Nobody Knows 

Zonder Michael Moores anti-Bush documentaire Fahrenheit 9/11 was Kore-Eda Hirokazu met zijn beklemmende drama Nobody Knows tijdens het prestigieuze filmfestival van Cannes absoluut met de Gouden Palm aan de haal gegaan. De Japanse scenarist- cineast Hirokazu maakte eerder al naam met het poëtische Maborosi en het surrealistische After Life.

In Nobody Knows stelt een jonge moeder zichzelf en haar 12-jarig zoontje Akira nogal onderdanig voor aan de buren ergens in een niet nader bepaalde volkswijk in Tokio. Het blijkt dat ze straks hun intrek nemen in een miezerig appartementje. Er is iets fundamenteels fout. En of: bij het openritsen van de reiskoffers komen maar liefst nog drie andere kinderen te voorschijn. De ongehuwde moeder legt de strenge huisregels uit. Op Akira na mag niemand het claustrofobische flatje verlaten of op het balkon worden gezien en wanneer moeder werkt, is absolute stilte onvoorwaardelijk. De schattige, kleine kinderen -allen van een verschillende vader en niet geregistreerd bij de bevolkingsdienst zijn dit abnormale leventje blijkbaar gewend en volgen gedwee moeders ‘speciale’ eisen. Maar dan worden ze door hun moeder boudweg in de steek gelaten. Deze neemt ontslag op haar werk en trekt achteloos in bij haar zoveelste minnaar. Een nietig kattebelletje en wat geld doen Akira beseffen dat hij wordt gedwongen om de verantwoordelijkheid over zijn broer en twee zusjes op zich te nemen. De snaak trekt zich voorlopig goed uit de slag, maar wanneer de moeder vervolgens stopt met centen op te sturen, wordt het jeugdige gezinshoofd verplicht om te bedelen en te stelen om in leven te blijven. Niemand heeft weet van hun schrijnend bestaan tot een tragisch incident het leven van het kwartet misdeelde kinderen definitief omgooit.

Nobody Knows is gebaseerd op een waargebeurd fait divers dat zich in 1988 gedurende een periode van zes maand heeft afgespeeld in Nishi-Sugam. Hirokazu spreidt zijn verhaal over een jaar en parallel met de vier seizoenen wordt subtiel ingezoomd op de afwijkende leefwereld van deze aan hun lot overgelaten kinderen. Deze intimistische fabel is geen sociaal-realistische of pedagogische aanklacht -uiteraard worden er terzijde wel kanttekeningen gemaakt omtrent onverantwoord ouderschap en maatschappelijke onverschilligheid – maar een gevoelige, warme en fragiele schets van het innerlijk gemoed en de emoties van kinderen in gevaar. Door de indrukwekkende en vaak geïmproviseerde vertolkingen van de jonge cast -Yagira Yuuya kreeg in Cannes terecht de acteursprijs voor zijn ontroerende rol als de oudste zoon- de vaardige montage, de semi-documentaire stijl, het heel mobiele camerawerk, de ingetogen mise-en-scène en de teerhartige muziekscore, is Hirokazu’s vierde prent een ontroerend en beklijvend meesterwerkje dat tijdens het Filmfestival van Gent werd bekroond met de Grote Prijs.

Genre: drama
Jaar: 2004
Regisseur: Hirokazu Kore-Eda
Cast: Yûya Yagira, Ayu Kitaura, Hiei Kimura
Land: Japan
Speelduur: 141 minuten