Before Sunset 

Richard Linklater scoorde in 1995 (vooral in Europa) een dikke hit met Before Sunrise, een soort anti-Hollywood romcom. Deze met de Zilveren Beer bekroonde verrukkelijke praatkomedie vertelde over een incidentele ontmoeting tussen Jesse, een Amerikaanse losbol en Celine, een verwaande Franse studente. Beiden en passage in Wenen, beleven ze onder hun tweetjes twaalf uur aan intimiteit, maar dan in de brede betekenis van het woord. Ze splitten tijdsgedwongen en voor zonsondergang, maar geven elkaar rendez-vous, een jaar later, in het Weense treinstation.

In Before Sunset wordt precies negen jaar later de draad weer opgepikt. Jesse promoot in de befaamde Parijse boekenwinkel Shakespeare and Co zijn pas gepubliceerde roman. Uiteraard een geromantiseerd verslag over zijn apart avontuur met Celine. Tussen het aandachtig publiek merkt hij plots Celine op. Deze keer moet Jesse geen trein maar wel een vliegtuig halen om tijdig terug te kunnen keren naar zijn vrouw en 4- jarig zoontje in New York. Ze besluiten om de resterende uren samen op te trekken en wat bij te praten. Tijdens hun keuvelende tocht langsheen tal van Parijse toeristische trekpleisters ontpopt er zich een briljante dialoog tussen het oudere maar vooral rijpere duo. Tijdens hun verbaal mimespel reflecteren ze oprecht en onderhoudend over alle topitems die de wereld draaiende houden. Wanneer ze spontaan herinneringen ophalen over hun seksueel gestoei, hun levenskeuzes en hun relaties wordt de luchtige toon plots pijnlijk gênant en emotioneel beladen. ‘Wie niet lijdt, leert niet’, merkt Jesse op en stelt in vraag of hun leven geen andere wending had genomen indien ze hun rendez-vous in Wenen niet hadden gemist?

Before Sunset ïs op alle vlak een perfecte vervolgfilm maar precies daar knelt het schoentje. Wie Before Sunrise niet heeft gezien, mist ontelbare pointes en kan wellicht de ontvlammende chemie tussen de twee hoofdpersonages totaal niet plaatsen laat staan vatten. Bovendien kiest Linklater niet voor de makkelijkste vormgeving. Hij zet de camera op de schouder, neemt het flirtend en kletsend koppeltje frontaal en in close-up in beeld en registreert in lange en ononderbroken shots de bijna anderhalf uur durende dialoog. Niet voor mij zeg je? Jammer, want dan mis je een van de meest intieme, gevatte, intellectuele en subtiele reflecties over relaties, emoties en de zin van het leven. Daarenboven misloop je dan ook het uitstekende en niet – zo lijkt het trouwens -geïmproviseerde acteerspel van Delpy (haar imitaties van een Amerikaanse flik en Nina Simone zijn buitengewoon) en Hawke, die zelf al enkele romans op zijn conto heeft en dus met brio en de nodige zelfspot zijn personage inkleurt.

Genre: drama, romance
Jaar: 2004
Regisseur: Richard Linklater
Cast: Ethan Hawke, Julie Delpy, Vernon Dobtcheff
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 80 minuten