Regisseur Raf Roosens timmert al even gestaag aan de weg in het Belgische filmlandschap. In 2007 lanceerde hij zijn eerste kortfilm Père Total en een jaar later liet hij al voor het eerst van zich spreken met Climbing Spielberg. Een documentairereeks waarin hij samen met Cecilia Verheyden en Senne Dehandschutter, als 3 pas afgestuurde en ambitieuze filmmakers, op missie trekt met als enige doel het draaien van een film in samenwerking van Steven Spielberg.
Samen met zijn broer Jan richtte hij ook de productiemaatschappij Rococo op en in 2012 nam het duo voor de kortfilm Rotkop voor het eerst samen plaats in de regiestoel. Rotkop won meteen de de Ensor voor Beste Kortfilm. Het broederpaar draaide nog 3 kortfilms samen: Love to See (2014), White Goldfish (2020) en Copain (2015). Die laatste short leverde hen een ticket voor het prestigieuze filmfestival van Cannes en een kans op de Gouden Palm op.
Vrijdag is het eindelijk zover: Filmfestival Oostende opent dan met de eerste langspeelfilm van de broers Roosens: Comeback. Een met een mix van klinkende naam en opkomende talent in de hoofdrollen. Een pompend drama met Gorik Van Oudheusden (Zwangere Guy), Veerle Baetens en haar dochter Billie Vlegels.
Wij vroegen aan regisseur Raf Roosens welke 5 films indruk op hem gemaakt hebben en ook een direct of indirecte invloed hebben gehad op Comeback.
Zijn lijstje:
Fish Tank – Andrea Arnold
Andrea Arnold is zonder twijfel een van mijn favoriete regisseurs. Haar manier van verhalen vertellen voelt zo puur, ongedwongen en natuurlijk aan. Fish Tank ontdekte ik tijdens het maken van onze eerste kortfilm, Rotkop. Die film heeft me echt geïnspireerd en een nieuwe wereld voor me geopend. Dankzij Fish Tank ben ik ook al haar andere werk gaan verkennen, van Wasp tot haar nieuwste film Bird. Ze brengt een verhaal tot leven op een manier die je raakt in de kern. Dat soort cinema blijft bij me.
Io Sono L’Amore – Luca Guadagnino
Tilda Swinton schittert onder de regie van Luca Guadagnino en hun samenwerking is fenomenaal. Het verhaal draait om een rijke familie in Milaan, actief in de textielindustrie. Maar wat deze film zo bijzonder maakt, is de ongelooflijke aandacht voor alles wat een film ademt: de beeldvoering, de muziek, de styling, de locaties. Ondanks alle luxe ligt de focus op menselijke connecties – kwetsbare, complexe relaties.
Dat soort verhalen grijpt me altijd. Het raakt iets universeels: familiebanden en de breekbaarheid daarvan. Het is iets wat we ook in onze eigen film Comeback hebben proberen te vangen – de microkosmos van een gebroken gezin. Drie mensen die elkaar graag zien, maar elk worstelen met zichzelf. Die worsteling, die zoektocht naar betekenis, maakt dat ze fouten maken. Dat soort thema’s vind ik ontzettend krachtig, en Io Sono L’Amore weet dat op een verbluffende manier over te brengen.
Any Way The Wind Blows – Tom Barman
Ik weet niet hoeveel keer ik deze film al heb gezien. Elk jaar, rond deze tijd – als het koud, donker en grauw is – zet ik hem weer op. Het is bijna nostalgisch. Deze film brengt me terug naar een zonnige vrijdag in juni in Antwerpen. Het volgt een groep mensen die elkaar uiteindelijk treffen op een feestje.
Wat ik zo geweldig vind aan deze film is het gevoel van vrijheid, van zorgeloosheid. Het idee dat je niet weet hoe een avond zal lopen, dat alles openligt. Die sfeer, dat spontane, heeft Tom Barman perfect gevangen. De soundtrack speelt daarbij een grote rol; het draagt echt bij aan de ziel van de film.
Ik woon nu bijna twintig jaar in Antwerpen, en het stadsleven ligt me enorm. Wat deze film laat zien, herken ik zo sterk: de kunst, de muziek, de onverwachte ontmoetingen. Het is precies waarom ik hier woon. Als ik een dag heb waarop alles wat grijs aanvoelt, dan zet ik Any Way The Wind Blows op, en ik ben weer helemaal mee. Dat is wat film moet doen – je ergens mee naartoe nemen.
Children of Men – Alfonso Cuarón
Ik weet nog goed dat ik deze film in de cinema zag. Ik zat toen op het RITCS en ik was compleet blown away. Het verhaal is eigenlijk vrij simpel, maar het speelt zich af in een wereld die zo complex en dreigend is, dat het allesbehalve eenvoudig aanvoelt.
Maar wat me vooral van mn sokken blies was hoe technisch indrukwekkend Children of Men was, maar zonder dat het heel erg duidelijk is. Het zijn die lange, ononderbroken shots die meesterlijk zin. Echt een huzarenstukje. Maar deze shots maken dat deze sciencefictionfilm zo realistisch aanvoelt.
Mommy – Xavier Dolan
Xavier Dolan maakt films die uitgesproken zijn in alles: de kleuren, de cameravoering, de dialogen, de acteursregie. Dat vind ik geweldig. Ik hou ervan als je de hand van de regisseur voelt. Er is een moment in Mommy waarop het hoofdpersonage het beeldkader letterlijk opentrekt. Het is zo’n gedurfd, opvallend moment – iets wat je normaal uit het verhaal zou kunnen halen – maar hier werkt het juist perfect.
Het moederpersonage in Mommy, gespeeld door Anne Dorval, is een vrouw vol tegenstrijdigheden: ze is stoer en vastberaden, maar tegelijkertijd kwetsbaar en breekbaar. Ze balanceert constant tussen onvoorwaardelijke liefde voor haar zoon en het overweldigende gevoel dat ze niet weet hoe ze met hem moet omgaan. Voor Veerle Baetens was de moeder in Mommy een inspiratiebron voor haar eigen personage in Comeback.
