Dat het Slash Festival ook het experiment niet schuwt, blijkt uit de vertoning van Norbert Pfaffenbichlers Frankenstein Fragment. Pfaffenbichler is een icoon binnen én buiten de Oostenrijkse filmwereld. In het merendeel van zijn radicale avant-gardefilms en experimentele films put hij vol passie uit elementen van fantasy-, horror- en B-films. Voor Frankenstein Fragment reconstrueert hij Shelleys Frankenstein-verhaal op basis van lang verloren gewaande en onlangs teruggevonden nitraatfilm. In navolging van het succes van Duits-expressionistische films als Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) en Nosferatu (1922) zou een obscuur Duits filmduo zich, zonder succes, aan een verfilming van Shelleys gotische droom hebben gewaagd. Dat is althans wat de proloogtekst van Pfaffenbichlers film ons wil doen geloven. Wat volgt, is een stilistisch inventieve en persoonlijke revisie van het zogezegde origineel. Toch werd alles wat je ziet door Pfaffenbichler zelf gefilmd en ontsproten aan zijn brein. De kunstmatige filmdegradatie, doelmatige digitale effecten en onberispelijke montage van screenshots, outtakes en filmscènes getuigen van een enorm filmmakerschap. Zelfs met twee Victors, drie Elisabeths en een aanhoudende doom-soundtrack blijft deze film van 28 minuten een bijzonder eigentijds eerbetoon aan film en filmgeschiedenis.
Een totale vreemde eend in de selectie is Scott Gracheffs documentaire How Dark My Love. De film volgt de controversiële New Yorkse transgressieve performance- en beeldend kunstenaar Joe Coleman, die zijn vrouw en muze Whitney Ward – en haar levensgeschiedenis – in een levensgroot schilderij wil vereeuwigen. Hij als performancekunstenaar en schilder, zij als fotografe en professionele domina: samen omringen ze zich met mysterie. Colemans appartement/studio is een waar obscuur rariteitenkabinet. Als een bezeten monnik penseelt hij vier jaar lang minutieus aan het allegorische portret van zijn aanbedene. Coleman maakte aanvankelijk furore in de undergroundscene als bizarre, radicale en groteske kunstenaar. Wanneer New Yorkse megagaleristen als Larry Gagosian en Jeffrey Deitch zich met zijn werk gaan bemoeien, keert alles voor Coleman. Iggy Pop is fan van zijn werk en Asia Argento vroeg hem zelfs om een Harvey Weinstein-achtige filmproducent te spelen in Scarlet Diva (2000).
How Dark My Love is meer dan een alledaags portret van twee prachtige buitenbeentjes. Het is eerder een film over een onvoorwaardelijke verbondenheid tussen zielsverwanten en over een toegewijde kunstenaar die via zijn werk schaamteloos diepgewortelde culturele obsessies van de Verenigde Staten blootlegt. Jammer dat Gracheff tegen het einde de sentimentele kraan ietwat te ver opendraait. Ik waande me zowaar in een mix van Crosby, Stills, Nash & Youngs Our House en Marvas Leve de liefde. Spijtig, want hierdoor wordt de documentaire onnodig lang en ebde mijn fascinatie voor Coleman en zijn rauwe, Bosch-achtige, uit het leven gegrepen schilderfantasieën lichtjes weg.
North Canterbury in Nieuw-Zeeland blijkt op het eerste gezicht een vredig landelijk gebied. Dit is de omgeving waar Jules, Brian, Charlie en Campbell het nieuwe jaar willen vieren. Hun eerste avond houdt het midden tussen een verkoolde kip en de zachte roes van wiet. Jules twijfelt eerst, maar haar vriend Brian haalt haar over om aan het blowfeest mee te doen. De rest van de film blijven de personages zo goed als permanent high. Wanneer ze op een nabijgelegen hertenboerderij naar een ladder zoeken, stuiten ze er ook op een flinke bokaal met marihuana, waarvan het kwartet al snel gretig joints draait. Tot zover lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Dat verandert abrupt wanneer de buurboer langskomt voor een praatje en door een bizar kruisboogongeluk om het leven komt. Alsof dat nog niet genoeg is, blijkt dat het gevonden gras hen ook een onbedwingbare trek in mensenvlees geeft.
Dit is de ideale opmaat naar de prettig gestoorde horrorkomedie The Weed Eaters van Callum Devlin. Met deze lowbudget-indiefilm houdt hij de befaamde Kiwi-horrortraditie, die ooit groot werd dankzij het vroege werk van Peter Jackson zoals Bad Taste (1987) en Braindead (1992), tot op zekere hoogte in ere. Dankzij een sprankelende, lichtvoetige cast, doelgericht en functioneel camerawerk, een trefzekere aanpak en een passende soundtrack slaagt Callum Devlin erin een gitzwarte, absurdistische horrorkomedie te serveren. The Weed Eaters is een heerlijk ontspoord lowbudgetpareltje dat dankzij gortdroge galgenhumor, de nodige pit en een flinke dosis ‘kannibalenkruid’ bij vlagen pijnlijk grappig is.
De Italiaan Paolo Strippoli laat in L’estranea (The Spiral) zijn beste kant zien. Nadat hij met zijn Midsommar-achtige La valle dei sorrisi (The Holy Boy) (2025) al internationale ogen op zich gericht kreeg, bevestigt hij met deze nieuwe film zijn status. Strippoli is hiermee hard op weg een vaste waarde te worden binnen het genre van het psychologische horrordrama.
De film begint onmiddellijk met heel wat turbulentie boven Rome. Anna bezoekt onverwacht haar dochter Alice en smeekt haar om te luisteren naar een duister familiegeheim dat ze wil onthullen. Ooit lachte het leven de gegoede familie Colonna toe. Anna erft een riante villa in Bari. Haar man Walter, een succesvolle zakenman, droomt van een toekomst bij Inter voor hun zoon Tobia, terwijl de jonge, artistieke Alice haar eerste commerciële danscontract op zak heeft. De idylle slaat abrupt om wanneer hun geliefde hond Zuppa een tragisch ongeluk veroorzaakt tijdens een all-white housewarming party.
Wanneer de wanhopige oermoeder Anna een faustiaans pact sluit met een mysterieuze vreemdeling, trekt ze onbewust haar hele gezin mee in een neerwaartse spiraal. Dankzij Strippoli’s sublieme synergie tussen regie en vormgeving, gecombineerd met het ijzingwekkende acteerwerk van voornamelijk de vrouwelijke cast, krijgt deze psychologische horrorthriller een onafwendbaar beklemmende sfeer. Valeria Bruni Tedeschi is onweerstaanbaar als cynische, schimmige faustiaanse verleidster en kwelgeest. Tegenover haar geeft Jasmine Trinca indringend gestalte aan een obsessieve, narcistische supermoeder, terwijl Romana Maggiora Vergano overtuigt als het argeloze slachtoffer van het destructieve familiegeheim.
Strippoli ontpopt zich in L’estranea tot een filmmagiër door de melancholisch-poëtische leegtepracht van Sorrentino, het cynische absurdisme van de vroege Greek Weird Wave-films van Lanthimos en de koortsachtige barok van Argento te vervlechten tot een onmiskenbaar eigen filmisch universum. Een film om alvast aan te stippen op je FFG-programma.
SLASH Festival Wenen #2
