Terwijl Big Tech om onze aandacht vecht, pleit Johannes De Breuker voor een radicaal tegenoffensief: verveling. In zijn debuut Liever lui dan moe (25 april) onderzoekt hij hoe we onze focus kunnen heroveren door deze te verplaatsen van het kleine naar het grote scherm.
We scrollen eindeloos, swipen rusteloos en klikken gedachteloos. Onze toenemende schermtijd spekt de bonussen van tech-giganten, terwijl de kleine schermen onze werkelijke interesses opvreten. Wat ontspannend lijkt, snel even scrollen, blijkt in de praktijk een energievretende carrousel van eindeloze afleiding.
In Liever lui dan moe: Waarom verveling de ontspanning is die we nodig hebben stelt curator en essayist Johannes De Breuker dat we de digitale ratrace kunnen staken door de verveling te omarmen. Paradoxaal genoeg vindt hij de oplossing op het witte doek.
Via het werk van filmmakers als Sofia Coppola, de verveelde rollen van Jack Nicholson en de slackers van Richard Linklater en een resem andere iconische films en genres laat De Breuker zien dat cinema meer is dan vermaak. Het is een zeldzame plek waar de tijd vertraagt en we gedwongen worden om echt te kijken, te denken en te voelen.
Is verveling de ideale manier om te ontdekken wat we écht interessant vinden?