30 DAYS OF NIGHT 

Het zou een normale midwintermaand worden voor Barrow, Alaska. Het zou… ware het niet voor hém. Een vreemdeling arriveert in het kleine dorp, dat plots ook volledig afgesneden raakt van de buitenwereld. Communicatie is niet langer mogelijk en het dorp verlaten is evenmin een optie. Niet veel later verschijnt er nog een groepje figuren – een hongerig groepje. Vampiers, die zich hier een volle maand lang geen zorgen hoeven te maken over de zonsopgang.

Dat je bij stripverfilmingen niet noodzakelijk meteen aan capes en goede daden moet denken, bewijst 30 Days of Night. Gebaseerd op de gelijknamige strip uit 2002, liet deze vampierenprent in 2007 een frisse wind door het genre waaien. Bijna twintig jaar later voelt de film nog steeds verrassend verfrissend aan. Geen zoveelste Dracula-vertelling, geen gothic romance. Dit zijn vampiers op hun duisterst – in de meest letterlijke betekenis van het woord.

Inspelend op het natuurlijke fenomeen van de midwinter trekken we naar een Alaskisch gehucht boven de poolcirkel, waar gedurende een volledige maand geen zonnestraaltje te bespeuren valt. Geen beter jachtterrein voor zonvrezende, goed voorbereide bloedzuigers. Methodisch en geslepen verschijnen de eerste onheilspellende tekenen al snel aan de wand: een reeks mysterieuze sabotageacties maakt ontsnappen onmogelijk.

En dan moeten de vampiers eigenlijk nog arriveren. Veel van de toen nog typische vampiermotieven worden bewust weggelaten – zij het met enkele verrassende uitzonderingen – en ingeruild voor een meer gevarieerde en inventieve invulling. Leentjebuur spelend bij het zombiegenre maken deze vampiers gebruik van menselijk lokaas en assistentie, van liegen en bedriegen. Ze voelen berekenend en meedogenloos aan. Dat geldt ook op visueel vlak.

Meer graaf Orlok dan Gary Oldman, met een set ivoor in de mond die beter in een haaienmuil zou passen en nagels die tot klauwen zijn verworden. Voeg daar hun unieke, onverstaanbare taaltje aan toe en je krijgt de perfecte onmenselijke toppredator. Welke kans maken de overgebleven, ingesloten inwoners dan om zelfs maar één nacht te overleven, laat staan een volledige maand? Meer dan je zou verwachten.

Hoewel we heel wat burgers het onderspit zien delven tegen hun bloeddorstige aanvallers, zijn er ook velen die verrassend veel weerstand bieden. In een slimme zet springt de film meerdere keren door de tijd: enerzijds krijgen we slechts korte, fragmentarische momenten te zien van het dagelijkse leven onder het bewind van vampierleider Marlow, anderzijds wordt duidelijk hoe lang sommigen het toch weten vol te houden.

Maar slachtoffers vallen er natuurlijk in overvloed. Bang voor het rode goud is deze film allerminst; je zou zelfs kunnen stellen dat rood de meest prominente kleur is in deze verder grauwe sneeuwprent. Opnieuw gevarieerd en meestal ronduit gruwelijk wordt menig lichaam ter aarde besteld gedurende die dertig dagen, en een alerte kijker kan zelfs een rekensommetje maken om de exacte bodycount te bepalen op basis van het bewonersaantal dat we in het begin te zien krijgen.

Het enige wat 30 Days of Night enigszins mist, is diepgang. Veel verder dan de oppervlakkige – zij het bijzonder sterke – vampieractie gaat de film niet. Thematisch wordt er weinig gewicht geheven, en ook de hardnekkige blauwgrijze tint die doorheen de film hangt, maakt de prent net dat tikkeltje minder aantrekkelijk. Het is bovendien jammer dat sommige gevonden oplossingen slechts beperkt worden uitgespeeld.

Bij de vampiers zelf werken hun snelheid en onverzadigbare honger dan weer in hun nadeel. Het is maar de vraag of ze met die vraatzucht wel een volledige maand kunnen volhouden zonder te verhongeren. En toch: in een rijkgevuld vampiergenre is het verfrissend om een film te hebben die oud en nieuw zo doeltreffend weet te combineren als 30 Days of Night.

Genre: horror, thriller
Jaar: 2007
Regisseur: David Slade
Cast: Josh Hartnett, Melissa George, Danny Huston, Megan Franich
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 101 minuten