Finn (Roman Griffin Davis) en zijn kleine broer Charlie (Dexter Sol Ansell) besluiten weg te vluchten van het huis van hun ouders om hun grootvader in Ierland op te zoeken. Vijfhonderd mijl die ze per trein, bus, auto, paard en boot afleggen, scheiden de jongens van de plek waar ze nog niet zo lang geleden tijdens hun laatste gezamenlijke vakantie gelukkig waren.
De Britse filmmaker Morgan Matthews (The Railway Children Return) bewerkt – hij is trouwens ook de scenarist – vrijelijk de populaire roman Charlie and Me: 421 Miles from Home van de in het Noorden van Wales geboren auteur Mark Lowery. Hij vertelt een gevoelig familiedrama in de vorm van een roadmovie. Vanaf het begin van de prent beseft de kijker dat het verhaal draait rond de kwetsbaarheid van de kleine Charlie, die sinds zijn vroeggeboorte met ernstige problemen kampt. Vanuit dat emotionele uitgangspunt richt Matthews de aandacht op de stille, introverte Finn, de oudere broer van de gevatte, hyperkinetische en soms wat vervelende Charlie, die zijn hele leven heeft afgestemd op de behoeften van zijn kwetsbaardere broer.
De regisseur van de interessante film X+Y die intussen al dateert van 2014, maakt dankbaar gebruik van de vele flashbacks in het scenario van Malcolm Campbell om het verhaal voortdurend tussen verleden en heden te laten bewegen. Zo wordt de psychologische ontwikkeling van Finn en Charlie duidelijk.
Matthews geeft de twee broers elk een uitgesproken persoonlijkheid en schetst tegelijk het beeld van een gebroken gezin, waarin de ouders over een scheiding nadenken en de grootvader geen enkel contact meer heeft met zijn kleinkinderen. Het grootste deel van de film wordt evenwel ingenomen door de geheime reis van de twee jongens. Ze deinzen er niet voor terug om helemaal naar het huis van hun grootvader te trekken, in de hoop zo een geluk terug te vinden dat plotseling uit hun leven is verdwenen.
Die voortdurende wisselwerking tussen heden en verleden is een van de sterkere troeven van 500 Miles. De montage geeft geleidelijk meer informatie vrij en zorgt ervoor dat de emotionele betekenis van de reis verschuift: wat aanvankelijk een avontuurlijke ontsnapping lijkt, krijgt steeds meer de lading van een poging om iets te herstellen wat in het gezin verloren is gegaan. Soms ligt de afloop echter wel erg nadrukkelijk in het verlengde van de emotionele voorbereiding. Matthews kiest duidelijk voor ontroering en familiewarmte en vermijdt daarbij de meer rauwe of ongemakkelijke kant van het verhaal. Dat maakt dit gevoelig drama toegankelijk, maar ook enigszins voorspelbaar.
Binnen dit uitgangspunt steunt Morgan Matthews voor een groot deel op de degelijkheid van zijn cast, met ervaren acteurs als Bill Nighy en jonge spelers die blijk geven van veel natuurlijkheid, zoals Dexter Sol Ansell, Roman Griffin Davis en Maisie Williams.
Sol Ansell levert als de nerveuse doch zieke Charlie een schitterende en amusante vertolking, terwijl Griffin Davis overtuigt als Finn. Hij geeft geloofwaardigheid aan een verdwaalde adolescent die alles over heeft om de wensen van zijn kleine broer te vervullen. Vooral de tegenstelling tussen Charlies spontane levenslust en Finns verantwoordelijkheidsgevoel werkt goed. De relatie tussen beide acteurs vormt dan ook het emotionele hart van de film.
Van de andere castleden weet Maisie Williams een geloofwaardige verbinding te maken met de leefwereld van Finn en Charlie. De jonge Game of Thrones-actrice toont daarbij ook haar meer dan verdienstelijke ‘talent’ als zangeres en begeleidt zichzelf bovendien ritmisch op de ukelele op het ritme van onder meer The Passenger van Iggy Pop en Road to Nowhere van Talking Heads. Bill Nighy voegt met zijn gereserveerde aanwezigheid extra gewicht toe aan de meer volwassen dimensie van het verhaal.
Ook visueel haalt Matthews veel uit de reis zelf. De Ierse landschappen worden niet louter als toeristische achtergrond gebruikt, maar functioneren als een weerspiegeling van de emotionele toestand van de jongens: uitgestrekte kustlijnen en open landschappen contrasteren met de beklemming van het gezin waaruit ze zijn weggevlucht. De fotografie geeft de roadmovie daardoor een aangename, soms melancholische sfeer. De muziek ondersteunt die toon eerder subtiel dan nadrukkelijk en laat voldoende ruimte voor de geluiden van treinreizen, wind, zee en landschap.
De overige dramatische kracht komt voort uit de emotionele diepgang die de indrukwekkende Ierse kust van Dingle uitstraalt. Daartegenover zijn er maar weinig bezwaren te formuleren. Toch had het scenario op sommige momenten iets minder nadrukkelijk op het sentiment mogen mikken en hadden de nevenpersonages wat meer diepgang mogen krijgen. De flashbacks verduidelijken weliswaar de familiegeschiedenis, maar halen af en toe ook wat vaart uit de reis.
Daar staat wel tegenover dat Matthews de film nooit laat verzanden in louter melodrama. Dankzij de natuurlijke vertolkingen, de fraaie fotografie en vooral de overtuigende band tussen de twee broers blijft 500 Miles een warme, ontroerende en soms een tikkeltje té emotionele roadmovie over verantwoordelijkheid, verlies, familie en de behoefte om opnieuw ergens thuis te komen.
Genre: drama
Jaar: 2026
Regisseur: Morgan Matthews
Cast: Roman Griffin Davis, Dexter Sol Ansell, Bill Nighy, Maisie Williams, Clare Dunne
Land: UK, Ierland, Cyprus
Speelduur: 102 minuten
