DEEP RED 

Wanneer een gedachtelezeres een psychopaat in het publiek aanduidt tijdens een parapsychologisch congres, weet ze nog niet dat ze zonet haar eigen toekomstige moordenaar heeft gezien. Van haar moord is er slechts één getuige, een jazzpianist die de handen in elkaar slaat met een journaliste om de mysterieuze dader te ontmaskeren voor die opnieuw kan toeslaan.

Van één Master of Horror naar een andere. Hij werd eerder deze maand nog 85 jaar en één van zijn meesterwerken mocht dit jaar 50 kaarsjes uitblazen. We hebben het natuurlijk over Profondo Rosso oftewel Deep Red van de Italiaanse giallo-grootmeester Dario Argento. Ook na een halve eeuw blijft Deep Red overtuigend overeind.

Een charmant startend moordverhaaltje dat zich al snel ontpopt tot een onderhoudend whodunit vol geweldige, gewelddadige slasherelementen. In Deep Red doet Argento wat hij het beste kan: een spannende totaalbeleving afleveren die je 2 uur lang laat genieten, puzzelen en ontdekken. Dit aan de zijde van een erg aangename cast.

Gevarieerd en scherp, de personages weten elk op hun eigen manier te prikkelen en in het bijzonder onze dubbele leads David Hemmings als de pianist Mark Daly en Daria Nicolodi als vrijgevochten journaliste Gianna Brezzi zijn innemend. Je wil met hen tot de bodem van het mysterie geraken, hun frequente gekibbel is dan ook eerder gemoedelijk en zorgt louter voor wat extra peper in hun dynamiek.

Eén die verder toch vooral gekenmerkt wordt door gezellige hilariteit. Zij het via het gesproken woord, dan wel wanneer ons duo zich weer eens uit de rijdende sardinedoos, die Gianna haar auto noemt, moeten zien te bevrijden; er wordt gemakkelijk geschakeld tussen grappig en griezelig. Maar deze klassieker is meer dan enkel leuke horrorinhoud, nog meer dan de suspensevolle misdaadmysterievertelling is het de cinematografische verpakking die lof verdient.

Te beginnen met het kleurenboeket waarmee het celluloïde canvas leven wordt ingeblazen. Van (uiteraard!) het diepe rood dat zowel regale klasse weergeeft als dodelijke verminkingen accentueert, tot klassiek wit, te grauw om steriel te zijn. De film is visueel uiterst aantrekkelijk, zeker voor horrorliefhebbers. Daarnaast mag de film ook rekenen op uitstekende praktische effecten, een geweldige durf voor de tijd en heel wat creativiteit.

Een creativiteit die zich enkel maar verderzet in het buffet aan filmtechnieken waarvan de regisseur zich gretig bedient. Intieme, zelfs oncomfortabele close-ups, imposante wide-shots, veelvuldig gebruik van fade-to-blacks als passende scène-afsluiters; voor de lens van een mindere filmmaker zou dit gemakkelijk als een cinematografische chimaera kunnen aanvoelen maar bij Argento verloopt het bijzonder organisch. Een droom voor elke filmstudent met dissectieliefde.

Dan hebben we nog de kers op de taart. In wat de eerste van veel collaboraties zou worden, mocht Italiaanse rockband Goblin de soundtrack verzorgen. Klassieke composities, heerlijke jazzstukjes en zelfs kinderliedjes zorgen voor de muzikale begeleiding én ondersteuning van de films beste momenten waardoor het eindigt als een prachtig audiovisueel kunstwerk!

Het enige waar de film een beetje z’n leeftijd begint te tonen, is in een paar bedenkelijke dialooglijnen (hoewel het personage in kwestie ook al ladderzat was) én de plakkaatverfrode kleur van het bloed. Echter voor zulke ouderdomstekenen sluiten we graag de ogen. Dit blijft namelijk verplicht kijkvoer voor iedere filmliefhebber. Het is nooit te laat om je schade in te halen.

Naast prachtige heruitgaves draait Deep Red op zaterdag 20 september 2025 in het kader van Videodroom 2025 eenmalig op een groot scherm in Gent met live soundtrack door Claudio Simonetti’s Goblin, georganiseerd door Vielnulvier en Film Fest Gent.

Genre: horror, giallo, mysterie
Jaar: 1975
Regisseur: Dario Argento
Cast: David Hemmings, Daria Nicoldi, Gabriele Lavia, Macha Méril
Land: Italië
Speelduur: 127 minuten