The Penguin Lessons 

Tom (Steve Coogan) is het soort leraar dat al chagrijnig wakker wordt. Een Britse brombeer die in de jaren zeventig in het zonovergoten Buenos Aires belandt om Engels te geven aan verwende elitescholieren. Alsof dat nog niet genoeg uitdaging is, barst buiten de schoolmuren de politieke hel los: de Argentijnse militaire staatsgreep staat voor de deur. Toms leerlingen zijn opstandig. Tom zijn humeur is broos en hij ziet de toekomst somber tot hij op een dag een met olie besmeurd strand in Uruguay een pinguïn redt.

Die kleine zwart-witte overlever blijkt niet alleen charmant, maar ook bijzonder hardnekkig. Hoe Tom ook probeert, hij raakt zijn nieuwe huisgenoot niet meer kwijt. De vetgans wordt vrij snel een lokale beroemdheid en de vertrouweling van Toms studenten. De niet-vliegende zeevogel brengt leven, licht en een vleugje absurditeit in een wereld die op instorten staat. En zeg nu zelf: wie kan er nu chagrijnig blijven als er een ritmisch waggelende pinguïn charmant naar je staat te turen op je balkon?

Dit lichthartig drama is de – niet al te letterlijke – verfilming van de bestseller The Penguin Lessons: What I Learned from a Remarkable Bird uit 2015 van de Britse auteur Tom Michell. Regisseur Peter Cattaneo (The Full Monty, Military Wives) tovert Michells waargebeurde verhaal om tot een charmant mengsel van melancholie, humor en politiek sentiment. Dankzij het scenario van Jeff Pope (Stan & Ollie, Philomena) blijft het tempo beheerst, droog en met hier en daar een verrassende poëtische ondertoon, zeg maar typisch aangenaam Brits.

Steve Coogan (Stan & Ollie, Philomena, The Joker: Folie à Deux en The Trip-films) speelt de tutor zoals alleen hij dat kan: met een mengeling van cynisme en tederheid die perfect past bij een man die eigenlijk niet weet wat hij met de wereld (of zichzelf) aan moet. Zijn relatie met de zuidelijk halfrondbewoner is even aandoenlijk als komisch: het soort onwaarschijnlijke band waar Hollywood patent op heeft, maar die hier nét genoeg realisme behoudt om geloofwaardig te blijven.

De historische achtergrond is belangrijk in The Penguin Lessons. Het verhaal speelt zich af in het Argentinië van 1976 aan de vooravond van de militaire coup onder leiding van generaal Jorge Rafael Videla die president Isabel Perón afzette met als gevolg een zoveelste jarenlange dictatuur. Deze politiek geladen background geeft het luchtige plot een onverwachte diepgang.

Cattaneo balanceert tussen lichtheid en dreiging en hoewel niet elke toon perfect landt, blijft zijn film opmerkelijk warm van hart. De buikglijder fungeert eigenlijk als een stille getuige van menselijkheid, een stukje onschuld dat weigert ten onder te gaan in een wereld vol wantrouwen.

Toegegeven, het script schuurt soms wat tegen het sentimentele aan en niet elke grap is even geslaagdl, maar The Penguin Lessons heeft iets ontwapenends. De prent herinnert eraan dat zelfs midden in politieke chaos kleine gebaren van goedheid betekenisvol kunnen zijn of dat nu van een mens of een pinguïn komt.

The Penguin Lessons is een eigenzinnige mix van feelgood komedie en politiek drama, die weigert in clichés te vervallen. Soms een beetje scheef, soms iets te zacht, maar altijd met een hart op de juiste plek. Het resultaat is een drama dat misschien niet revolutionair, maar wel oprecht, warm en verrassend eigenzinnig is. Trouwens wie verlaat de bioscoop niet met een glimlach na bijna twee uur pinguïntherapie?

Genre: drama, komedie
Jaar: 2024
Regisseur: Peter Cattaneo
Cast: Steve Coogan, Jonathan Pryce, Alfonsina Carrocio, David Herrero, Micaela Breque
Land: UK, USA, Spanje
Speelduur: 111 minuten