Zuid-Koreaanse cultregisseur Park Chan-Wook voorzitter 79ste Filmfestival Cannes 

Twaalf spectaculaire speelfilms hebben hem gevestigd als een van de meest fascinerende figuren in de hedendaagse cinema. Internationaal geprezen door zowel critici als publiek zal de Zuid-Koreaanse regisseur, scenarioschrijver en producent Park Chan-wook de jury voor de Competitie Speelfilms voorzitten tijdens het 79e Festival de Cannes. Dit is een primeur voor de Koreaanse cinema.

Op zaterdag 23 mei zullen Park Chan-wook en zijn jury op het podium van het Grand Théâtre Lumière de Palme d’Or 2026 uitreiken, als opvolger van die van vorig jaar, die door Juliette Binoche werd toegekend aan de Iraanse regisseur Jafar Panahi voor It Was Just an Accident.

Visceraal, subversief en barok: de films van Park Chan-wook zijn in alle opzichten gedurfd – in scenario, stijl en moraal. Toch verliest de virtuoze regisseur nooit zijn symbolische maatschappelijke boodschap of zijn publiek uit het oog. Hij dompelt hen onder in duistere, verontrustende werelden tijdens reizen die soms angstaanjagend, soms opwindend, soms erotisch zijn… of dit alles tegelijk.

“De inventiviteit van Park Chan-wook, zijn visuele meesterschap en zijn talent om de uiteenlopende drijfveren van vrouwen en mannen met een vreemd lot vast te leggen, hebben de hedendaagse cinema werkelijk onvergetelijke momenten geschonken,” verklaarden festivalvoorzitter Iris Knobloch en directeur Thierry Frémaux. “We zijn verheugd zijn immense talent te vieren en, breder gezien, de cinema van een land dat zich diepgaand bezighoudt met de vraagstukken van onze tijd.”

Voor Park Chan-wook begon alles in Cannes met Old Boy, dat in 2004 de Grand Prix won. Sindsdien hebben vrijwel al zijn films die voor de Competitie werden geselecteerd hem onderscheidingen opgeleverd: Thirst (Juryprijs 2009), The Handmaiden (2016) en Decision to Leave (Beste Regie 2022) – stuk voor stuk films met buitengewone vrouwelijke hoofdpersonages. Zijn aanwezigheid in het Palais des Festivals getuigt van de wederzijdse trouw tussen Park Chan-wook en het Festival de Cannes.

Hij wordt vaak vergeleken met filmmakers als Tarantino, De Palma en Fincher vanwege zijn kunstzinnigheid in het componeren van beelden waarvan de formele schoonheid alleen wordt geëvenaard door hun morele strengheid. Zelf noemt hij Kurosawa, Bergman, Visconti en Hitchcock als voorbeelden.

Hoewel hij al op jonge leeftijd een passie voor cinema ontwikkelde en kort als criticus werkte, droomde Park Chan-wook ervan filmregisseur te worden na het ontdekken van Vertigo van Alfred Hitchcock. De Engelse meester heeft zijn werk diepgaand beïnvloed, tot in de compositie van bepaalde shots en decors, met een esthetiek doordrenkt van surrealisme. Voor zijn familiedrama Stoker (2013), zijn Amerikaanse uitstapje met Nicole Kidman en Mia Wasikowska, putte hij vrijelijk uit Shadow of a Doubt. Ook in Decision to Leave is Hitchcocks invloed opnieuw duidelijk zichtbaar, in een verleidelijke en duizelingwekkende thriller waarin obsessie tot het uiterste wordt doorgevoerd.

Obsessie is een terugkerend thema in al zijn films, tot en met zijn meest recente werk, No Other Choice (2025). Deze uitbundige satire met macabere humor drijft de spot met de dodelijke zoektocht naar succes die de Koreaanse kapitalistische samenleving verteert, evenals met mannelijke ijdelheid, die eerder al fel werd blootgelegd in zijn feministische film The Handmaiden. Wraak vormt eveneens de bloedrode draad door Park Chan-wooks sterk picturale filmografie. Het is het onderwerp van een trilogie die begon in 2002 met Sympathy for Mister Vengeance, werd voortgezet in 2004 met Old Boy, waarmee hij internationaal doorbrak, en werd afgerond in 2005 met Lady Vengeance. In deze cinema van excessen wisselen schattenjachten en bloedbaden elkaar af tussen ongemak en komedie, hartzeer en groteske elementen – een kunst van uitzinnige maar perfect beheerste contrasten. De duik in de diepten van een menselijke ziel, verscheurd tussen de impulsen van liefde en dood, blijft echter aangrijpend.

Het werk van Park Chan-wook – wiens derde film, JSA (Joint Security Area), in 2000 het nationale boxoffice-record brak – belichaamt in alle opzichten het DNA van de hedendaagse Koreaanse cinema: vrij van conventies, publieksgericht, ambitieus, doelbewust provocerend en verfijnd zonder intellectualistisch te worden.

Zijn voorzitterschap symboliseert de vroege en diepe verbondenheid van het Festival met de Koreaanse cinema, waarvan de creativiteit zichtbaar werd in de Officiële Selectie. Zuid-Korea is een groot filmland waarvan de schatten jaar na jaar worden gerestaureerd; het heeft aangetoond in staat te zijn hedendaagse meesterwerken te produceren die miljoenen bioscoopbezoekers trekken binnen een kader dat zijn filmmakers viert.

Rond de eeuwwisseling overspoelde een nieuwe generatie de Croisette, aangevoerd door veteraan Im Kwon-taek, de eerste Koreaanse winnaar in Cannes met de prijs voor Beste Regie in 2002 voor Chi-hwa-seon (Strokes of Fire). Vaak geselecteerd voor Un Certain Regard, vestigde deze nieuwe generatie een blijvende aanwezigheid in de Competitie (Hong Sang-soo, Tale of Cinema, 2005; Kim Ki-duk, Breath, 2007; Lee Chang-dong, Poetry, Beste Scenario 2010) en in de Midnight Screenings (Kim Jee-woon, A Bittersweet Life, 2005; Yeon Sang-ho, Train to Busan, 2016; Byun Sung-hyun, The Merciless, 2017; Lee Won-tae, The Gangster, the Cop, the Devil, 2019).

Als bekroning van deze golf won Bong Joon-ho in 2019 als eerste Koreaan de Palme d’Or, uitgereikt door de jury onder voorzitterschap van Alejandro González Iñárritu.

Tot slot: terwijl Koreaanse regisseurs regelmatig door het Festival de Cannes worden geëerd, worden ook hun acteurs gevierd, zowel in jury’s als bij de prijzenuitreiking. Dat blijkt onder meer uit Jeon Do-yeon (Beste Actrice, Secret Sunshine, 2007) en Song Kang-ho (Beste Acteur, Broker, 2022). Laatstgenoemde speelde in vier films geregisseerd door Park Chan-wook.
Enkele maanden vóór het 79e Festival vertrouwde toekomstig voorzitter Park Chan-wook toe:

“De zaal is donker zodat wij het licht van de cinema kunnen zien. Wij sluiten ons op in de bioscoop zodat onze zielen bevrijd kunnen worden via het venster van de film. Opgesloten zijn in een zaal om films te bekijken, en vervolgens opnieuw om met de juryleden in debat te gaan — deze dubbele, vrijwillige afzondering zie ik met grote verwachting tegemoet. In dit tijdperk van wederzijdse haat en verdeeldheid geloof ik dat de eenvoudige daad van samen in een zaal een film bekijken, waarbij onze ademhaling en hartslag zich op elkaar afstemmen, op zichzelf een ontroerende en universele uitdrukking van solidariteit is.”

Het lijdt geen twijfel dat de cinefiele harten tijdens het komende filmfestival van Cannes 2026 (van 12 tot 23 mei) sneller zullen kloppen!