Tien jaar geleden waren Laura en haar broer getuige van de brute moord op hun ouders door een figuur die zij aanzagen voor de boeman. De angst van die nacht is nooit echt verdwenen. Nu haar broer naar de andere kant van het land verhuist, besluit Laura zich te laten opnemen in een angstkliniek. Maar daar slaat de boeman opnieuw toe…
Niet alles behoeft een vervolg en niet alles hoeft een sequel te zijn. Neem nu bijvoorbeeld Boogeyman 2. Dit standalone, enkel-in-naam tweede deel van de Boogeyman-trilogie is een heel ander beestje dan zijn voorganger. Geen klassieke paranormale psychologische horrorthriller deze keer, maar een puike psychologische slasher én een betere griezelervaring dan het origineel.
Met angst als centraal motief en thema draait Boogeyman 2 om het omgaan met levensverwoestende fobieën. Daarvoor checkt de film ons in in een angstkliniek, aan de zijde van patiënte en protagoniste Laura (gespeeld door Danielle Savre): een eerste briljante zet. Ziekenhuizen zijn namelijk geliefde en ideale settings voor horrorfilms, en dat geldt dubbel voor een zwaarbeveiligde instelling waar compleet isolement slechts één druk op de knop verwijderd is.
Laura laat zich opnemen vanwege een angstpsychose, voortgekomen uit een jeugdtrauma en opnieuw aangewakkerd door het nieuws van haar vertrekkende broer. Uiteraard is het haar angst voor de boeman – “bogyfobie”, zoals de hoofdarts het noemt – die een groot deel van het plot aandrijft, maar ook de angsten van haar medepatiënten krijgen ruim de aandacht.
Voor elk van haar lotgenoten is een klassieke fobie voorzien, eentje die in de handen van hun persoonlijke angstbeeld – de titulaire killer van de film – de blauwdruk vormt voor zijn volgende project. In de prelude krijgen we al een klein voorsmaakje van waartoe de moordenaar in staat is, maar pas wanneer de op maat gemaakte moorden beginnen, wordt het volledige potentieel zichtbaar van een inmiddels jammerlijk verloren gegaan horroricoon-in-wording.
De opbouw van de scènes, de spanning die zorgvuldig wordt opgebouwd en uiteindelijk de genadeloze executie: het is allemaal precies wat een slasherliefhebber wil zien. Achteraf bekeken vormt de gruwel bovendien een mooie brug tussen de traditionele slashers van weleer en de destijds zo dominante folterhorror binnen het genre.
Het resultaat zijn memorabele bloedbaden zonder de ellenlange martelgang die eraan voorafgaat. Het is echter niet alleen de gore – en de uitstekende praktische effecten waarmee die in beeld wordt gebracht – die vertrouwd zal aanvoelen voor wie de folterhorrorhausse van de late jaren 2000 bewust heeft meegemaakt.
In de doktersstoel vinden we bovendien een man die, na zijn rol als een lijk op een badkamervloer, uitgroeide tot het gezicht van een monsterfranchise. Jawel, Dr. Mitchell Allen wordt gespeeld door niemand minder dan de originele Jigsaw Killer himself: Tobin Bell. En dat in een typische Bell-performance.
Als ernstige, stijve professional heeft dokter Allen, net als John Kramer, geen tijd voor onzin of een zachte aanpak. Ook zijn manier van helpen leunt op de bereidheid tot zelfhulp en harde confrontaties, gebracht met die kenmerkende rustige, diepe stem en strenge blik die vaak griezeliger zijn dan pure woede of geschreeuw.
Door zijn eigen identiteit echter te verbinden aan een sequel-label van een film waarmee hij inhoudelijk nauwelijks iets gemeen heeft, werden de groeikansen van Boogeyman 2 van meet af aan beknot. Met het ontwerp van de killer en diens modus operandi had de film nochtans alles in huis om uit te groeien tot een leuke tienerhorrorfranchise, als alternatief voor de horrorstromingen die de jaren 2000 domineerden.
Maar door zijn status als vervolgfilm, gecombineerd met enkele tekortkomingen in de finale en een paar onnodige narratieve shortcuts, ging de kans verloren om een eigen IP uit te bouwen. Wat overblijft is een bijzonder fijne slasher, die ons eraan herinnert hoe nodeloos Hollywood zich soms vastklampt aan zelfs de vaagste vorm van naambekendheid, en daarmee nieuwe ideeën al in de kiem smoort.
Genre: horror, thriller
Jaar: 2007
Regisseur: Jeff Betancourt
Cast: Danielle Savre, Matt Cohen, Renée O’Connor, Tobin Bell
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 93 minuten
