30 DAYS OF NIGHT: DARK DAYS 

Wat is er gebeurd in Barrow, Alaska? Als we de autoriteiten mogen geloven, was het een olieramp die net geen 90 doden eiste. Vraag je het aan Stella, de laatste overlevende van de tragedie, dan krijg je een heel ander antwoord. Tijdens de midwinter werden de inwoners uitgemoord door een groep vampiers. En hoewel deze zwerm zogezegd werd uitgeroeid, zitten ze nog overal. Haar lezingen trekken niet alleen de aandacht van een groepje vampierjagers, maar ook die van de vampierkoningin Lilith…

Elke keer wanneer een horrorfilm enigszins succesvol is, lijkt een vervolg haast onvermijdelijk. Zo verging het ook 30 Days of Night. Drie jaar na de oorspronkelijke film werd de draad opnieuw opgepikt met 30 Days of Night: Dark Days. Voor ons werd het helaas een behoorlijk donkere dag toen we besloten deze sequel nog eens van onder het stof te halen…

Wat op papier nog klonk als een aardig sequelidee, blijkt in de praktijk een duf en ongeïnspireerd vampierakkefietje te zijn, waarbij – naast het bloed – ook vrijwel alle charme is weggezogen. De film opent nochtans veelbelovend, met een gure maar stijlvolle begingeneriek, waarna we kennismaken met Stella, Barrow’s laatste overlevende. Haar kruistocht om Amerika wakker te schudden, deed ons even hopen op een geslaagde film.

Stella is scherp, gedurfd en hoewel ze nog maar één jaar bekend is met het bestaan van vampiers, weet ze verrassend goed van aanpakken. Genoeg in elk geval om de aandacht te trekken van enkele geïnteresseerde partijen.

Hier begint deze sequel echter van het padje af te raken. De eerste groep die we echt leren kennen, is een club vampierjagers rond de mysterieuze Dane. Zij weten echter weinig vertrouwen te wekken, en vormen al snel een zwakke schakel in het verhaal.

Zwak voorbereid en met een gigantische neiging tot kibbelen valt er weinig plezier te beleven aan hun samenwerking. Enkele clichés passeren de revue, maar ons bloed begint er allerminst sneller van te stromen. Misschien hebben we meer geluk bij het tweede kamp: de vampieren zelf? Ook dat blijkt ijdele hoop.

Verzameld rond vampierkoningin Lilith (erg creatief gekozen naam, nietwaar?) smeden ze plannen voor wat uiteindelijk neerkomt op een volgende eetexpeditie aan de poolcirkel, aangevuld met een poging om de jagers uit te schakelen. Indruk maken ze echter nergens. Van de vervaarlijke, competente roofdieren uit het eerste deel blijft bitter weinig over. Het helpt ook niet dat hun tegenstanders minstens even onbekwaam zijn. Hadden ze het moeten opnemen tegen iemand die ooit Bram Stoker heeft gelezen, dan was het na een kwartier afgelopen.

Zelfs hun leidster, Lilith, weet haar vermeende vreeswekkende reputatie nauwelijks waar te maken. Het enige wat dit vervolg wél beter doet, is uitleggen waarom iemand zich vrijwillig bij hun rangen zou aansluiten. Waar die motivatie in het eerste deel nog werd toegeschreven aan een goedgelovige, mogelijk psychopathische sukkel, krijgen we hier een medestander met een helder en zelfs enigszins begrijpelijk motief om het duister te omarmen.

Al kan dat niets verhelpen aan het grootste struikelblok van de film: er zijn hier helemaal geen dertig dagen van duisternis. De midwinter moet nog beginnen en we bevinden ons nog ver verwijderd van de getroffen gebieden. De titel is dan ook niet meer dan een haakje om deze sequel kunstmatig aan zijn voorganger vast te knopen. Ware het niet voor het uitstekende vampierdesign, overgenomen van de eerste film, en de talrijke verwijzingen naar Barrow, dan zou je haast vergeten dat er überhaupt een verband bestaat tussen beide films.

Maar het is geen ramp om deze film volledig te vergeten. Met het ruime – en elk jaar groeiende – aanbod aan vampierfilms mag je hier gerust een staak doorheen jagen en hem laten vergaan in de opkomende zon.

Genre: horror, thriller
Jaar: 2010
Regisseur: Ben Ketai
Cast: Kiele Sanchez, Rhys Coiro, Mia Kirshner, Ben Cotton
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 92 minuten