Urban Legend 

Het overkwam een vriend van een vriend van een vriend. Het is de basis van elke goede stadslegende. Met dat verschil dat het voor de studenten van Pendleton University niet langer louter verhaaltjes zullen zijn. Noch iets wat enkel een verre kennis overkomt. Een moordenaar heeft zich op de campus gewaagd en vindt inspiratie in bekende broodjeaapverhalen.

Slasherreboots en legacy sequels zitten al een tijdje in de lift en een van de laatste franchises waarop het oog zou zijn gevallen, is Urban Legend uit 1998. Maar hoe ging die film nu weer? Makkelijk overschaduwd door de populaire Scream-films in de jaren 90 is Urban Legend een ietwat ondergewaardeerde liefdesbrief aan stadsmythes, waarvan de populariteit zeker in de jaren 90, maar ook later in de jaren 2000, hoogtij vierde.

Hadden ze het halfslachtig aangepakt, dan had het gemakkelijk een flauwe gimmick kunnen worden. Maar Urban Legend gaat er voluit voor, met overtuiging en de nodige kennis van zaken. De toewijding van de film aan dit genre van moderne folklore wordt meteen duidelijk in de inmiddels iconische openingsscène. Daarin maken we niet alleen kennis met de opzet van het verhaal, maar leren we ook meteen dat verwijzingen naar broodjeaapverhalen werkelijk overal kunnen opduiken.

Nog voor het eerste slachtoffer valt, hebben we al twee verhalen voorgeschoteld gekregen – een trend die aangenaam wordt doorgetrokken gedurende de volledige speeltijd. Wat daarbij verrast, is hoe natuurlijk die referenties naar stedelijke volksmythes in het script zijn verweven: niet alleen in het modus operandi van de moordenaar, maar ook in lessen, gesprekken en zelfs via de lokale campusradio.

Haast nergens voelt het geforceerd aan en waar nodig gunt Urban Legend zijn moordenaar wat artistieke vrijheid om bepaalde stadslegendes aan te passen en ze de dodelijkheid te geven die hen wordt toegedicht. Dat resulteert in bijzonder creatieve moorden en maakt de zoektocht naar de identiteit van de dader alleen maar leuker. Want wie is er verknipt genoeg om dit te doen? En minstens even belangrijk: waarom?

Het levert een onderhoudend moordmysterie op, waarbij we niet alleen speuren tussen de studenten, maar ook kunnen uitkijken naar heel wat horrorroyalty in grote en kleine rollen. Zo krijgen we gesmaakte vertolkingen van Robert Englund als professor Amerikaanse folklore Wexler, Julian Richings als duistere conciërge en Brad Dourif als nerveuze tankbediende met een spraakgebrek.

Ook de hoofdcast speelt sterk. Vooral Alicia Witt als Natalie zorgt voor sappige, vaak geestige dialogen in een film die – zeker vandaag – uitgesproken nineties aanvoelt. Met een goth-vrijpartij op de tonen van Rob Zombie, krakende internet-inbelverbindingen, vrije radio en een wereld waarin je voor opzoekingswerk nog naar de universiteitsbibliotheek moest: het decennium laat zich moeiteloos op de film plakken. Het volstaat om een spannende campusslasher af te leveren, muzikaal krachtig ondersteund door bekende hits én het werk van componist Christopher Young.

Jammer genoeg overspeelt de film af en toe zijn hand. De moordenaar voelt hier en daar bijna helderziend aan en een van de stadslegende-moorden is simpelweg onmogelijk op te zetten zoals de film het toont. Daardoor verliest het geheel onnodig wat geloofwaardigheid. Ook de hufterige aard van een aanzienlijk deel van de cast en het overdreven spel van het daderpersonage na de – verder wel bevredigende – ontmaskering hadden gerust wat ingetogener gemogen.

Toch zullen slasherfans die op zoek zijn naar een flinke dosis 90’s-nostalgie met Urban Legend zonder twijfel hun hart kunnen ophalen.

Genre: horror, mysterie, thriller
Jaar: 1998
Regisseur: Jamie Blanks
Cast: Jared Leto, Alicia Witt, Rebecca Gayheart, Michael Rosenbaum
Land: Canada, Verenigde Staten, Frankrijk
Speelduur: 96 minuten