Een zwangere vrouw, een getraumatiseerde moeder en de kinderen van een pleeggezin bevinden zich plots in het oog van de storm, wanneer ze vast komen te zitten in Annieville, South Carolina, terwijl orkaan Henry aan land gaat. In snel tempo lopen de straten onder water en raken ze ingesloten. En het is niet alleen voor het stijgende water dat ze moeten vrezen: onder het oppervlak schuilt een nog groter gevaar – stierhaaien die de stad veroveren.
Nu recent is gebleken dat nazi’s zich niet zo vlot staande houden op ijs en Kerstmis nog even op zich laat wachten, laat regisseur Tommy Wirkola de sneeuw achter zich. Ook een nieuwe heksenjacht schuift hij aan de kant, om in plaats daarvan in het kielzog van Alexandre Aja te treden. Geen alligators in de kelder dit keer: in Netflix’ nieuwste horrorfilm Thrash zwemmen er haaien door de woonkamer.
Inspelend op de problematiek van klimaatverandering, meer bepaald de toename in zowel het aantal als de kracht van tropische stormen, begint Thrash als een spannende rampenfilm. Met de komst van orkaan Henry dreigt Annieville te eindigen als een moderne Atlantis, al snel maakt de film duidelijk dat hij zich niet zal inhouden. In klassieke Hollywoodstijl wordt het natuurgeweld in al zijn vernietigende glorie getoond en zien we hoe verwoestend en angstaanjagend een stormvloed kan zijn.
Het beeld van een watermuur die genadeloos door de straten dendert en moeiteloos auto’s meesleurt, brandt zich al snel op je netvlies. Eén ding is meteen duidelijk: dit wordt in elk geval een spektakel om te aanschouwen. Maar dat is natuurlijk niet het echte verkooppunt van de film. Dat zijn de haaien die van de ondergelopen straten hun nieuwe jachtterrein maken.
Door pure pech worden de roofvissen hun nieuwe habitat binnen gelokt, waar ze al snel een overvloed aan spartelende prooien vinden: de achtergebleven inwoners van Annieville. Zonder veel omwegen volgt Thrash het bloedspoor van de dertien-in-een-dozijn haaienfilms waarmee we jaarlijks overspoeld worden, en dus staat ook hier opnieuw de nodige menseneteractie centraal, zij het met een eigen, speelse flair.
Voluit inspelend op de stedelijke setting vinden de haaienaanvallen dit keer niet plaats op open zee, maar midden in het straatbeeld, of zelfs, in een bijzonder memorabele scène, in iemands garage. Het klassieke beeld van een jagende haai, met zijn vin boven het wateroppervlak, krijgt bovendien een extra griezelige twist wanneer zo’n roofdier via de voordeur een huis met kinderen binnenglijdt. En uiteraard ontbreekt ook een luchtshot van haaien die langs huizen jagen niet.
Tommy Wirkola vult zijn anderhalf uur met zijn kenmerkende, ongecompliceerde popcornhorror, gedragen door een charismatische cast. Whitney Peak speelt de teruggetrokken Dakota, die plots de verantwoordelijkheid krijgt om de hoogzwangere Lisa (Phoebe Dynevor) te helpen. Ondertussen zet een marinebioloog, vertolkt door Djimon Hounsou, alles op alles om hen te redden. Amusement verzekerd. Voor wat extra variatie is er bovendien een B-plot waarin de schrijver-regisseur uithaalt naar het Amerikaanse pleegzorgsysteem, met een ronduit onsympathiek koppel dat de kinderen vooral ziet als een bron van overheidsgeld en niet als hun verantwoordelijkheid.
Maar zoals je wellicht al voelt aankomen: het warm water wordt hier niet opnieuw uitgevonden. Iets te comfortabel leunend op clichés en zonder echt gedurfde verrassingen, zet Thrash geen nieuwe standaard voor het genre neer en het maakt zelfs niet dezelfde indruk als het gelijkaardige Crawl (2019) van Alexandre Aja. Als luchtig tussendoortje voor een regenachtige lentedag werkt het echter prima, al zwemt er voor wie meer zoekt nog genoeg andere vis rond in de (streaming)zee.
Genre: horror, thriller, rampenfilm
Jaar: 2026
Regisseur: Tommy Wirkola
Cast: Whitney Peak, Phoebe Dynevor, Djimon Hounsou, Matt Nable
Land: Verenigde Staten, Australië
Speelduur: 83 minuten
