I Swear 

Het Verenigd Koninkrijk stond in rep en roer na de recente uitreiking van de BAFTA’s. Terwijl Michael B. Jordan en Delroy Lindo, twee zwarte acteurs uit Sinners, de eerste award van de avond aankondigden, werd vanuit de zaal het n-woord geroepen. De ‘schuldige’ was John Davidson, een door de Queen onderscheiden activist met het syndroom van Gilles de la Tourette, die zich inzet voor meer begrip voor mensen met deze aandoening, gekenmerkt door oncontroleerbare lichamelijke en verbale tics. Als onderwerp van de met vijf nominaties bekroonde film I Swear – die uiteindelijk twee prijzen wist te verzilveren – was hij een van de genodigden op het Britse prijzengala.

We leren John kennen in 1983 als een voortreffelijke student en veelbelovende doelman van de lokale voetbalploeg. Het leven lijkt de 13-jarige jongen (aanvankelijk vertolkt door Scott Ellis Watson) toe te lachen, tot zijn tics zich geleidelijk beginnen te manifesteren en alles op zijn kop zetten. Zijn ouders (Shirley Henderson en Steven Cree) interpreteren zijn grove taalgebruik en plotse lichamelijke bewegingen aanvankelijk als puberkuren. Het gezin raakt ontwricht en John wordt steeds meer geïsoleerd.

Pas in 1996 vindt de volwassen John (Robert Aramayo) langzaam rust en houvast bij Dottie (Maxine Peake), de moeder van een vriend. Als verpleegkundige in een psychiatrische instelling weet zij hoe ze hem kan ondersteunen. Ze neemt John in huis, helpt hem aan een baan bij Tommy (Peter Mullan) in het lokale parochiecentrum en biedt hem het nodige vertrouwen en stabiliteit.

Schrijver-regisseur Kirk Jones (Waking Ned Devine) bewerkte het levensverhaal van John Davidson tot een typische Britse dramedy, waarbij hij sommige scènes rechtstreeks ontleende aan eerdere documentaires over de man die het tot zijn missie heeft gemaakt om mensen te informeren over deze neurologische aandoening. De tienerjaren worden eerder tragisch weergegeven, maar na de tijdsprong naar 1996 wisselen humor en ontroering elkaar vlot af.

Maxine Peake is uitstekend als de zorgzame Dottie, die zelf met haar gezondheid worstelt maar toch een moederrol op zich neemt. Ook Peter Mullan overtuigt in een warme bijrol als Johns begripvolle mentor in het buurthuis. Het is echter vooral de met een BAFTA bekroonde prestatie van Robert Aramayo die indruk maakt: hij gaat volledig op in zijn rol en brengt op intense wijze zowel de fysieke als mentale aspecten van de aandoening tot leven.

Het resultaat is een empathische weergave van het leven met Tourette en een film die oproept tot meer begrip voor deze en andere vormen van neurodiversiteit. De discussie na de BAFTA’s toont aan dat er op dat vlak nog veel werk aan de winkel is. I Swear is dan ook een film die iedereen zou moeten zien: inspirerend, met een zware thematiek, maar op een toegankelijke en respectvolle manier verteld.

Genre: biografie, drama
Jaar: 2025
Regisseur: Kirk Jones
Cast: Robert Aramayo, Peter Mullan, Maxine Peake
Land: Verenigd Koninkrijk
Speelduur: 120 minuten