RETURN TO SILENT HILL 

Geluk noch verlossing vind je op de bodem van een fles. Vraag het maar aan James Sunderland: hij heeft naar beide gezocht. Niet dat therapeutische bijstand hem veel heeft opgeleverd. Verteerd door liefdesverdriet en gemis lijkt niets zijn weemoed te kunnen verlichten. Tot een brief van zijn geliefde Mary hem teruglokt naar “hun plekje”. Misschien vindt hij absolutie in een terugkeer naar Silent Hill…

Gameverfilmingen – zeker die van horrorgames – zijn zelden om over naar huis te schrijven. Met de nodige terughoudendheid namen we dan ook het nieuws in ontvangst dat Konami’s horrorgameserie Silent Hill zich mocht opmaken voor een derde verfilming. Na Silent Hill (2006) en Silent Hill: Revelation 3D (2012) keert de regisseur van de eerste film terug met het toepasselijk getitelde Return to Silent Hill.

Geen sequel op vorige films, Return to Silent Hill waagt zich aan een filmadaptie van de succesgame Silent Hill 2 en doet erg zijn best om toch wat goodwill te sprokkelen. Dat gebeurt via een sterke audiovisuele trouw aan de game, het aantrekken van gamecomponist Akira Yamaoka voor de soundtrack en een degelijke cast van herkenbare mediagezichten – oud en nieuw – die veelal gekleed gaan in de garderobe van de originele personages.

Die esthetiek mist haar effect niet. Met game-achtige belichting en speelse POV-shots die de beleving hier en daar versterken, beginnen je vingers al snel te jeuken naar een controller of toetsenbord met muis. Ook de confrontaties met de monsters van Silent Hill roepen bij gamers een opwindend gevoel van herkenning op.

Theatraal verschijnen deze gedrochtelijke wezens ten tonele, alsof ze zich opmaken voor een eindgevecht met onze protagonist. Natuurlijk is geen enkel figuur zo iconisch als franchisemascotte Pyramid Head, maar ook de Nurses maken opnieuw hun opwachting in scènes die pure survival horror ademen. Tegelijkertijd doen de menselijke spelers hun best om het gevoel van de game te vangen, met enkele scènes die haast letterlijke recreaties zijn van iconische spelmomenten.

Toch zal deze film op weinig bijval kunnen rekenen bij het gamerspubliek, terwijl de meer casual horrorkijker eerder achterblijft met een “wat heb ik nu eigenlijk gekeken?”-gevoel. Hoe meer je begint te doorgronden wat het plot is en wat de opzet van de makers beoogt te zijn, hoe sterker de vraag zich opdringt hoe men ooit dacht dat dit zou werken.

Het bronmateriaal is een atmosferische horrorgame, doordrenkt van symboliek, verteld over het equivalent van een volledige werkdag – of meer – aan speeltijd. Dat alles condenseren tot een film van minder dan twee uur leidt onvermijdelijk tot een aanzienlijk verlies aan verhaal én betekenis.

Return to Silent Hill probeert dat gebrek te compenseren met een eigen narratief, rijk aan flashbacks over de relatie tussen James en zijn geliefde. Op zichzelf levert dat geen onaardig horrorplot op, maar het blijft te licht om het gewicht van het Silent Hill-framewerk te kunnen dragen.

Wat anders een degelijk, zij het ietwat vergeetbaar horrorverhaal over liefde en verlies had kunnen zijn, ontaardt hier in een dollemansrit met een vaag idee van een eindbestemming, maar zonder enig richtingsgevoel. De film slingert langs onverklaarbaar veranderende omgevingen, bevolkt door slecht passende creaturen die van hun diepere betekenis zijn ontdaan, en personages wier rol zo uitgehold is dat schrappen wellicht de betere optie was geweest.

Jammer genoeg mist Return to Silent Hill de tijd, de uitwerking en vooral de psychologische diepgang om zijn visuele waanzin te duiden en zo te rechtvaardigen. Het resultaat is een holle en vermoeiende kijkervaring. Gamer of niet-gamer: dit is geen vertoning waarvoor je snel nog eens naar de bioscoop terugkeert.

Genre: horror, drama, mystery
Jaar: 2026
Regisseur: Christophe Gans
Cast: Jeremy Irvine, Hannah Emily Anderson, Evie Templeton, Eve Macklin
Land: Frankrijk, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Servia, Japan
Speelduur: 106 minuten