RON HOWARD 

Ronny Howard, op 1 maart 1954 geboren in Duncan, Oklahoma, was op zijn vijfentwintigste al een filmveteraan. In een vorig leven was hij een van de laatste kindsterren van Hollywood. Acteren heeft hij ondertussen vaarwelgezegd om een gevierde producer, scenarist en regisseur te worden. Howard stond al op de bühne toen hij pas 18 maanden was en na een korte verschijning (hij was net 1 jaar geworden) in Ron Ormonds western Frontier Woman, debuteerde hij officieel 3 jaar later in Anatole Litvaks drama The Journey, naast Deborah Kerr en Yul Brynner

In de US of A werd hij razend populair als Opie in de sitcom The Andy Griffith Show (’60 – ’68). Internationaal brak hij door als de sympathieke rakker Ritchie Cunningham aan de zijde van The Fonz in het gefêteerde feuilleton Happy Days (’74 – ’84). In die periode worstelde hij met een faamprobleem en werd hij voortdurend op de hielen gezeten en lastiggevallen door horden paparazzi-fotografen.

In ’77 breekt hij zijn carrière af en gaat onder de naam Ron Howard aan de slag als producent, scenarist, maar vooral regisseur. Deze bewuste koerswijziging legde hem geen windeieren want hij realiseerde onder meer succesfilms als Splash, Cocoon, Backdraft, Far and Away, EdTV, The Missing, Cinderella Man en de blockbuster The Grinch, met ADHD-smoelentrekker Jim Carrey als het groene vrekkige creatuur. Met onder meer Apollo 13 en A Beautiful Mind vergaarde hij in totaal maar liefst zes Oscars.

Ron Howard ruilt met zijn verfilming van How the Grinch Stole Christmas, doch in België uitgebracht onder de veel kortere titel The Grinch, zijn obligaat petje in voor een verdiende kroon op zijn omvangrijk filmoeuvre. We kregen van de Amerikaanse filmverdeler een dolle taxirit aangeboden via de gevaarlijk kronkelende, maar schilderachtige Mulholland Drive, een iconisch symbool met een legendarische status, naar de tijdelijke verblijfplaats waar Ron Howard ons opwacht voor een persoonlijk interview naar aanleiding van zijn film The Grinch.

Nadat de gesofisticeerde ‘taxidriver’ ons wijst op de prachtige landschappen en ons fier talrijke condo’s en oogverblinde ‘optrekjes’ van sterren als Jack Nicholson, Leonardo DiCaprio, Halle Berry, Keanu Reeves en Charlize Theron heeft aangetoond, bereiken we onze locatie. Met de auto rijden we in een innemende lift die voor een deur stilhoudt waar we toelating krijgen om uit te stappen. Een moderne piccoloboy nodigt ons uit om binnen te stappen. We bevinden ons plots in een bijna geluidsdichte en verfijnde klasse-loft op de vijfde verdieping van een ultraluxe zes sterren plus resort in Hollywood met een overweldigend panorama op de befaamde San Fernando Valley, bekend om zijn associatie met de Amerikaanse entertainmentindustrie met inbegrip van de film- en televisieproductie.

Bijna onmiddellijk komt Mister Howard binnengestapt en verzoekt ons vriendelijk om plaats te nemen in de wit lederen chaise longe with a vieuw. Howard blijkt een bijzonder aardige en bescheiden man te zijn met wie we gezellig konden keuvelen over zijn favoriete acteurs en regisseurs, zijn carrièreswitch, stunten op de set en vooral zijn toewijding aan zijn familie.

Op de vraag waarom hij niet langer meer acteert, vertelt hij rustig: “Ik heb er met volle teugen van genoten, maar ik ben écht dol op regisseren. Af en toe heb ik eens twee weken vrij en laat ik me in met mijn Imagine-projecten (samen met Brian Grazer runt hij deze eigen onafhankelijke filmmaatschappij, FF). En dan is er ook nog mijn gezin. Mijn vrouw apprecieert het wanneer ik af en toe tijd bij haar doorbreng. Voor mijn vier kinderen wil ik af en toe ook vrije tijd maken. We zijn een bijzonder hechte familie. Ik zou nu en dan nog wel eens willen acteren. Ik krijg trouwens vaak nog interessante en flatterende aanbiedingen, maar omdat het maar mijn vierde prioriteit is, komt het er niet meer van. Ik heb bijvoorbeeld wel stemmen ingesproken voor The Simpsons, her en der leen ik mijn stem nog eens aan een animatieprent of fungeer ik als voice-over bij een interessante televisieserie. Dergelijke klusjes duren nauwelijks enkele uurtjes en zo verlies ik niet te veel tijd.

Als ex-acteur probeer ik me nu als regisseur intens met de cast te identificeren. Dat schept een speciale en intense band. Ik sta open voor hun kritiek en ik vind het boeiend om bewust de nodige ruimte te creëren om zo hun persoonlijke inbreng te stimuleren. Je moet vertrouwen hebben in je acteurs. De meeste zijn trouwens heel intelligent. Jim Carrey, Tom Hanks en Russell Crowe zijn pientere kerels, geloof me maar (lacht). De manier waarop sommigen hun exuberant privé-leventje invullen, vind ik ronduit absurd, maar op de set heerst er doorgaans een toffe sfeer. Ik heb met hen een goede verstandhouding, volgens mij van primordiaal belang om mijn job accuraat te kunnen uitoefenen.

Een voorbeeld? The Grinch was een zware dobber voor alle acteurs en de dagelijkse make-up-sessies duurden uren, zeker voor Jim. Toen de opnames voor meer dan de helft achter de rug waren, raakte iedereen uitgeput. Op een dag werd het voor Jim allemaal te veel en was zijn moreel totaal zoek. Ik had begrip voor zijn situatie en wou hem opmonteren. Zonder dat hij het wist, liet ik me de volgende dag om 3.30 AM schminken en verscheen ik een paar uur later totaal onaangekondigd op de set met groene snoet en in het loodzware pak in de gedaante van The Grinch. Deze stunt vond Jim gewoonweg fantastisch, het gaf hem een kick en inspireerde hem om nieuwe energie op te doen en het stimuleerde meteen ook alle andere acteurs (lacht)”.

Jim Carrey staat vooral bekend om zijn unieke en expressieve komische stijl en de buitengewone manier waarop hij zijn gezicht kan vervormen om verschillende komische effecten te bereiken. Deze kenmerken maken hem tot een van de meest herkenbare en succesvolle komische acteurs van zijn generatie. Zijn energieke gezichtsuitdrukkingen zijn een handelsmerk geworden. Zo was hij onder andere fenomenaal in de Ace Ventura-films en The Mask.

“Jim is bijzonder getalenteerd en dé fysieke acteur bij uitstek. Zijn creativiteit kent werkelijk geen grenzen. Hij ontwikkelt ongewone ideeën en weet die zowel fysiek als technisch wonderwel te realiseren. Hij bedenkt en improviseert scènes waarop je als scenarist en regisseur alleen maar jaloers kunt zijn”, aldus Howard.

Op de vraag of The Grinch wellicht niet gekund hebben, zonder Jim Carrey, antwoordt Howard heel verrassend: “Toch wel, tal van studio’s wilden absoluut The Grinch verfilmen. Robin Williams en Jack Nicholson knokten hard om te rol te bemachtigen, maar zonder Jim wou ik de film niet maken en blijkbaar heb ik toch wel een grote invloed op bepaalde beslissingen (lacht)”.

De figuur van The Grinch is in onze contreien niet zo gekend, maar is een populair Amerikaans kinderboek geschreven door Dr. Seuss, pseudoniem van Theodor Seuss Geisel, dat voor het eerst werd gepubliceerd in 1957. Het verhaal draait om The Grinch, een groen en chagrijnig wezen dat van plan is om Kerstmis te stelen van de inwoners van het vrolijke dorpje Who-ville. The Grinch heeft een blijvende impact op de Amerikaanse cultuur. Het verhaal is een vast onderdeel geworden van de kersttradities en blijft populair bij nieuwe generaties. Het karakter van The Grinch is een symbool geworden voor mensen die zich tegen de feestelijke geest van Kerstmis verzetten, maar uiteindelijk leren omarmen. De versies van het verhaal – het boek, de animatiespecials en de films – blijven geliefd en worden breed gelezen en bekeken tijdens de feestdagen, waardoor The Grinch een iconisch figuur is en blijft in de Amerikaanse popcultuur.

Het is dan ook niet onlogisch dat we Howard binnen deze context polsen naar zijn geliefkoosde kerstfilm, waarop we natuurlijk het antwoord krijgen: The Grinch, maar hij voegt aan deze te verwachten repliek eerlijkheidshalve toe: “Ik ben ook wel weg van de muzikale versie van Scrooge, de verfilming van Dickens’ kleurrijke verhaal A Christmas Carol”.

Het is natuurlijk altijd interessant om te weten te komen naar wie een gerenommeerd en succesvol regisseur als Ron Howard, zelf opkijkt of een speciale affectie heeft. Doch het is beslist geweten dat Howard een uitgelezen familieman is en bekend staat om zijn toewijding aan zijn familie en dat vind je duidelijk terug in onder meer de casting van zijn films.

Howard: “Ik adoreer Steven Spielberg om zijn uniek talent en de manier waarop hij met een perfect gevoel voor ritme een verhaal vertelt dat me keer op keer persoonlijk aangrijpt. Ook James L. Brooks vind ik fantastisch; ik ben dol op zijn Terms of Endearment. James Cameron ligt me eveneens nauw aan het hart, maar beslist niet omwille van z’n gigantische hit Titanic. Ik werk heel graag samen met mijn broer Clint en ook met mijn bejaarde vader Rance. Ik cast hen telkens de gelegenheid zich voordoet. Ook voor Jean, mijn moeder die helaas is overleden, koesterde ik een enorme bewondering. De doorleefde manier waarop ze in Apollo 13 gestalte gaf aan de moeder van Tom Hanks, was aangrijpend.

De professionele relatie met Cheryl Alley, mijn vrouw, is een tikkeltje apart. Zij is een introverte boekenworm en auteur, en daarom vertolkt ze in al mijn films een non-speaking rolletje (lacht besmuikt). Mijn dochter Bryce Dallas Howard, die je wellicht kent van hoofdrollen in The Village en Manderlay, heb ik op 8-jarige leeftijd gecast in Parenthood en ook in Apollo 13 en The Grinch speelt ze weliswaar kleine, maar niet onaardige rolletjes. Met Renee Russo heb ik dan weer de schoolbanken gedeeld. Na al die jaren was het een prettig weerzien tijdens de opnames van Ransom. De meest getalenteerde fysieke acteur is zonder twijfel Jim Carrey. En ik heb ook een boontje voor Michael Jordan, in het bijzonder voor zijn rijzige en gespierde gestalte.

Qua thematiek is broederschap, geborgenheid, familie en liefde de beste noemer om mijn totale oeuvre in onder te brengen. Mijn familie speelt een grote rol in mijn leven. De gezinswaarden liggen aan de basis van al onze existentiële ervaringen en definiëren je persoonlijkheid. Het is dan ook evident dat je deze subjectieve emotionaliteit in al mijn films aantreft. Als een scenario te weinig van deze aspecten beklemtoont, valt het me op dat ik tijdens de opnames – vaak zelfs onbewust – het verhaal en ook mijn acteurs toch in die richting duw. In The Grinch en in A Beautiful Mind reageren beide personages duidelijk vanuit het sterke gemis aan deze levensnoodzakelijke familiale affectie. Toch zijn beide films zeer verschillend.

The Grinch was een afmattende ervaring. Daarom verander ik bij ieder nieuw project graag 180° van koers. Alle genres interesseren me. Het maakt me allemaal niet uit als ik maar nieuwe uitdagingen kan aangaan. Zo vond ik de prestatie van Russell Crowe in The Insider fenomenaal en daarom wou ik per se met hem samenwerken. Dat is ondertussen al enkele keren gelukt. Idem dito voor Tom Hanks, hij is een onvoorstelbaar verstandige en sterke acteur. Beide protagonisten zijn charismatisch, hebben een ongelooflijk oog voor details en bezitten eveneens een enorme diepgang.”