Andrea “Andy” Sachs (Anne Hathaway) is terug en tegelijk weer bij af. Inmiddels heeft ze naam gemaakt als gerenommeerde onderzoeksjournaliste bij The New York Vanguard, maar net wanneer ze een prestigieuze award in ontvangst mag nemen, krijgt ze – samen met haar collega’s – via een sms te horen dat het volledige schrijversteam op zoek mag naar ander werk. Sam Gooris mag dan wel beweren dat een sms geen zeer doet, het nieuws komt bij Andy hard aan.
Ook Miranda Priestly (Meryl Streep), haar trouwe luitenant Nigel (Stanley Tucci) en de Vogue-kloon Runway belanden in woelig vaarwater. Hun betrokkenheid bij een sweatshop-schandaal jaagt adverteerders weg – waaronder ook Emily (Emily Blunt), die inmiddels een hoge functie bij Dior bekleedt – en dwingt eigenaar Irv Ravitz (Tibor Feldman) tot ingrijpen: Andy keert terug met de opdracht de kwaliteit van de achtergrondartikels én het imago van het blad op te krikken.
Aanvankelijk voelt het als een warm weerzien met de geliefde personages van weleer. Twintig jaar mogen dan verstreken zijn, Andy’s leven blijft een chaos: ze moet nog steeds opmerkingen slikken over haar figuur, wenkbrauwen en bleke huid. Nigel krijgt nog altijd niet het krediet dat hij verdient en Miranda is even cynisch en vilein als ooit. Althans, in de eerste helft van The Devil Wears Prada 2, want gaandeweg verliest haar personage aan scherpte. Dat wordt niet geholpen door haar nieuwe assistente Amari (Simone Ashley), die Miranda voortdurend op de vingers tikt bij controversiële of weinig ‘woke’ uitspraken.
Een grap die één keer werkt, maar bij herhaling zijn effect verliest. Een probleem dat ook andere humoristische intermezzo’s in de film treft. Doordat de film regelmatig de bal misslaat – de mislukte Kendall-grap is daar een goed voorbeeld van – is deze sequel een stuk minder geestig dan zijn voorganger.
Ook inhoudelijk is The Devil Wears Prada 2 rommelig. Verschillende verhaallijnen worden aangesneden, maar onvoldoende uitgewerkt. Zo valt Andy tijdens haar zoektocht naar een luxueus appartement voor een Australische projectontwikkelaar. Hoewel hun verhaallijn eindigt met een quote die zo uit een klassieke romcom à la Notting Hill lijkt te komen, blijft zowel het liefdesverhaal als Andy’s evenwichtsoefening tussen werk en privé onderontwikkeld.
De slotact rond de overname van Runway en het overkoepelende mediaconcern overtuigt evenmin. Nochtans raakt de film onderweg aan interessante thema’s: de veranderende rol van journalistiek, de moeizame transitie van luxetijdschriften naar digitale platformen, en CEO’s die zichzelf exuberante bonussen toekennen terwijl ze tegelijk personeel ontslaan. Helaas verdwijnen deze ideeën al snel naar de achtergrond om plaats te maken voor nostalgie.
Wie naar de bioscoop trekt, herbekijkt best eerst het origineel uit 2006, want dit tweede deel zit vol verwijzingen en knipogen. The Devil Wears Prada 2 is uiteindelijk een op nostalgie leunende herhalingsoefening met rommelige verhaallijnen en oppervlakkige personages waarmee het moeilijk meeleven is. Ondanks hun ‘problemen’ verkeren ze nog steeds in een luxepositie en staat er weinig écht op het spel. De film begint onderhoudend, maar gaandeweg groeit het verlangen naar het origineel, en worden de momenten waarop dit vervolg – dankzij een geslaagde cameo of een scherpe oneliner – dat niveau benadert, steeds schaarser.
Genre: komedie, drama
Jaar: 2026
Regisseur: David Frankel
Cast: Anne Hathaway, Meryl Streep, Emily Blunt, Stanley Tucci, Simone Ashley
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 119 minuten
