THEY WILL KILL YOU 

Het leven was niet zacht in Detroit, maar misschien – met tien jaar ertussen – valt er in New York meer geluk te rapen? Niet voor deze kamermeid. Aangenomen in het Virgil leert ze al snel dat haar nieuwe werkgever haar als een offerlam aan Satan wil aanbieden. Waar de cultleden in het gebouw echter geen rekening mee hebben gehouden, is dat hun beoogde slachtoffer geen zwak schaapje is. Ze heeft tanden en is niet bang om terug te bijten.

Klassieke appartementsgebouwen en duivelaanbiddende bewoners: het is al sinds Ira Levin’s Rosemary’s Baby, later verfilmd door Roman Polanski, een niet te versmaden combinatie. Het aantal films, series en boeken dat sindsdien een eigen twist aan – of regelrechte subversie van – deze formule heeft gegeven, is haast ontelbaar. Eén titel die echter wel eens bovenaan deze helse hiërarchie zou kunnen eindigen, is They Will Kill You (2026).

Zazie Beetz speelt een geharde kamermeid met maar één doel voor ogen, zelfs aanslagen op haar leven maken nog amper indruk. Integendeel: zij zullen háár doden? Ze mogen het proberen, al zal dat niet zonder kleerscheuren verlopen. Als heerlijke subversie van zowel de dame-in-nood als het satanische offer volgt They Will Kill You in de recente voetsporen van Ready or Not (waarvan de sequel binnenkort verschijnt), maar voert het concept op tot een hypergewelddadige slachtorgie.

Bij elke kamer die onze protagoniste betreedt, kleurt het prachtige art-deco-interieur al snel enkele tinten roder. Niet in het minst dankzij de opmerkelijk hoge bloeddruk van de bewoners. Met duidelijke hommages aan films als Kill Bill en zelfs oudere horroranime spuit het bloed alle richtingen uit, mogelijk gemaakt door het betere hak- en snijwerk. De film zet het “splatter” in splatterhorror en gunt ons geen seconde ontsnapping daaraan.

Het ‘offerlam’ arriveert goed voorbereid in het Virgil en laat haar cultische aanvallers letterlijk, figuurlijk én cinematografisch alle hoeken van de kamer zien. Energiek en opwindend camerawerk legt het bloedbad prachtig vast en brengt ons zo dicht mogelijk bij de wervelende actie. De beste shots krijgen daarbovenop nog een slowmotionbehandeling, zodat we extra lang kunnen nagenieten. Close-ups en uitzoomshots schetsen dan weer de schaal en afstand van de volgende slachting, die zich onvermijdelijk blijft aandienen.

De cult staat echter niet geheel machteloos tegenover dit eenvrouwsleger – laat staan dat ze bevreesd zijn voor een gewelddadig verlies van ledematen. De hardnekkigheid en levensverachting waarmee ze zich van hun offertaak kwijten, is tegelijk angstaanjagend en een bron van flinke dosis zwarte humor. De performances van een heerlijk bekakte Tom Felton, een zichtbaar geplaagde Heather Graham en een langzaam haar geduld verliezende Patricia Arquette maken van deze cult een intrigerend en memorabel gezelschap.

Ook de achtergrond van de personages en het Virgil wordt op een aangename manier gebracht. Vaak ingeleid door titelkaartjes met een naam of sleutelwoord, onthullen flashbacks en anekdotische vertellingen tal van bijzonderheden over het verleden van de hoofdpersonages en de cult. Echt vernieuwend is het niet – het warm water wordt hier niet heruitgevonden – maar het wordt wel onderhoudend gebracht. Bovendien prikkelen de duivelse implicaties die hier en daar opduiken de verbeelding.

Al voelt de naamkeuze voor hun heer en meester wat al te clichématig aan. Een sterk visueel ontwerp krijgt jammer genoeg de wel erg voor de hand liggende naam van de Aartsduivel zelf opgeplakt, en dat wringt. Het had anders gekund: één minuut Googelen levert al een interessanter alternatief op, bijvoorbeeld een minder bekende demon uit Dante’s Goddelijke Komedie die hier veel beter had gepast. Iets meer ruimte voor originaliteit, weg van het overbekende, was dus welkom geweest in een film die verder van begin tot einde puur horrorplezier biedt.

Genre: horror, actie, zwarte komedie
Jaar: 2026
Regisseur: Kirill Sokolov
Cast: Zazie Beets, Tom Felton, Paterson Joseph, Myha’la
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 94 minuten