Wat als je plots uit je eigen leven stapt, zonder echt weg te zijn? In Wakefield werkt Bryan Cranston dat intrigerende uitgangspunt uit tot een bedachtzame, licht bevreemdende karakterstudie. Zijn personage, een ogenschijnlijk geslaagde advocaat met een comfortabel gezinsleven, besluit op een dag niet meer naar huis terug te keren. In plaats daarvan nestelt hij zich op zolder van een leegstaand bijgebouw, met zicht op zijn eigen woning. Van daaruit observeert hij – ‘gewapend’ met een verrekijker – hoe zijn gezin verder leeft zonder hem.
Regisseur Robin Swicord, die eerder een Oscarnominatie kreeg voor The Curious Case of Benjamin Button, verfilmt het kortverhaal van E. L. Doctorow uit 2008 die zich baseerde op het originele van auteur Nathaniel Hawthorne dat al dateert van 1835, als een bedachtzaam en opvallend introspectief drama. Ze kiest niet voor plotgedreven spanning, maar voor een bijna meditatieve benadering waarin tijd, stilte en observatie centraal staan. Dat levert een film op die eerder mijmert dan vertelt en die vooral drijft op sfeer en innerlijke monoloog.
De kracht van Wakefield zit in die verstilling. Cranston (The Infiltrator, Trumbo, Breaking Bad) draagt de film haast volledig alleen en slaagt erin om van een potentieel onsympathiek personage toch een fascinerende gids te maken doorheen dit existentiële experiment. Zijn geleidelijke aftakeling – fysiek én mentaal – contrasteert scherp met de gecontroleerde façade die hij voordien ophield. Het drama stelt daarbij pertinente vragen over identiteit, mannelijkheid en de verstikkende routine van het burgerlijk bestaan.
Swicords aanpak is echter zo nadrukkelijk bedachtzaam dat de prent af en toe dreigt stil te vallen. De voice-over, waarin Wakefield zijn gedachten deelt, klinkt bij momenten te literair en afstandelijk, waardoor de emotionele betrokkenheid afneemt. Ook het centrale gegeven: een man die maandenlang ongezien naast zijn eigen huis leeft, vraagt een zekere suspension of disbelief die niet altijd overtuigt.
Visueel blijft alles wel sober, maar toch doeltreffend, met een discrete soundtrack die de introspectieve toon ondersteunt zonder zich op te dringen. Subtiele echo’s van Rear Window duiken op in het voyeuristische perspectief, al ruilt Wakefield Hitchcocks suspense in voor existentiële reflectie.
Wakefield is geen film die zich opdringt, maar een die langzaam insijpelt. Een intrigerende, zij het onevenwichtige oefening in zelfobservatie en vervreemding die meer vragen oproept dan beantwoordt.
Genre:drama
Jaar: 2016
Regisseur: Robin Swicord
Cast: Bryan Cranston, Jennifer Garner, Beverly D’Angelo, Victoria Bruno, Monica Lawson
Land: USA
Speelduur: 106 minuten
