance evenzeer. Wat rest is een routineuze flick die liever troost dan confronteert, liever ontroert dan verrast.

Wie houdt van sentimentele drama’s en niet vies is van een flinke dosis kitsch, zal hier ongetwijfeld wel zijn gading vinden. Maar wie op zoek is naar een persoonlijk, scherp of echt ontroerend hondenverhaal, blijft op zijn honger zitten. Caramelo is hondstrouw in zijn intenties, maar filmisch helaas een afgekauwde kluif.

Genre: Drama, tragikomedie
Jaar: 2025
Regisseur: Diego Freitas
Cast: Rafael Vitti, Amendoim, Arianne Botelho, Kelzy Ecard, Bruno Vinícius, Ademara
Land: Brazilië
Speelduur: 101 minuten