Vlak voor zijn dood gaf John Lennon nog een uitgebreid radio-interview naar aanleiding van zijn album Double Fantasy. Twee journalisten mochten op 8 december 1980 met Lennon en Yoko Ono gaan kletsen en het bleek een heel open gesprek. Ideaal voor Steven Soderbergh om er een avondvullende documentaire van te maken. Voor een klein deel van John Lennon: The Last Interview – zo’n 10 procent – gebruikte hij AI-tools van Meta om beelden te genereren bij de meer abstracte passages van het gesprek. Dat werkt niet altijd in het voordeel van de film. Ook minder zijn de commentaren van de journalisten, die flink last hebben van hun adoratie voor Lennon. Maar wat de ex-Beatle en Ono te zeggen hebben is zeker interessant.
Als medicijn tegen saaie Franse shit kan de zombiefilm Colony tellen. De Zuid-Koreaanse regisseur Yeon Sang-ho – bekend van Train to Busan – probeert hier opnieuw horror te combineren met sociale satire in navolging van George A. Romero. Een gefrustreerde wetenschapper injecteert de CEO van een biotechnologisch bedrijf met een virus waardoor hij een zombie wordt. Bijzonder hier is dat alle andere besmette mensen zoals mieren als een geheel functioneren. Er is één leider die alle andere besmette mensen stuurt. Ziet een van hen iets, zien de anderen dat ook. Een beetje als de zombieversie van Pluribus. De regisseur heeft alles binnen een flatgebouw gesitueerd zodat er ook nog een Die Hard-element in zit. De persoon die de wereld moet redden is deze keer geen man, maar een vrouwelijke professor die niet vies is van een potje actie. Uiteraard zijn de overheidsfunctionarissen, de politie en het leger een bende idioten. Yeon Sang-ho weet de actie twee uur lang vol te houden en laat geen ademruimte. Na een kwartier kan het zombievertier beginnen: non-stop. Heel graag gezien.
België is straks in de officiële competitie vertegenwoordigd met Coward. In Un Certain Regard heb je dan weer Siempre Soy Tu Animal Materno, ook bekend als Forever Your Maternal Animal, van Valentina Maurel. Na jaren in België keert de 28-jarige Elsa terug naar Costa Rica, waar ze haar jongere zus Amalia opzoekt, die een steeds meer esoterisch en existentieel pad bewandelt. Enfin, Amalia is totaal het noorden kwijt. Haar vader en vooral haar moeder lijken evenzeer hun verstand verloren te hebben, want ze laten het meisje haar gang gaan. Elsa voelt zich verantwoordelijk, maar of ze echt iets kan veranderen… Deze Belgisch-Frans-Mexicaanse coproductie kan steunen op prima acteurs en degelijke regie. Maar het script mist dramatische kracht. De film van Maurel had heel sterk kunnen zijn, maar hij kabbelt te veel voor zijn eigen bestwil.
De Duitse regisseur Volker Schlöndorff – intussen 86 – kan het nog. In zijn eerste speelfilm in bijna tien jaar speelt een huis de hoofdrol. Heimsuchung of Visitation draait om een vakantiehuis aan een meer aan de oostelijke kant van Berlijn. Het land wordt eerst verdeeld in twee stukken. Het eerste wordt gekocht door een architect die bij Speer op een goed blaadje wil komen. Het tweede door een joodse familie. Met het opkomen van het nazisme profiteert de architect om de joodse familie uit te buiten. Maar dan verliest Duitsland de oorlog en komen de Russen een deel van het land bezetten. De film is gebaseerd op de roman van Jenny Erpenbeck en wordt verteld door een stem uit de toekomst. Heel klassiek van regie, maar een goed verhaal, degelijke vertolkingen en een paar verrassingen. De betere middelmaat in een festival dat tot nu toe flink teleurstelt, vooral in de officiële competitie. Heimsuchung speelde in Cannes Premiere maar had zeker in die competitie kunnen zitten.
