Toch even een incident vermelden. Tijdens de Almodóvar-screening in de Bazin-zaal begon plots een man te kreunen. De lichten gingen aan en hij bleek catatonisch te zijn en vertoonde geen enkele reactie. Mogelijk een beroerte. De zaal werd ontruimd en de man weggevoerd. Later werd gemeld dat zijn toestand gelukkig stabiel is. Opvallend detail: de man kreeg de crisis tijdens een ziekenhuisscène waarin je allemaal zieken en gewonden ziet.
Andy Garcia maakte zijn neo-noir Diamond zonder hulp van de studio’s, want niemand wilde het project. Maar de film is er dus toch gekomen en als beloning mocht hij hem in Cannes voorstellen. De film speelt in Los Angeles. Joe Diamond (regisseur Garcia zelf) is een man buiten zijn tijd, een legende getekend door een traumatisch verleden. Hij bezit het verbazingwekkende vermogen misdaden op te lossen die zelfs de LAPD niet kan kraken. Zijn enige wapens zijn zijn onfeilbare neus en een droge humor, geënt op de iconische privédetectives van het genre. Diamond is zijn persoonlijke liefdesbrief aan de film noirs van de jaren veertig en vijftig. Het idee voor Joe Diamond ontstond jaren geleden toen Garcia zijn dochter hielp met een schoolopdracht: ze moest een kort verhaal schrijven geïnspireerd door Raymond Chandlers The Long Goodbye. Hij heeft het project sindsdien nooit losgelaten. Het eindresultaat is bewust oubollig, maar wel met leuke dialogen en een reeks geweldige gastrollen van Vicky Krieps, Brendan Fraser, Bill Murray, Dustin Hoffman en Danny Huston. Dit is geen film die groots zal scoren, maar hij is best bekijkbaar. Alleen het al te Hollywoodiaanse happy end had hij beter weggeknipt. Chinatown is het niet.
Na zijn zeer originele en aangrijpende Holocaustfilm Son of Saul keert de Hongaarse regisseur László Nemes terug met een competitiefilm over de wreedheden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Moulin speelt in het bezette Frankrijk van 1942. Op verzoek van generaal de Gaulle wordt leider van het verzet Jean Moulin in zijn thuisland geparachuteerd om de netwerken van de Franse résistance te verenigen. Ondanks zijn pogingen om in de schaduw te blijven, wordt Moulin verraden en in juni 1943 gearresteerd in Caluire-et-Cuire. Als gevangene wordt hij overgeleverd aan de Gestapo in Lyon, onder leiding van Klaus Barbie. De film draait eigenlijk om het duel tussen Moulin en Barbie. De verzetsheld vreest te zullen praten zodra ze hem martelen en wil zo snel mogelijk sterven. Barbie wil hem echter zo snel mogelijk aan het praten krijgen en daarvoor zijn alle middelen goed. Moulin is dus een strijd tussen twee wilskrachtige mensen: de ene een harde idealist, de andere een monster dat nergens voor terugdeinst. De hele film hult Nemes in duisternis, wat uiteraard past bij het thema. Een knappe en boeiende film, maar ook een harde. In de tweede helft moet je verscheidene martelscènes doorstaan. Gilles Lellouche is prima als Moulin (alleen wat te oud voor de rol) maar het is Lars Eidinger als Klaus Barbie die met de film gaat lopen. Zelden zo’n gruwelijke kerel op het scherm gezien.
De bijna negentigjarige Bruce Dern, een van de meest duurzame karakteracteurs van Hollywood die echter nooit een sterstatus bereikte, keerde terug naar Cannes voor de première van een documentaire over zijn bijna zeventig jaar durende carrière: Dernsie: The Amazing Life of Bruce Dern. De documentaire volgt zijn loopbaan langs beroemdheden als John Wayne (hij schoot Wayne in de rug in The Cowboys), Elia Kazan, Lee Strasberg, Alexander Payne, Alfred Hitchcock en Bette Davis. Laura Dern was naast haar vader aanwezig op de première. Ze draait momenteel The White Lotus seizoen 4 vlakbij, in Cannes zelf en in Saint-Tropez. Dern, altijd een zeer verrassende tweedeplansrolspeler, verdient beslist het eerbetoon van het festival. Want ik heb hem nooit slecht zien spelen. Wat ik niet wist, is dat Dern ook een fanatieke langeafstandsloper was die tot op hoge leeftijd is blijven lopen. Als je afgaat op de tijd die hij aan elke activiteit besteedde, was hij voor het grootste deel van zijn 89 jaar veel meer loper dan acteur. Die twee passies, de marathon en acteren lopen als een rode draad door de film. De vertoning ontving een staande ovatie van zes minuten. Nog dit ter afsluiting: een ‘Dernsie’ is Derns vermogen om iets te doen of zeggen dat niet in het script stond en zijn vertolking uniek maakt, een techniek die hij opdeed via advies van regisseur Elia Kazan vroeg in zijn loopbaan.
