Met International House bewees regisseur A. Edward Sutherland in 1933 dat wanneer je de anarchistische waanzin van de Pre-Code-cinema – de fascinerende, openhartige en taboe brekende periode in de Amerikaanse filmgeschiedenis, ruwweg tussen 1929 en de zomer van 1935 – loslaat op een ensembleklucht, je geen geordend Hollywood-narratief krijgt, maar een heerlijk ontspoorde, subversieve variété-snackpack om duimen en vingers bij af te likken.
Sommigen beweren dat de vroege jaren 30 op het vlak van filmproductie louter getekend werden door gitzwarte misdaaddrama’s en door de strakke choreografieën van Busby Berkeley, maar International House – een gigantische Paramount-bioscoophit – functioneerde toen wel als de ultieme, koortsachtige parodie op de destijds bejubelde tragische romance Grand Hotel (1932) van Edmund Goulding en met niemand minder dan mega-diva Greta Garbo in een glanzende hoofdrol.
Sutherland regisseert International House niet als een braaf moreel drama, maar als een levend geworden, satirische revue die met een rotvaart, een spervuur aan seksuele toespelingen en een volstrekt krankzinnige logica door de gangen van een fictief Aziatisch luxehotel raast. Het resultaat is een zwierige, spitsvondige komische uppercut die balanceert op de lijn tussen pure Vaudeville-nostalgie en visionaire mediakritiek.
Het plot is even heerlijk slapstick-achtig als dun: in het weelderige International House Hotel in het Chinese Wuhu komt een bonte mengeling van internationale investeerders, spionnen en excentrieke miljonairs samen voor de onthulling van de ‘radioscope’, een revolutionaire, cameraloze uitvinding van Dr. Wong die griezelig veel wegheeft van onze gekende televisies.
Iedereen wil de patenten stelen of kopen, waaronder een heerlijk jaloerse ex-man (een onverwachte Béla – Dracula – Lugosi) en de flamboyante Peggy Hopkins Joyce, die met haar bontjassen en diamanten schaamteloos haar eigen beruchte liefdesleven parodieert. Wanneer een paniekerige quarantaine wegens vermeende mazelen het hotel hermetisch afsluit en de legendarische Professor Henry Quail (een onnavolgbare, permanent benevelde W.C. Fields) met zijn helikopter-auto dwars door het dak crasht, springt de anarchistische motor pas écht met een luide knal aan.
Wat volgt is een aaneenschakeling van absurde confrontaties, waaronder het hilarische in-house medische duo George Burns en Gracie Allen, die met hun gortdroge-pingpongdialogen de boel naar een kookpunt drijven.
International House getuigt van een indrukwekkend cinematografisch vernuft en een messcherpe timing. Sutherland hanteert zijn camera als een dynamische voyeur die de radioscope gebruikt om organisch over te schakelen naar losstaande, grensverleggende muzikale acts.
Deze komedie bezit een zeldzame energie uit het Pre-Code-tijdperk, waarin de censuur nog niet met ijzeren vuist regeerde want de dialogen steken propvol dubbelzinnige dubbele bodems, pikante outfits en subversieve humor die tot op vandaag nog steeds verrassend brutaal uit de hoek komen. Wanneer de legendarische zanger Cab Calloway en zijn orkest het podium bestormen met het expliciet aan marihuana gewijde jazznummer Reefer Man, transformeert de film definitief van een luchtige komedie naar een gewaagd en zinderend cultmonument.
Onder die cartooneske, met slapstick doorspekte bovenlaag schuilt bovendien een opmerkelijk degelijke maatschappijkritische en sociologische laag. International House werd trouwens uitgebracht op het dieptepunt van de Grote Depressie en bood het publiek niet alleen broodnodig escapisme, maar fileerde tegelijkertijd de prille obsessie met technologische dominantie en globalisering.
Terwijl de rijke kapitalisten in deze flick echten om de controle over de massamedia, zijn het de excentriekelingen, de muzikanten en de non-conformisten die het boeltje lekker overnemen. De film viert de triomf van de pure anarchie over de strakke, bureaucratische systemen van de elite. Deze klassieker is dan ook een absolute aanrader: het is een zwierig, scherpzinnig en heerlijk politiek incorrect monument uit het gouden tijdperk van de vroege Hollywood-klucht dat laat zien dat je met een flinke dosis totale waanzin, een sterrencast en een vlijmscherpe jazz-soundtrack de ultieme filmische cocktail kunt brouwen.
Genre: komedie
Jaar: 1933
Regisseur: A. Edward Sutherlands
Cast: Béla Lugosi, W.C. Fields, Peggy Hopkins Joyce, George Burns, Gracie Allen
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 68 minuten
International House
