Theaterauteur, scenarist en regisseur Tsai Ming-Liang is een icoon in Taiwan. Zijn in Berlijn en Cannes bekroonde meesterwerken The River en The Hole betekenden meteen zijn internationale doorbraak. Met de langspeelfilm Goodbye, Dragon Inn bevestigde deze controversiële filmer zijn reputatie als talentvolle eigengereide minimalist.
De regen – water is een vaak terugkerend symbool voor Tsai Ming-Liang – plenst met bakken uit de Taipeise hemel. Mitamura, een jonge Japanse toerist, vlucht een aftandse bioscoop binnen om te schuilen. In de afgeleefde filmzaal wordt King Hu’s meesterwerk Dragon Inn, een van de beste martial arts prenten uit de filmgeschiedenis, geprojecteerd. Slechts enkele van de krakkemikkige stoeltjes zijn bezet, maar toch wordt Mitamura gestoord door een irritant smakkende sloerie of de blote voeten van een vermoeide bioscoopschuiver. Elders in het gebouw vangen gammele emmers het lekkende regenwater op. Door de mistroostige gangen sloft Chen, een invalide ouvreuse, heen en weer in de hoop een glimp op te vangen van Lee, de knappe operateur op wie ze al jaren stiekem verliefd is.. Het is nu of nooit, want het is de allerlaatste filmprojectie. Tijdens haar zoektocht schuifelen diverse outcasts doorheen het gangenlabyrint. Sommigen snakken naar korte homofiele contacten, anderen lijken wel verdwaalde fantomen of geesten. Misschien spookt het wel in de afgetakelde bioscoop, want onder het handjevol apathische toeschouwers bevinden zich twee eenzame oude mannen. Zij vertolkten in hun jeugdjaren de hoofdrollen in Hu’s Dragon Inn (1966). Bij de aanblik van hun jonge zelf op het zilveren scherm, kunnen ze hun emoties niet bedwingen. De rolluiken van het bioscoopcomplex vallen voor de laatste keer en Lee geeft Chen het nakijken. Op de emotioneel toepasselijke song Can’t Let Go van de voormalige Sjanghaise popdiva Yao Lee, blijft Chen troosteloos en alleen achter in de niet aflatende stortregen.
Goodbye, Dragon Inn is een toegewijde hommage aan de in 1997 overleden legendarische regisseur King Hu en een melancholische, intelligente liefdesverklaring aan het gouden tijdperk van de drukbezochte buurtbioscopen. Kortom: de eigenzinnige en Aziatische versie van Peter Bogdanovichs The Last Picture Show. Tsai Ming-Liang speelt op een geniale manier met verleden (de dialogen uit Hu’s Dragon Inn fungeren als klankband voor Goodbye, Dragon Inn), heden (Hu’s acteurs staren als verouderde eenzaten naar zichzelf op het witte doek) en toekomst (de rol van de operateur wordt vertolkt door Lee Kang-Shang die met zijn emotioneel aangrijpend regiedebuut The Missing wereldwijd potten break). Bovendien drijft Tsai Ming-Liang zijn gekende minimalistische stijl ten top. De dialogen blijven beperkt tot amper vijf zinnen, de minutenlange fraaie beeldcomposities en dito onbeweeglijke camerashots zijn ontelbaar en dominant. De stemming is poëtisch, suggestief, voyeuristisch en somber. Het is of je zit te kijken naar verf die opdroogt, maar Tsai zorgt symbolisch voor voldoende water, rook en de nodige moerasdonkere humor (de scène in het mannentoilet is hilarisch). Goodbye, Dragon Inn is niet toegankelijk voor een groot publiek, maar een absolute must voor wie zichzelf graag bestempelt als cinefiel.
Genre: drama, komedie
Jaar: 2003
Regisseur: Tsai Ming-liang
Cast: Kang-sheng Lee, Shiang-chyi Chen, Kiyonobu Mitamura
Land: Taiwan
Speelduur: 82 minuten
