De Keuze van Cecilia Verheyden 

Cecilia Verheyden is een van de meest veelzijdige regisseurs van de huidige generatie in de Vlaamse film- en televisiewereld. Ze behaalde haar master in de audiovisuele kunsten aan het RITCS in Brussel en trok al snel de aandacht met haar kortfilms. Haar afstudeerproject Ou Quoi werd bekroond met de prijs voor Beste Fictiedebuut op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven. Ook de shorts Bluf en Robyn O. vielen in de smaak op binnen- en buitenlandse festivals.

Daarnaast maakte ze het televisieprogramma Climbing Spielberg, waarin ze samen met twee vrienden op zoek gaat naar de legendarische filmregisseur Steven Spielberg, in de hoop hem een zelfgeschreven scenario te verkopen. Ze werkte ook als figuratieregisseur en nam zelf plaats in de regiestoel voor enkele afleveringen van onder meer Wat Als en Vermist.

In 2016 draaide ze het aangrijpende drama Achter de Wolken, haar eerste langspeelfilm. Haar grote doorbraak volgde met het geprezen tweede seizoen van de misdaadreeks Undercover en de prequel Ferry, die wereldwijd een succes werd. Daarnaast was ze showrunner en regisseur van de innovatieve online serie wtFOCK.

Op 4 februari verschijnt Skiff. De film, die op het filmfestival van Gijón al de persprijs in de wacht sleepte, vertelt het verhaal van de vijftienjarige Malou. Ze groeit op in een kleine gemeente waar ze uitblinkt in de plaatselijke roeiclub. Haar moeder is vaak afwezig en binnen het roeiteam voelt Malou zich buitengesloten. Alleen bij haar broer Max kan ze echt zichzelf zijn. Wanneer ze gevoelens krijgt voor zijn vriendin Nouria, raakt Malou verstrikt in een verwarrende driehoeksverhouding. In een zomer vol verlangen en rivaliteit wordt ze heen en weer geslingerd tussen haar familie en de zoektocht naar haar eigen identiteit. Om zichzelf volledig te kunnen omarmen, zal ze keuzes moeten maken die haar band met Max op het spel zetten.

In aanloop naar Skiff klopten wij bij Cecilia Verheyden aan om te polsen welke films een blijvende indruk op haar hebben gemaakt. Haar lijstje:

Moulin Rouge (Baz Luhrmann – 2001)

Moulin Rouge blijft een film die ik elk jaar opnieuw moet zien – liefst in de kerstperiode – niet uit gebrek aan betere films, maar omdat ik steeds nieuwe dingen blijf ontdekken. De manier waarop Luhrmann muziek, dramatiek en pure cinema met elkaar vermengt is voor mij totaal vakmanschap. Ik kan me elke keer weer aan deze film overgeven en verbaasd zijn dat de tijd gevlogen is als de eindgeneriek weer daar is. Nicole Kidman is adembenemend; ze geeft zich volledig, elke fractie van haar spel voelt juist aan. Als regisseur ben ik altijd op zoek naar momenten waarin stijl en emotie samenvallen – hier klopt dat tot in de kleinste montagekeuze, in de manier waarop elke kleur en elke snede je letterlijk emotioneel meeneemt. Het fluistert soms, schreeuwt dan weer, maar het raakt altijd. Deze film is een wervelwind die op de juiste momenten even stilvalt.

Nouvelle Vague (Richard Linklater – 2025)

Nouvelle Vague voelt voor mij als een liefdesbrief aan cinema zelf. Toen ik de zaal buitenstapte voelde ik zoveel liefde voor ons filmvak en zat ik vol goesting om films te blijven maken. Linklater neemt ons in deze film mee naar de set vanÀ bout de souffle, maar niet als museumstuk – hij laat je ervaren hoe deze film gemaakt werd. Je voelt de onvoorspelbaarheid, het plezier van improviseren, de vrijheid die Godard en zijn acteurs zochten toen ze besloten alles wat tevoren cinema was te herdenken. En hoe ze een beperkt budget niet als een beperking zagen.

Als maker herinnert deze film me eraan waarom ik ooit begon: die pure nieuwsgierigheid, dat spel tussen vorm en chaos, tussen toeval en intentie. Je ziet acteurs die durven vallen en een filmmaker die durft loslaten en daar iets nieuws uit laten groeien. Het plezier van het maken spettert werkelijk van het scherm, en dat is iets wat ik zelden zo open en puur heb gezien in recente films.

L’Événement (Audrey Diwan – 2021)

L’Evénement vertelt het verhaal van Anne, een jonge vrouw die in 1963 in Frankrijk een clandestiene abortus probeert te krijgen. De film is pijnlijk en direct, maar voelt nooit exploitatief.

Wat me zo raakt als regisseur, is hoe de film het lichamelijke, het emotionele en het maatschappelijke met elkaar verweeft zonder te verklaren. Je voelt letterlijk wat er op het spel staat: niet alleen haar toekomst, maar haar waardigheid, haar angst, haar verlangen om regie te hebben over haar eigen leven. De cinematografie sluit dicht aan op haar lichaam en geest, en maakt van elke beweging een echo van haar innerlijke strijd. Het is cinema die je doet zwijgen – omdat er na het zien van de film niets meer te zeggen valt.

Past Lives (Celine Song – 2023)

Past Lives is een film die ik intussen twee keer zag en daar zal het waarschijnlijk niet bij blijven. De film volgt twee jeugdliefdes die elkaar na jaren weer ontmoeten en worstelen met liefde, keuzes en het idee van wat hun leven had kunnen zijn. Het is geen film die zegt hoe je je moet voelen; hij creëert een ruimte waarin je je eigen herinneringen en verlangens tegen de beelden laat resoneren.
De manier waarop het verhaal van de twee hoofdpersonages zich ontvouwt – van Seoul tot New York en terug in herinnering – is voor mij cinema die respect toont voor tijd als materiaal. Elk shot voelt perfect getimed: niet te lang, niet te kort en qua compositie perfect waar het moet zijn. Een film over hoe liefde en cinema leeft in wat niet wordt gezegd: in blikken, pauzes, stiltes.

Blue Jean (Georgia Oakley – 2022)

Blue Jean liet een diepe indruk op me na omdat hij laat zien hoe politieke wetten letterlijk in het lichaam van een mens kunnen binnenkomen. In het Newcastle van 1988 worstelt Jean, een lerares LO, met een wet die haar dwingt haar seksualiteit te verbergen, niet omdat ze dat wil, maar omdat haar bestaan anders wordt geviseerd.

De kracht van de film ligt voor mij in de intieme momenten: Jean die ‘s ochtends in stilte naar de radio luistert, haar ogen net iets langer op de spiegel dan nodig, haar relationele grenzen die steeds opnieuw getest worden. Het is een film over twijfel en moed tegelijk, over de prijs van zichtbaarheid en de zwaarte van het zwijgen. Rosy McEwen brengt haar imperfecte en daardoor erg authentieke personage met heel veel begrip en liefde tot leven.