Paulette Van der Beck (Juliette Binoche) weet perfect wat er nodig is om de ideale huisvrouw te zijn. Ze is niet alleen volledig toegewijd aan haar man Robert (François Berléand) en anticipeert op al zijn wensen, samen met zijn zus Gilberte (Yolande Moreau) en de non Marie-Thérèse (Noémie Lvovsky) runt ze ook een huishoudschool waar jonge vrouwen worden klaargestoomd voor hun toekomstige rol. Alleen begint dat systeem te kraken: in 1968 waaien feministische ideeën door Frankrijk en stellen ze alles in vraag wat er op de school al jaren wordt onderwezen. En dan worden de vrouwen ook nog getroffen door een gebeurtenis die hun leven volledig overhoopgooit.
Het thema van gendergelijkheid treedt al jaren op de voorgrond: van de #MeToo-beweging tot discussies over genderneutrale taal en de manier waarop vrouwelijke politici worden behandeld. La bonne épouse sluit daarbij aan, maar doet dat via een historische omweg. De film neemt ons mee naar het einde van de jaren zestig en toont hoe groot de vooruitgang sindsdien is geweest, al maakt hij tegelijk duidelijk dat er nog altijd werk aan de winkel is.
Regisseur en co-scenarist Martin Provost (Séraphine, Violette, Sage Femme) maakt een slimme keuze door zijn verhaal te situeren in een huishoudschool. Die fungeert niet alleen als plek waar praktische vaardigheden worden aangeleerd, maar ook als instrument om een bepaald vrouwbeeld in stand te houden. De vrouw hoort haar man te dienen en kinderen te krijgen; eigen verlangens of ambities zijn niet aan de orde. Zelfs het huishoudgeld behoort haar niet echt toe: ze is eerder een onbetaalde beheerder dan een volwaardige partner.
Subtiliteit is niet bepaald het sterke punt van deze komedie: Provost zet zijn boodschap vrij dik in de verf. Toch werkt dat vaak in zijn voordeel. De prent is bij momenten erg amusant, net omdat hij schaamteloos overdrijft. De mix van kluchtige humor en satire is niet altijd even evenwichtig, maar zeker in het eerste deel, waarin de school en haar bewoners centraal staan, is het entertainmentgehalte relatief hoog. Dat segment had zelfs het potentieel om uit te groeien tot een volwaardige sitcom.
Moeilijker wordt het wanneer de film overschakelt naar zijn eigenlijke verhaal: de persoonlijke evolutie van Paulette van onderdanige echtgenote naar zelfstandige vrouw. Die ontwikkeling is begrijpelijk en op zich sympathiek, maar de uitwerking voelt geforceerd. Bovendien probeert deze komedie later nadrukkelijk emotioneel te worden en die overgang van karikatuur naar oprechte gevoelens werkt niet helemaal. Ook de leerlingen van de school blijven onderbenut: ze duiken af en toe op, maar krijgen nooit voldoende ruimte om echt betekenisvol te worden.
Ondanks die tekortkomingen blijft La bonne épouse overeind als een vaak charmant portret, vooral dankzij het enthousiasme van de cast. Niet toevallig werden Yolande Moreau, Noémie Lvovsky en Édouard Baer (als een oude liefde van Paulette) genomineerd voor de César-awards. Hoofdactrice Juliette Binoche viel echter buiten de César-nominaties. Daarnaast zorgen de verzorgde decors en kleurrijke kostuums – goed voor een César voor Madeline Fontaine – voor een levendige, bijna nostalgische sfeer. De soundtrack, vol aanstekelijke nummers, versterkt dat gevoel en geeft de film extra schwung.
Kortom: La bonne épouse is een leuke prent die begint als een speelse satire en eindigt als een meer klassieke karakterstudie. Niet alle toonwissels werken even goed, maar het geheel blijft onderhoudend en relevant in zijn thematiek.
Genre: komedie, drama
Jaar: 2020
Regisseur: Martin Provost
Cast: Juliette Binoche, Yolande Moreau, Noémie Lvovsky, Édouard Baer, François Berléand
Land: Frankrijk, België
Speelduur: 109 minuten
