Uit de goed geoliede DreamWorks Studio’s van Steven Spielberg rolde Shark Tale. Deze keer steelt geen groen moerasmonster de show maar wel een graatmager, vinnig, babbelziek, eigenzinnig en buitensporig ambitieus visje dat luistert naar Hollywoods meest begeerde naam: Oscar.
Het moralistische fabeltje speelt zich af in een onderwaterversie van Times Square met flikkerende neonlichten, gigantische billboards en rijzige torenflats incluis. In het bubbelende mondaine rif heerst een drukte van jewelste. Oscar is een working-class-zero uit de marollenwijk die in het kielzog van zijn ijverige vader aan de bak komt als tongschraper in de plaatselijke whale wash. Hij droomt van rijkdom, faam, respect en een BV (beroemde vis)-leven in de chiquere buurt van het koraalrif. In de plaats van roem leent hij poen maar krijgt hij af en toe toch een troostende zoen van receptioniste Angie, een ‘Pink’-vis met een gouden hart die tot over haar vinnen op hem verliefd is. Wanneer de haaien Frankie en Leriny deze vis-eet-viswereld aandoen, is het vanzelfsprekend groot alarm. Door een stom toeval is Oscar in de buurt wanneer Frankie om het leven komt. Niet verlegen voor een dikke leugen roept Oscar zich prompt uit als een heldhaftige haaienslachter. De oceaanpopulatie gelooft zijn fantastisch verhaal en tegen alle verwachtingen in, is hij plotseling dé onderzeese held. Oscar zwemt nu als aanbeden Big O door het leven en kijkt als hiphoppende feestvis neer op Angie en zijn tongschrapende ex-collega’s. Wanneer blijkt dat Frankie de zoon was van Don Lino, de peetvader van de haaiengangsters, wordt het water wel heel troebel voor de breedsprakige Oscar. Gelukkig steken Angie en de vegetarische Lenny een vinnetje toe in zijn overlevingsstrijd tegen de gulzige en kraakbenige maffioso.
Shark Tale is een visueel prachtige CGI-mega-animatieprent van het inventieve en enorm productieve team van de DreamWorks-fabriek. Dit wat plotmager en melig moralistisch uit-je-zoals-je-bent haaiensprookje is overwegend een hommage aan het bangelijke wereldje van The Godfather en The Sopranos. Deze digitale ‘onderzeeër’ bulkt traditiegetrouw van de parodiërende knipoogjes naar de popcultuur en een oneindige trits Hollywoodblockbusters, snedige oneliners en leuke grappen. Je moet al een pekelharing zijn om geen vin te verroeren met de klantloze sushibar, de flippende zeepaardenrace, de garnalensmeekbede, de creatieve vis-wash, de verleidingsmanoeuvres van de fish fatale, de Men in Black-choreografie en het gezwets van de energieke rastakwallen Ziggy Marley en Doug E. Doug. Verbazend is de enorme gelijkenis die deze keer is bereikt tussen de inventieve creaturen en de levende acteurs. Je ziet en hoort geen vissen meer maar een mandje bekende sterren dat zich gezond uitleeft in het grote digitale aquarium. Maar precies daar stinkt het ook naar rotte vis. Waar Eddy Murphy zich aan de zijde van Shrek nog grappig te pletter mocht balken, krijg je hier een Will Smith die in het vel kruipt van de funky springvis Oscar. Dit levert een hyperkinetische one-Smith-show op en dat is net een mootje te veel van het goede. Maar Sean Paul, Mary J. Blige, Missy ‘Misdemeanor’ Elliott, Justin Timberlake en Christina Aquilera zorgen dan weer voor de nodige muzikale swing in dit kosmopolitische en entertainende viswereldje.
Genre: avontuur
Jaar: 2004
Regisseur: Bibo Bergeron, Vicky Jenson, Rob Letterman
Cast: Will Smith, Robert de Niro, Renée Zellweger, Jack Black, Angelina Jolie, Martin Scorsese
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 90 minuten
