Met Calle Málaga keert de Marokkaanse regisseuse Maryam Touzani terug naar vertrouwd terrein: dat van personages op leeftijd die balanceren tussen verlies en verlangen, vastgeroeste patronen en de hunkering naar een nieuw begin. Na het ingetogen en internationaal geprezen Le Bleu du Caftan, een delicaat queer-drama over liefde, stilte en vergankelijkheid, kiest Touzani ditmaal voor een lichtere toon, zonder haar thematische ernst los te laten. Het resultaat is een warmbloedige tragikomedie die vooral gedragen wordt door één vrouw, met name Carmen Maura, het terecht rijkelijk bekroonde Madrileense acteermonument met meer dan 170 films op haar actief en een van Pedro Almodóvars fetisjactrices.
Maura vertolkt in Calle Málaga de rol van Maria Angeles, een trotse gepensioneerde die al veertig jaar in hetzelfde appartement in Tanger woont. Wanneer haar dochter Clara (Marta Etura) onaangekondigd uit Madrid arriveert, slaat de sfeer meteen om. Clara wil het appartement verkopen – het staat trouwens op haar naam – om haar eigen getroebleerde leven, verscheurd door een echtscheiding, werkstress en financiële zorgen, weer op de rails te krijgen. Wat volgt is een generatieconflict dat even pijnlijk als herkenbaar is: twee vrouwen die elkaar nodig hebben, maar elkaars wereld nauwelijks begrijpen.
De woning moet leeg, herinneringen worden zonder pardon verkocht aan een lokale antiquair en Maria Angeles belandt tegen haar zin in een woonzorgcentrum. Maar Calle Málaga is geen film over berusting. Integendeel want de filmmaakster laat haar protagoniste langzaam, maar koppig, terugvechten. Met humor, slim verzet en een onverzettelijke trots probeert Maria Angeles niet alleen haar meubels, maar ook haar autonomie en levensvreugde terug te winnen.
Het eerste deel van de film neemt daar ruim de tijd voor, misschien wel een tikkeltje té ruim. Lange, contemplatieve scènes van manicuren, wandelingen door Tanger en bezoeken aan het graf van haar overleden man zetten de toon, maar drukken ook wel wat het tempo. Pas in het middendeel komt dit heel humaan en uit het dagelijks leven gegrepen drama, echt tot leven. Vanaf dat moment bloeit Carmen Maura volledig open en toont ze nog maar eens waarom ze al decennialang tot de groten van de Europese cinema behoort.
Maura’s carrière leest trouwens als een staalkaart van de moderne filmgeschiedenis: van haar iconische samenwerkingen met Pedro Almodóvar (Entre tinieblas, Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón, Matador, La ley del deseo, Mujeres al borde de un ataque de nervios, Volver) tot talloze bekroonde rollen (Les Femmes du 6e étage, La Comunidad, Land of Women, ¡Ay, Carmela!) waarin ze moeiteloos laveert tussen tragiek en humor. Ook in Calle Málaga bezit ze een natuurlijke autoriteit en speelsheid die geen moment geforceerd aanvoelt. Haar Maria Angeles is ijdel en koppig, scherp van tong maar kwetsbaar, kortom een vrouw die terecht weigert onzichtbaar te worden.
Een bijzonder charmant element zijn haar eenzijdige gesprekken met een non slash jeugdvriendin die een zwijggelofte heeft afgelegd. In die scènes toont Touzani haar gevoel voor timing en visuele humor, terwijl Maura met mimiek en intonatie hele dialogen draagt. Het zijn momenten die doen denken aan het stille, observerende karakter van het beklijvende Le Bleu du Caftan, maar hier wel met een veel lichtere toets. Warm en begeerlijk is bovendien de adoratie die Maria heeft voor de iconische Spaanse zangeres María Dolores Pradera, la Gran Señora de la Canciòn, en in het bijzonder voor haar song Toda Una Vida die de kern van de film volkomen reflecteert.
Net als in haar vorige film blijft Touzani geboeid door wat mensen bindt en van elkaar vervreemdt: moeder en dochter, verleden en heden, stad en thuis. Waar Le Bleu du Caftan koos voor ingetogen intimiteit, laat Calle Málaga meer ruimte voor uitbundigheid en levenslust. Helaas remmen enkele wat lang uitgesponnen scènes naar het einde toe, het ritme weer wat af.
Toch blijft Calle Málaga die op het filmfestival van Venetië aan de haal ging met de begeerde publieksprijs, overeind als een warme, medemenselijke en feelgood-prent over waardig ouder worden zonder jezelf te verliezen. Dankzij Touzani’s empathische blik en vooral door Carmen Maura’s magnetische présence wordt deze tragikomedie een ode aan koppige levenslust en aan de kunst om op elke leeftijd opnieuw je plaats in de wereld op te eisen.
Genre: Drama
Jaar: 2025
Regisseur: Maryam Touzani
Cast: Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Miguel Garcés, María Alfonsa Rosso
Land: Marokko, Spanje, Frankrijk, Duitsland, België
Speelduur: 116 minuten
