The Running Man 

Stephen King-fans worden opnieuw op hun wenken bediend. The Monkey, Life of Chuck en The Long Walk verschenen eerder dit jaar in de bioscoop, Pennywise maakt momenteel het tv-scherm onveilig in It: Welcome to Derry en met The Running Man dient zich alweer een nieuwe adaptatie aan. Het is niet de eerste keer dat het dystopische verhaal uit 1982 het witte doek haalt: in 1987 mocht Arnold Schwarzenegger het al eens op een lopen zetten in een zeer losse bewerking.

In Edgar Wrights nieuwe – en getrouwere – versie is posterboy Glen Powell degene die zijn kuiten mag insmeren. Hij kruipt in de huid van Ben Richards, een manusje-van-alles dat werkloos moet toekijken hoe zijn vrouw (Alyssa Benn) overuren maakt als dienster en zijn tweejarige dochter steeds zieker wordt, terwijl het geld voor de peperdure medicijnen ontbreekt. Als laatste redmiddel neemt hij deel aan de audities van de monopolistische tv-zender Free-Vee. Dat station, geleid door gladde aal Dan Killian (Josh Brolin), zendt dag en nacht sadistische spelprogramma’s uit waarin wanhopige kandidaten hun leven wagen voor een zakcent. The Running Man, gepresenteerd door de vlotte Bobby T (Colman Domingo), is hun paradepaard, met een prijzenpot van liefst één miljard dollar. Drie deelnemers moeten er dertig dagen uit de klauwen blijven van professionele huurmoordenaars. Worden ze toch te grazen genomen, dan wacht hen een kogel terwijl een miljoenenpubliek thuis toekijkt.

Powell mag dan tegenwoordig een troefkaart zijn voor elke film, in The Running Man blijkt hij verrassend genoeg de zwakke schakel. Niet omdat hij slecht acteert of zijn rol halfslachtig neerzet, maar omdat je hem met zijn frisse looks moeilijk gelooft als grimmige, berooide arbeider. In een film als Hit Man kwam zijn charisma veel beter tot zijn recht. Tijdens zijn audities bij Free-Vee wordt hij bovendien bestempeld als de “kwaadste man” die ze er ooit over de vloer kregen, wat vooral doet denken dat men daar nog niet veel gewoon is. Een ruigere acteur die de grenzen had durven opzoeken, had een overtuigender Ben Richards opgeleverd.

Ook regisseur Wright houdt het opvallend braaf en levert – tot tevredenheid van de meekijkende studiobonzen? – een standaard actiefilm af met weinig visuele uitspattingen of creatieve invalshoeken. Enkel wanneer het onvoorspelbare personage van Michael Crea opduikt, herkennen we even Wrights hand. Door die veilige aanpak sluipen in het tweede uur niet alleen herhaling en vermoeidheid binnen, maar voelt The Running Man ook als een routineklus aan.

Wright nam niet alleen plaats in de regiestoel; samen met zijn vaste partner Michael Bacall schreef hij ook het scenario. Het duo ontdeed Kings originele werk deels van zijn politieke lading en liet te weinig ideeën overeind om de revolutie – met Ben Richards als spreekbuis – te kunnen rechtvaardigen. De scherpe kritiek op het fascistische (en nog herkenbare?) Amerika ontbreekt nagenoeg volledig.

We twijfelen niet dat Wright en Powell precies hebben afgeleverd wat de hogere machten bij Paramount van hen verwachtten. Dat The Running Man vakwerk is, zullen we niet ontkennen, maar als scifi-vehikel blijft het te oppervlakkig en te weinig bijzonder om echt te beklijven. Wie echter snakt naar een rechttoe-rechtaan actiefilm zonder franjes, komt hier wellicht wél aan zijn trekken.

Genre: actie, avontuur, scifi, thriller
Jaar: 2023
Regisseur: Edgar Wright
Cast: Glen Powell, Alyssa Benn, Sienna Benn, Lee Pace, Josh Brolin, Colman Domingo, William H. Macy, Emilia Jones
Land: Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten
Speelduur: 133 minuten