De 17-jarige Lucia (Malou Khebizi) wordt onder begeleiding overgebracht naar de psychiatrische jongerenafdeling van een ziekenhuis. Het is duidelijk niet haar eerste keer en eigenlijk is het zelfs een blij weerzien met haar vriendin Eloïse (Zoé Monpart) en de andere tieners die er volop aan hun mentale problemen werken. Etienne (vertolkt door regisseur Cédric Kahn zelf) en zijn collega’s doen hun uiterste best om de jongeren er weer bovenop te helpen, maar zoals de hele sociale sector staan ze onder grote druk en kampen ze met een acuut personeelstekort. Toch slagen ze erin een tamelijk stabiele omgeving te creëren. Althans, tot Enzo als nieuwe patiënt de groep vervoegt en de boel op stelten zet.
Met 15/18 – de titel verwijst naar de leeftijdscategorie van de tieners die op de afdeling van het openbare ziekenhuis terechtkunnen – brengen Kahn en co-scenariste Kaihina Le Querrec het verhaal van een hele afdeling en niet van één individu in het bijzonder. We krijgen flarden mee van ieders worstelingen en vaak moeilijke thuissituaties. Verwaarlozing, seksueel misbruik, geweld en het verlies van belangrijke steunfiguren: allemaal dragen ze op jonge leeftijd al een zwaar verleden met zich mee. Vaak hebben hun ouders hun handen van hen afgetrokken of mogen ze zelfs geen contact meer met hen hebben. Terwijl de patiënten net nood hebben aan aandacht, die de staf zo goed mogelijk probeert te bieden. Ook op die zorgverleners richt de filmmaker zijn camera.
De veelheid aan personages zorgt er echter voor dat 15/18 focus en samenhang mist. Sommige karakters en plotlijnen krijgen onvoldoende ruimte om zich te ontwikkelen of echt tot de kern door te dringen, waardoor ze blijven steken in clichés. Tegelijkertijd ontstaat net daardoor een soort vlieg-aan-de-muur-effect: je pikt van elke conversatie of elk voorval wel iets mee, maar krijgt uiteindelijk nergens het volledige plaatje te zien. Visueel wordt dat effect nog versterkt door de compacte, afgesloten verblijfsruimtes en de vele witte muren. Een sobere aanpak zonder franjes, die perfect aansluit bij het onderwerp en de setting.

De sterke ensemblecast tilt de film naar een hoger niveau. De overwegend frisse en talentvolle gezichten, van wie velen weinig acteerervaring hebben, brengen hun complexe rollen overtuigend tot leven. Malou Khebizi werd daarvoor op het meest recente filmfestival van Venetië – waar de film in wereldpremière ging – zelfs bekroond met de Marcello Mastroianni Award, de prijs voor opkomend talent.
Het grootste euvel van de film is echter de wat lang uitgesponnen derde akte, waarin voor het eerst ook deels de afdeling wordt verlaten. Kahn had voordien al de kans om op een krachtiger moment af te sluiten en de kijker meer ruimte voor interpretatie te laten.
Maar ondanks deze mankementen zijn er voldoende sterke momenten om de kijker te blijven boeien en slaagt de cast er probleemloos in de aandacht vast te houden. 15/18 biedt zo een confronterende inkijk achter de gesloten deuren van een wereld waarmee we zelden in contact komen. Het is geen puur sombere en donkere blik, maar een authentiek en empathisch portret.
Genre: drama
Jaar: 2026
Regisseur: Cédric Kahn
Cast: Zoé Monpart, Malou Khebizi, Kenji Peyran
Land: Frankrijk
Speelduur: 105 minuten
15/18 (A Place to Heal)