Het loopt al een tijdje niet zo goed in het leven van Janiyah. Ze staat alleen in voor de opvoeding en opvang van haar dochtertje Aria die weliswaar intelligent, maar ook heel ziek is. Ofschoon twee (onderbetaalde) jobs zoals onder meer als kassière in een supermarkt, lukt het Janivah niet om alles financieel, maar ook psychisch, te beredderen, Ze heeft schrijnend gebrek aan geld want de dure medicatie en onverantwoorde ziekenhuiskosten lopen alsmaar hoger op waardoor ze noch de schoollunch voor haar dochter, noch de huishuur kan betalen.
Wellicht wordt ze binnenkort zelfs op straat gezet door haar rigide huisbazin. Op een bijzonder zware dag zorgt Murphy ervoor dat alles zeker verkeerd loopt, ze uiteindelijk tilt slaat en alles dreigt te verliezen. Alsof dat nog niet erg genoeg is, raakt ze betrokken bij een overval en wordt ze later verdacht van het willen overvallen van een bank. Terwijl ze nog probeert het misverstand uit te leggen aan de begripsvolle bankmanager, is de politie al met man en macht onderweg wat de precaire situatie verder laat escaleren.
De in New Orleans geboren producer, scenarist en regisseur Tyler Perry, kan men in elk geval geen gebrek aan professionele ijver verwijten want hij werkt voortdurend en aan een hoog tempo, aan nieuwe projecten, zeker sinds hij samenwerkt met streamingdiensten. Zo verscheen op Amazon Prime Video de thriller Duplicity over een advocate die wil bewijzen dat een politieman uit racistische motieven heeft gedood. Op Netflix verscheen vorig jaar Beauty in Black waarin een zwaar in de schulden zittende stripper en een steenrijke familie in een crisis belanden. Nadat Perry zich een tijdlang vooral op het fileren van de upperclass richtte, focust hij zich in Straw – ook uitgebracht op Netflix – op een jonge vrouw die in een neerwaarts spiraal van misverstanden en sociale wantoestanden terechtkomt.
Als thema is dit zonder twijfel belangrijk, zeker in de VS waar er nauwelijks sociale vangnetten bestaan. Perry probeert dan ook regelmatig om zijn films maatschappelijke relevantie mee te geven. Zoals gewoonlijk ligt hem vooral het lot van de zwarte bevolking na aan het hart. Deze keer richt hij zich specifiek op een zwarte vrouw die het extra moeilijk heeft. Hij verwerkt dan ook meteen een niet mis te begrijpen maatschappelijk kritische en sociaal relevante boodschap, doch weinig subtiel, in de dialogen. Zo wordt er gesproken over hoe zwarte vrouwen voortdurend moeten knokken om te overleven in een dominant witte samenleving. Maar een echte analyse blijft uit en de behandelde thema’s worden nooit echt uitgediept. Het blijft spijtig genoeg bij losse opmerkingen en oppervlakkige oprispingen.
In plaats daarvan heeft hij zich deze keer op een andere manier uitgeleefd in het script. Dat hij een voorliefde heeft voor volstrekt absurde wendingen, is nagenoeg bekend. Vooral in zijn thrillers verwerkt hij die graag, maar soms zó over de top dat zelfs soapscenaristen er jaloers op zouden worden. Die voorliefde komt ook in Straw terug waar hij het ene dramatische voorval na het andere uit de kast haalt. Oké, het kan in het echte leven ook wel gebeuren dat meerdere crisissen tegelijk plaatsvinden en resulteren in een domino-effect.
Maar in Straw wordt het allemaal dermate overdreven geëtaleerd dat de goed bedoelde en terecht maatschappelijke duiding, volledig irrelevantie wordt. Als een verhaal zó gekunsteld is dat niemand het nog gelooft, heeft het eigenlijk weinig zin om iets zinnigs of kritisch over de echte wereld te poneren.
Jammer en zelfs frustrerend omdat belangrijke thema’s op deze manier onnodig worden verspild. Zeker omdat Perry, anders dan in veel van zijn overige producties, hier over acteerkwaliteit beschikt. Taraji P. Henson is zeker van een ander klasse-kaliber (The Color Purple, Hidden Figures en Oscar-genomineerd voor haar bijrol in The Curious Case of Benjamin Button) dan de meestal onbekende cast in zijn prenten. Zij levert in de rol van victum of social and society circumstances een krachtige en genuanceerde acteerprestatie, waarbij ze met subtiele expressie en innerlijke intensiteit haar personage geloofwaardig en meeslepend tot leven brengt. Zij draagt de film en dat loont, maar echter niet genoeg want zelfs zij kan niet opboksen tegen het soms wel heel ongeloofwaardige script.
De opvallende Amerikaanse zangeres, danseres, choreografe, model, muziekvideo regisseur en ex van NBA speler Iman Shumpert, Teyana Taylor, die nochtans al in A Thousand and One, The Book of Clarence en Paul Thomas Andersons aankomende One Battle after Another, bewees dat ze als actrice ook een bloeiende carrière voor de boeg heeft, presteert in Straw in de rol van de sociaal empathische detective Kay Raymond, zo ondermaats en onnatuurlijk dat je meteen begrijpt waarom Henson als alleenstaande moeder Janiyah, uiteindelijk volledig door het lint gaat.
En omdat het drama bovendien schaamteloos manipulatief is – zoals vaak het geval bij deze filmmaker die de ’emotionele hamer’ altijd paraat heeft – is Straw uiteindelijk een oppervlakkige, maar toch wel een onderhoudende sociale thriller geworden. Het groot publiek lust wel pap van Straw, opgenomen in slechts vier dagen nota bene, want momenteel prijkt de prent op nummer één op de Netflix-movie-watchlist. Het kan verkeren, nietwaar Bredero!
Genre: drama, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Tyler Perry
Cast: Taraji P. Henson, Sherri Shepherd, Gabrielle E. Jackson, Teyana Taylor
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 108 minuten
