Een oudere weduwe met diepe emotionele wonden en een rondzwervende muzikant op zoek naar erkenning kruisen elkaar tijdens de nachtshift in een lokaal aquarium. Elk draagt zijn eigen pijn en zorgen met zich mee. Wat begint als een stroeve samenwerking tussen twee generaties die nauwelijks iets gemeen lijken te hebben, groeit langzaam uit tot een band van begrip en vertrouwen – gadegeslagen door een octopus aan het einde van zijn leven.
De rommelige complexiteit van de menselijke conditie, bekeken door de ogen van een dier: vanuit dat uitgangspunt vertrekt het eigenzinnige maar uiterst charmante Remarkably Bright Creatures. Ingesproken door Alfred Molina reflecteert de bejaarde octopus Marcellus vanuit zijn aquariumverblijf over zijn leven, zijn verlangen om terug te keren naar de stilte van de diepzee die ooit zijn thuis was, én zijn fascinatie voor die vreemde tweebenige wezens die zichzelf mensen noemen.
Zijn aandacht gaat daarbij vooral uit naar één persoon in het bijzonder: zijn favoriete tweebener van het hele aquarium, de nachtelijke schoonmaakster Tova (Sally Field). Het leven heeft haar niet gespaard, maar toch staat ze er elke nacht opnieuw om het verblijf van Marcellus en zijn aquatische buren weer piekfijn in orde te brengen voor een nieuwe dag. Deze verfilming van de gelijknamige roman van Shelby Van Pelt biedt een unieke blik op een bestaan getekend door tragedie en trauma, maar waarin nog steeds ruimte is voor hoop.
Daar gelooft Marcellus rotsvast in, vanuit het diepste van elk van zijn drie harten. Het is volgens hem slechts een kwestie van de juiste mensen samenbrengen en het lot hier en daar een klein tentakeltje helpen. Die juiste persoon blijkt Cameron (Lewis Pullman) te zijn, Tova’s nieuwe collega en al evenzeer een gekwetste ziel. Hoewel de twee elkaar aanvankelijk moeilijk kunnen verdragen, leren ze gaandeweg niet alleen samenwerken, maar vinden ze verrassend genoeg net bij elkaar wat ze het hardst nodig hebben.
Een luisterend oor, een helpende hand, iemand om samen de last van het leven te dragen en deuren die voorgoed gesloten leken toch opnieuw te openen. Een minder ambitieuze film zou deze ontwikkeling misschien aangrijpen om het pad naar een lente-herfstromance te effenen, maar zoals Remarkably Bright Creatures prachtig toont, hoeven liefde en zorg voor elkaar geen romantische – laat staan seksuele – dimensie te hebben om warm, oprecht en helend te zijn.
Voor beide personages liggen er elders voldoende romantische mogelijkheden bij partners die beter bij hen passen, maar net daardoor voelt de band die zij met elkaar opbouwen des te puurder aan. De chemie tussen de hoofdrolspelers is dan ook voortreffelijk. We lachen met hen mee, voelen hun verdriet en duimen dat ze elk opnieuw hun plaats in de wereld weten te vinden, in een verhaal dat draait om aanvaarding en loslaten, moed en persoonlijke groei, zowel op jonge als op latere leeftijd.
De wereld kan immers nog steeds mooi zijn, zelfs wanneer het leven tegenzit en we even niet meer weten wat te doen, wat te geloven of wie we kunnen vertrouwen. Of het nu gaat om de stille dieptes van de oceaan, de koele gezelligheid van het aquarium, een verlaten strand of de drukte van een dorpskern: er bestaat altijd wel ergens een thuis. Een plek waar het licht ons alsnog weet te vinden. Zoals deze film duidelijk maakt, is er soms niet meer nodig dan de moed om een kans te grijpen en de uitgestoken hand aan te nemen die ons weer overeind kan helpen.
Remarkably Bright Creatures is dan ook een prachtige film: een intiem en eigenzinnig persoonsdrama dat enkel in de tweede helft even wankelt doordat niet meteen duidelijk is welke richting het verhaal precies uit wil. Dat evenwicht wordt echter snel hersteld, waardoor enkele opvallende toevalligheden gemakkelijk vergeven zijn. Moeilijker is het om deze film te verlaten zonder een warm gevoel achter te houden. Een werkelijk remarkable bright picture dus.
Genre: drama
Jaar: 2026
Regisseur: Olivia Newman
Cast: Sally Field, Lewis Pullman, Colm Meaney, Sofia Black-D’Elia
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 111 minuten
